Zeul jij ook jaar in jaar uit met een extra kilo aan klantenkaarten rond, sinds lang in een apart etui nadat je gewone portefeuille faliekant uit haar voegen was gebarsten?
Bij tijd en wijle willen we allemaal eens iets nieuws maar als goede huisvader(moeder) en bewuste consument liefst tegen de laagst mogelijke prijs op welke manier dan ook. Dus ... klantenkaart? Ja, graag! Maar heb je daar al eens even bij stilgestaan?
Op de meeste plaatsen krijg je bij een volle kaart 3 tot 5 % van het totaal bedrag aan korting, af te trekken bij een volgende aankoop. Met een beetje geluk staat er geen tijdslimiet op want 10 of 12 keer iets kopen in dezelfde winkel binnen, pakweg 2 jaar, vergeet het, dat haal je nooit. Het is al moeilijk genoeg zonder houdbaarheidsdatum.
Nee echt, heb je al eens uitgerekend wat je eerst moet spenderen vooraleer je een schamele korting krijgt? Ik help even mee...
Stel, je koopt elk seizoen een paar schoenen van om en bij de 100 euro. Niet met een speciale actie en niet in de uitverkoop, wel te verstaan. Altijd in dezelfde winkel hé! Hopelijk vindt één van je huisgenoten er ook af en toe zijn gading, want anders ben je dus al snel vijf jaar bezig.
Je moet je klantenkaart ook altijd op zak hebben. Kassabonnetjes kan je er later uiteraard nog altijd laten opzetten (als ze tenminste afgestempeld zijn) maar dat is helemaal nefast in je portefeuille. Na 2 weken zit dat gegarandeerd ergens tussengefrommeld en is het gebruikelijke thermopapier totaal onleesbaar geworden. Dat betekent een extra paar, 100 euro extra en een extra half jaar reikhalzend uitkijken naar je zuurverdiende vermindering.
Als dan eindelijk het laatste vakje is ingevuld, heb je dus 1000 euro uitgegeven. 5% daarvan is 50 euro. Hoera, niet één paar maar één schoen gratis! Hopelijk heb je in die 5 jaar niet ook een paar leuke (goedkope) sandaaltjes of een paar warme (goedkope) pantoffels gekocht of heb je niet dat busje schoenpoetsmiddel er apart laten opzetten (dan is de kaart sneller vol) want dat wreekt zich nu. Geen 50 maar slecht 30 euro korting bijvoorbeeld.
Dit is uiteraard allemaal zuiver hypothetisch. Want, er zijn zovéél schoenwinkels en je gading staat niet altijd in dezelfde etalage. Of je kaart raakt verloren. Of de winkel sluit zijn deuren....
Eerlijk, hoeveel van die vale, door ouderdom zacht geworden kartonnetjes hebt u in heel je leven al verzilverd? Juist ja!
Dat is trouwens de strategie : je teruglokken met het idee er ooit je voordeel mee te kunnen doen. Wat in de praktijk dus zelden gebeurt. Goed voor de desbetreffende zaak maar niet voor onze portemonnee (letterlijk en figuurlijk).
En ja ik weet wel : wie het kleine niet geert is het grote niet weerd en vele kleintjes maken 1 groot, maar hier wringt nu net 'het schoentje' : het resultaat is niet 1 groot maar nog altijd 1 klein!
Rijk zullen we er in ieder geval niet van worden.
Dus beste handelaars : maak een einde aan heel dat gedoe, schaf dat gewoon allemaal af. Geen getrouwheidskaarten, geen bon voor de volgende aankoop, ook geen valse koppelverkoop maar af en toe een eerlijke, goeie ouwe rechtstreekse vermindering a.u.b.. Zo'n keer of twee per jaar en dan allemaal samen misschien.
We kunnen dat dan bijvoorbeeld Solden noemen.
Wat denk je daarvan?
2.bVB
maandag 10 maart 2014
vrijdag 14 februari 2014
Spar
Ik weet niet hoe dat bij U zit, maar elk jaar heb ik er moeite mee om na Driekoningen de kerstboom, die er best nog fris uitziet, al direct af te schrijven en dus mee te geven met de mannen van de plaatselijke reinigingsdienst.
Niet dat hij elk jaar even monter de feestdagen overleeft, maar het gebeurt. Het minuscule zilversparretje, onze allereerste van meer dan 30 jaar geleden, bijvoorbeeld, staat nu als volwaardige, mooi geproportioneerde reus, van om en bij de 20 meter, te pronken in de tuin.
Anderen kunnen niet snel genoeg de deur uit, want eens de naalduitval begint, volgt alleen maar ergernis en de angst of hij alsnog op een treffelijke manier het einde van de eindejaarsperiode zal bereiken. Eén jaar heb ik zelfs van pure ellende alle ballen en slingers naar een opvolger verhuisd. Het eerste exemplaar haalde amper tweede Kerstdag. Ik dus met mijn grieven naar de plaatselijke tuinder waar ik hem had aangeschaft. De vrede op aarde indachtig, zoals het past in die tijd van het jaar, maakte ik op een rustige manier mijn ongenoegen kenbaar. Gelukkig had hij nog een paar weesjes staan die hij toch, zelfs aan de straatstenen, niet meer kwijt kon, zodat het voor hem ook niet moeilijk was om de, in mijn ogen, lopende garantie na te leven. Ik dus terug naar huis met de, door niemand uitverkoren vervanger. Ik kan U echter verzekeren, dat wat 2 weken geleden een leuk jaarlijks klusje was, met name het optuigen van de kerstboom, nu eerder een zwaar karwei leek met een sowieso abominabel resultaat.
Maar dit jaar heb ik dus weer de maand januari, waarin je elke week de kans krijgt je boom met het huisvuil mee te geven, laten passeren. Hij staat nu, zonder decoratie uiteraard, op het terras in de hoop dat hij in de lente zal uitbotten en ook nog eens de (laat ons hopen droge) zomer zal overleven. Planten in de tuin is sinds lang geen optie meer. We willen het Zwarte Woud niet uitbreiden! Maar als ik hem in december terug kan binnenhalen kan ik zo toch een beetje mijn geweten sussen over de vasthoudende gewoonte nog steeds een levende spar te verkiezen. Overleeft hij de seizoenen niet, dan moeten we in de zomer dus aan de slag met bijl en zaag om hem in de gft-bak te krijgen, want het alternatieve scenario van enkele jaren geleden doet mij, als milieubewuste sorterende ziel, nog altijd een beetje pijn. Toen trok ik in augustus mijn stoute schoenen aan om een beroep te doen op de welwillendheid van de mannen van het groenafval om een huisvrouw alsnog van haar gestorven kerstboom te verlossen. Met de nieuwjaarsfooi nog in het geheugen gingen ze inderdaad zeer hulpvaardig mee naar achter. Zonder enige moeite tilden ze de 3 meter hoge boom, mét grote plastiek kuip en al, op en droegen hem gezwind naar de straat en hun ongeduldig wachtende collega-chauffeur. Alles werd met één gecoördineerde beweging in de container gezwierd. 'Zo sè madammmeke daar zède weeral vanaf!' Voor ik nog iets kon zeggen, stonden ze alweer op het achtertrapje en trok de wagen op, mij beduusd achterlatend. Voor iemand als ik die elk gebruikt theezakje als een afval dilemma beschouwt (alles bij het gft of restafval, of, zakje, papieren trekkertje en metalen nietje allemaal apart?), was dat een schokkende overtreding, dus dat nooit meer.
Dit kan je natuurlijk allemaal vermijden als je voor eens en voor altijd een kunstboom aanschaft. Mooier is het zeker niet, of moet ik juist zeggen : te mooi! En milieuvriendelijker, dat valt nog te betwijfelen.
Je moet dat ding ook de rest van het jaar een plaatsje geven en onder andere daar wringt bij ons ook het schoentje want zonder kelder of zolder is dat niet zo evident. Op het terras kan hij al zeker niet. Volgens mij hebben trouwens meer mensen dit probleem want, ik zweer het, ik kan zo 3 huizen in de buurt aanwijzen waar de woonkamer er sinds 25 december nu nog precies hetzelfde uitziet.
Neen, dank U wel, we zullen onze echte dit jaar nog wel eens vertroetelen zodat hij tegen Kerst weer binnen kan.
2.bVB
Niet dat hij elk jaar even monter de feestdagen overleeft, maar het gebeurt. Het minuscule zilversparretje, onze allereerste van meer dan 30 jaar geleden, bijvoorbeeld, staat nu als volwaardige, mooi geproportioneerde reus, van om en bij de 20 meter, te pronken in de tuin.
Anderen kunnen niet snel genoeg de deur uit, want eens de naalduitval begint, volgt alleen maar ergernis en de angst of hij alsnog op een treffelijke manier het einde van de eindejaarsperiode zal bereiken. Eén jaar heb ik zelfs van pure ellende alle ballen en slingers naar een opvolger verhuisd. Het eerste exemplaar haalde amper tweede Kerstdag. Ik dus met mijn grieven naar de plaatselijke tuinder waar ik hem had aangeschaft. De vrede op aarde indachtig, zoals het past in die tijd van het jaar, maakte ik op een rustige manier mijn ongenoegen kenbaar. Gelukkig had hij nog een paar weesjes staan die hij toch, zelfs aan de straatstenen, niet meer kwijt kon, zodat het voor hem ook niet moeilijk was om de, in mijn ogen, lopende garantie na te leven. Ik dus terug naar huis met de, door niemand uitverkoren vervanger. Ik kan U echter verzekeren, dat wat 2 weken geleden een leuk jaarlijks klusje was, met name het optuigen van de kerstboom, nu eerder een zwaar karwei leek met een sowieso abominabel resultaat.
Maar dit jaar heb ik dus weer de maand januari, waarin je elke week de kans krijgt je boom met het huisvuil mee te geven, laten passeren. Hij staat nu, zonder decoratie uiteraard, op het terras in de hoop dat hij in de lente zal uitbotten en ook nog eens de (laat ons hopen droge) zomer zal overleven. Planten in de tuin is sinds lang geen optie meer. We willen het Zwarte Woud niet uitbreiden! Maar als ik hem in december terug kan binnenhalen kan ik zo toch een beetje mijn geweten sussen over de vasthoudende gewoonte nog steeds een levende spar te verkiezen. Overleeft hij de seizoenen niet, dan moeten we in de zomer dus aan de slag met bijl en zaag om hem in de gft-bak te krijgen, want het alternatieve scenario van enkele jaren geleden doet mij, als milieubewuste sorterende ziel, nog altijd een beetje pijn. Toen trok ik in augustus mijn stoute schoenen aan om een beroep te doen op de welwillendheid van de mannen van het groenafval om een huisvrouw alsnog van haar gestorven kerstboom te verlossen. Met de nieuwjaarsfooi nog in het geheugen gingen ze inderdaad zeer hulpvaardig mee naar achter. Zonder enige moeite tilden ze de 3 meter hoge boom, mét grote plastiek kuip en al, op en droegen hem gezwind naar de straat en hun ongeduldig wachtende collega-chauffeur. Alles werd met één gecoördineerde beweging in de container gezwierd. 'Zo sè madammmeke daar zède weeral vanaf!' Voor ik nog iets kon zeggen, stonden ze alweer op het achtertrapje en trok de wagen op, mij beduusd achterlatend. Voor iemand als ik die elk gebruikt theezakje als een afval dilemma beschouwt (alles bij het gft of restafval, of, zakje, papieren trekkertje en metalen nietje allemaal apart?), was dat een schokkende overtreding, dus dat nooit meer.
Dit kan je natuurlijk allemaal vermijden als je voor eens en voor altijd een kunstboom aanschaft. Mooier is het zeker niet, of moet ik juist zeggen : te mooi! En milieuvriendelijker, dat valt nog te betwijfelen.
Je moet dat ding ook de rest van het jaar een plaatsje geven en onder andere daar wringt bij ons ook het schoentje want zonder kelder of zolder is dat niet zo evident. Op het terras kan hij al zeker niet. Volgens mij hebben trouwens meer mensen dit probleem want, ik zweer het, ik kan zo 3 huizen in de buurt aanwijzen waar de woonkamer er sinds 25 december nu nog precies hetzelfde uitziet.
Neen, dank U wel, we zullen onze echte dit jaar nog wel eens vertroetelen zodat hij tegen Kerst weer binnen kan.
2.bVB
zondag 12 januari 2014
Feesten.
Halloween op school
Halloween langs winkels en buren
Verjaardag papa
Sinterklaas op school
Sinterklaas bij oma en opa
Sinterklaas bij bomma en bompa
Sinterklaas thuis
Sinterklaas bij meter
Sinterklaas bij peter
Verjaardag tante Linda
Goed rapport
Kerstfeestje werk
Kerstavond met familie
Kerstdag met schoonfamilie
Verjaardag oom Nico
Oudejaarsavond met vrienden
Nieuwjaarsdag bij schoonfamilie
Nieuwjaarsavond bij familie
Nieuwjaarsreceptie werk
Nieuwjaar bij meter
Nieuwjaar bij peter
Kerstboomverbranding met de buren
Verjaardag oma
Driekoningen
Huwelijksverjaardag
Nieuwjaarsetentje werk............
Nu begrijp ik Alice in wonderland die samen met het konijn de 'onjaardag' viert. Wie snakt er in januari niet eens eindelijk naar een 'onfeestdag', want voor je het weet is het Sint Valentijn.
2.bVB
Halloween langs winkels en buren
Verjaardag papa
Sinterklaas op school
Sinterklaas bij oma en opa
Sinterklaas bij bomma en bompa
Sinterklaas thuis
Sinterklaas bij meter
Sinterklaas bij peter
Verjaardag tante Linda
Goed rapport
Kerstfeestje werk
Kerstavond met familie
Kerstdag met schoonfamilie
Verjaardag oom Nico
Oudejaarsavond met vrienden
Nieuwjaarsdag bij schoonfamilie
Nieuwjaarsavond bij familie
Nieuwjaarsreceptie werk
Nieuwjaar bij meter
Nieuwjaar bij peter
Kerstboomverbranding met de buren
Verjaardag oma
Driekoningen
Huwelijksverjaardag
Nieuwjaarsetentje werk............
Nu begrijp ik Alice in wonderland die samen met het konijn de 'onjaardag' viert. Wie snakt er in januari niet eens eindelijk naar een 'onfeestdag', want voor je het weet is het Sint Valentijn.
2.bVB
zaterdag 7 december 2013
Winterzonnewende.
Als ik op het einde van de zomervakantie in het tuincentrum, na uitverkoop van de tuinmeubelen, het kerstmateriaal zie verschijnen, denk ik altijd aan het spreekwoord : Wanneer het sneeuwt in augustus... Van een anachronisme gesproken. Kerst is dan nog vier maand van kant, jongens! Wie wil er op dat ogenblik dan al aan denken. Wij willen dan nog een laatste weekje vakantie, wij willen dan nog een lekker lange nazomer. Wij moeten dan het begin van het schooljaar, de herfstvakantie, Halloween, Sint Niklaas ... nog allemaal passeren (lees : trotseren).
Mijn uitgangspunt is : geen Kerstman voor de Sint. Dus de boom en cadeautjes worden pas aangeschaft na 6 december. Wie koopt er nu samen met de nieuwe schoolspullen al kerstgerief? Ik kijk op dat moment bewust de andere kant uit en velen met mij, denk ik zo, al was het alleen maar om de bankrekening te sparen tot de eindejaarspremie arriveert.
Maar nu mag het dus stilaan wel. Moet het zelfs ondertussen.
De slimmeriken hebben hun planning al netjes op papier. Een lijst met geschenken, waar en tegen welke prijs aan te schaffen op een, voor dat doel, opgespaarde laatste vakantiedag. Het menu zorgvuldig geselecteerd uit 1001 kookboeken vergeleken met 1001 kookprogramma's. Het lichaam netjes op gewicht om in de klaarhangende feestkledij te passen.
Of bent u net als de 99 andere %, die geen idee heeft wat voor wie te kopen en die zes keer moet gaan winkelen voor het papiertje met de door u uitgelote gelukkigen volledig kan afgevinkt worden? Die eten kan klaarmaken, maar eigenlijk niet kan koken en zich ergert aan de hele hype daarrond. Die helemaal niet de perfecte maten heeft en ook zeker niet meer past in het PBD van het laatste feestje. Die dus nu weer iets nieuws moet aanschaffen dat twee weken later te koop zal zijn aan een beter verteerbare soldenprijs...Was het maar al nieuwjaar!
Bij al deze eindejaarsdrukte in 'de donkere dagen voor Kerstmis' zie ik altijd één lichtpuntje : de winterzonnewende. Dat vind ik pas een feestdag waard. Inderdaad, op 21 december maak ik een rondedansje en denk : joepie, vanaf nu worden de dagen weer elke dag een stukje langer.
Op naar Pasen...en de lente.
Sorry, maar dit anachronisme vind ik wel gepermitteerd.
2.bVB
Mijn uitgangspunt is : geen Kerstman voor de Sint. Dus de boom en cadeautjes worden pas aangeschaft na 6 december. Wie koopt er nu samen met de nieuwe schoolspullen al kerstgerief? Ik kijk op dat moment bewust de andere kant uit en velen met mij, denk ik zo, al was het alleen maar om de bankrekening te sparen tot de eindejaarspremie arriveert.
Maar nu mag het dus stilaan wel. Moet het zelfs ondertussen.
De slimmeriken hebben hun planning al netjes op papier. Een lijst met geschenken, waar en tegen welke prijs aan te schaffen op een, voor dat doel, opgespaarde laatste vakantiedag. Het menu zorgvuldig geselecteerd uit 1001 kookboeken vergeleken met 1001 kookprogramma's. Het lichaam netjes op gewicht om in de klaarhangende feestkledij te passen.
Of bent u net als de 99 andere %, die geen idee heeft wat voor wie te kopen en die zes keer moet gaan winkelen voor het papiertje met de door u uitgelote gelukkigen volledig kan afgevinkt worden? Die eten kan klaarmaken, maar eigenlijk niet kan koken en zich ergert aan de hele hype daarrond. Die helemaal niet de perfecte maten heeft en ook zeker niet meer past in het PBD van het laatste feestje. Die dus nu weer iets nieuws moet aanschaffen dat twee weken later te koop zal zijn aan een beter verteerbare soldenprijs...Was het maar al nieuwjaar!
Bij al deze eindejaarsdrukte in 'de donkere dagen voor Kerstmis' zie ik altijd één lichtpuntje : de winterzonnewende. Dat vind ik pas een feestdag waard. Inderdaad, op 21 december maak ik een rondedansje en denk : joepie, vanaf nu worden de dagen weer elke dag een stukje langer.
Op naar Pasen...en de lente.
Sorry, maar dit anachronisme vind ik wel gepermitteerd.
2.bVB
vrijdag 25 oktober 2013
Trakteren
Het blijft een hardnekkige traditie om met je verjaardag te trakteren op het werk. Liefst met gebakjes of, zoals wij zeggen, patekes.
Laat ons dat toch gewoon afschaffen!
We voelen ons verplicht, ja, maar, laten we eerlijk zijn : wie doe je daar tegenwoordig nog een plezier mee? De helft van de collega's is op dieet en de andere helft wil op dieet.
De jarige in kwestie ook al zeker niet. Het kost je niet alleen een rib uit het lijf, het zorgt de bewuste ochtend alleen maar voor extra stress.
Gelukkig dacht je er de dag voordien, net voor sluitingstijd, aan om je bestelling alvast door te bellen. Netjes geregeld. 's Morgens even binnen- en buitenwippen bij de bakker, slechts 2, maximum 3, minuten vertraging.
Mooi niet dus...
Het begint al met geen parkeerplaats natuurlijk. Dan maar even, voor één keertje, voor een garagepoort...
Fu.. de winkel staat ei zo na vol. Enkele bejaarden hebben uitgerekend dit ogenblik uitgekozen om hun 'wekelijks' brood aan te schaffen. Voor in de diepvriezer uiteraard, want ze zijn nog maar alleen. Gans de dag tijd, maar ja, gewoon van vroeg op te staan, wat wil je.
De jonge man voor je, kijkt op zijn uurwerk en zucht hoorbaar, daarmee ook jouw frustratie weergevend. De kinderen heb je gelukkig al eerst op school afgezet. Zo slim was je deze keer wel. Kunnen ze al niet, zoals vorig jaar, bij het uitstappen met hun knieën op de doos belanden. De zestigplussers nemen hun tijd. Er is immers niemand die op hen wacht, de dag is nog lang. De winkeljuffrouw weet wel beter en gaat gelukkig al verder met de volgende klant. Nee, dat brood wordt op dinsdag niet gebakken meneer. Oh jammer. Wat zal hij dan kiezen...
Eindelijk is het jouw beurt. Een grote onstabiele doos vol wankele romige kunstwerkjes wordt fier getoond. Goed zo mevrouw? Is mevrouw jarig vandaag? Ah, proficiat! Moet er een touwtje rond? Ja, ja, ja a.u.b.. Buiten hoor je aanhoudend boos getoeter. De garagepoort!!!!! Shi, shi, shi (fu..). 1000 maal sorry, meneer. Van pure ellende vergeet jij je 'dagelijks' brood mee te nemen.
Gezellige verjaardag tot nu toe!
De doos staat nu veilig en wel naast je op de passagiersstoel. Niet achtergelaten op het dak van de auto, zoals 2 jaar geleden. Daar dacht je toen pas enkele straten verder aan natuurlijk (nee, dat gebeurt niet alleen in de film, die film is gebaseerd op ware feiten!). Derde keer, goeie keer dus. Een tweede rit naar de bakker blijft je ditmaal gespaard.
Puffend en zwetend arriveer je op het werk, 20 minuten te laat. Iedereen staart je een seconde lang aan... Ah ja, (Oh nee) verjaardag! Dan wordt je overladen met gelukwensen en kussen van vriend én vijand, allemaal met dat grote gevaarte, gevaarlijk in de lucht balancerend. De helft van de traktatie ligt nu gegarandeerd op z'n kant. De baas die zegt : ah, weeral patekes, dat is niet goed voor onze lijn hoor (ik wist het!) en je ziet hem denken : weeral een langere koffiepauze vandaag, weeral zoveel minuten dat er niet wordt gepresteerd.
Inderdaad, je bent de vijfde al deze maand. Die mierzoete krengen komen zo langzamerhand je strot uit. Waarom doen we dat toch? Volgend jaar allemaal een glaasje Cava? (ééntje, want we moeten nog verder werken) Gewoon uit de koelkast te pakken en proost! Niks stress.
Da's pas een gelukkige verjaardag.
2.bVB
Laat ons dat toch gewoon afschaffen!
We voelen ons verplicht, ja, maar, laten we eerlijk zijn : wie doe je daar tegenwoordig nog een plezier mee? De helft van de collega's is op dieet en de andere helft wil op dieet.
De jarige in kwestie ook al zeker niet. Het kost je niet alleen een rib uit het lijf, het zorgt de bewuste ochtend alleen maar voor extra stress.
Gelukkig dacht je er de dag voordien, net voor sluitingstijd, aan om je bestelling alvast door te bellen. Netjes geregeld. 's Morgens even binnen- en buitenwippen bij de bakker, slechts 2, maximum 3, minuten vertraging.
Mooi niet dus...
Het begint al met geen parkeerplaats natuurlijk. Dan maar even, voor één keertje, voor een garagepoort...
Fu.. de winkel staat ei zo na vol. Enkele bejaarden hebben uitgerekend dit ogenblik uitgekozen om hun 'wekelijks' brood aan te schaffen. Voor in de diepvriezer uiteraard, want ze zijn nog maar alleen. Gans de dag tijd, maar ja, gewoon van vroeg op te staan, wat wil je.
De jonge man voor je, kijkt op zijn uurwerk en zucht hoorbaar, daarmee ook jouw frustratie weergevend. De kinderen heb je gelukkig al eerst op school afgezet. Zo slim was je deze keer wel. Kunnen ze al niet, zoals vorig jaar, bij het uitstappen met hun knieën op de doos belanden. De zestigplussers nemen hun tijd. Er is immers niemand die op hen wacht, de dag is nog lang. De winkeljuffrouw weet wel beter en gaat gelukkig al verder met de volgende klant. Nee, dat brood wordt op dinsdag niet gebakken meneer. Oh jammer. Wat zal hij dan kiezen...
Eindelijk is het jouw beurt. Een grote onstabiele doos vol wankele romige kunstwerkjes wordt fier getoond. Goed zo mevrouw? Is mevrouw jarig vandaag? Ah, proficiat! Moet er een touwtje rond? Ja, ja, ja a.u.b.. Buiten hoor je aanhoudend boos getoeter. De garagepoort!!!!! Shi, shi, shi (fu..). 1000 maal sorry, meneer. Van pure ellende vergeet jij je 'dagelijks' brood mee te nemen.
Gezellige verjaardag tot nu toe!
De doos staat nu veilig en wel naast je op de passagiersstoel. Niet achtergelaten op het dak van de auto, zoals 2 jaar geleden. Daar dacht je toen pas enkele straten verder aan natuurlijk (nee, dat gebeurt niet alleen in de film, die film is gebaseerd op ware feiten!). Derde keer, goeie keer dus. Een tweede rit naar de bakker blijft je ditmaal gespaard.
Puffend en zwetend arriveer je op het werk, 20 minuten te laat. Iedereen staart je een seconde lang aan... Ah ja, (Oh nee) verjaardag! Dan wordt je overladen met gelukwensen en kussen van vriend én vijand, allemaal met dat grote gevaarte, gevaarlijk in de lucht balancerend. De helft van de traktatie ligt nu gegarandeerd op z'n kant. De baas die zegt : ah, weeral patekes, dat is niet goed voor onze lijn hoor (ik wist het!) en je ziet hem denken : weeral een langere koffiepauze vandaag, weeral zoveel minuten dat er niet wordt gepresteerd.
Inderdaad, je bent de vijfde al deze maand. Die mierzoete krengen komen zo langzamerhand je strot uit. Waarom doen we dat toch? Volgend jaar allemaal een glaasje Cava? (ééntje, want we moeten nog verder werken) Gewoon uit de koelkast te pakken en proost! Niks stress.
Da's pas een gelukkige verjaardag.
2.bVB
woensdag 2 oktober 2013
1, 2 of 3?
Hoe het er vroeger elders aan toeging, weet ik niet, maar bij ons in de familie werd er onder de volwassenen helemaal niet zo familiair en al zeker niet fysiek met elkaar omgegaan. Met andere woorden : geen schouderklopjes of omhelzingen, geen troostende knuffels, en kussen werd gereserveerd voor speciale gelegenheden zoals verjaardagen, huwelijken en geboortes.
Jammer misschien, maar wij wisten niet beter.
Mijn kinderen kregen wel een zoentje aan de schoolpoort. Maar toen ze groot genoeg waren om alleen te gaan, ook naar sportclub, muziekschool en vriendjes, werd dat bij al dat in- en uitgeloop al eens vaak vergeten.
Ik heb dit nooit echt als een gemis ervaren tot ik op een woensdagmiddag na schooltijd één van mijn tienerdochters, samen met een vriendin, tegen het lijf liep op de markt. Het meisje, duidelijk van zuiderse origine, gaf me bij de vrolijke begroeting prompt een kus. Iets wat wij, daar en dan, normaal gezien niet zouden doen. Mijn dochter en ik stonden er eerlijk gezegd een beetje beduusd bij en volgden na een kleine aarzeling dan maar haar voorbeeld. De vriendin had gelukkig niets in de gaten.
Een tweede ongemakkelijk voorval deed zich voor toen mijn schoonvader in het ziekenhuis belandde. Als we thuis bij elkaar op bezoek gaan, is het van 'Hey, hallo, alles goed...', geen handjes, geen kusjes. Maar nu stonden we daar naast dat bed. Een hand leek zo stijf en afstandelijk bij een zieke papa en kussen voelt toch ook een beetje raar aan als je dat anders nooit doet.
Na een onverhoeds bijeengeroepen gezinsraad kwamen we tot de vaststelling dat wij de enige familie van niet kussers bleken te zijn en dat we dat toch een beetje triest vonden. Dus, vanaf nu zouden we ons bij de meerderheid aansluiten en niet meer elkaars gezelschap vervoegen of verlaten zonder zoentjes. Een stevige pakkerd bij gelegenheid mocht voortaan ook. Zo gezegd, zo gedaan. Gezellig, het viel ons zelfs helemaal niet moeilijk. Probleem opgelost. Dachten wij...
Maar het ene was nog niet van de baan of het volgende diende zich aan.
Niet iedereen blijkt namelijk even gul en voor je het weet, blijf je de helft van de tijd gênant met je kin in de lucht hangen. Het werd onder vrienden en familie een veel besproken onderwerp. 1, 2 of 3? Op een gegeven ogenblik heb ik zelfs bij een feestje, om misverstanden te voorkomen, een briefje aan de voordeur gehangen met het opschrift 'Hier kust men driemaal of helemaal niet!'. Hilariteit alom, maar wel de vinger op de wonde.
Pas veel later kwam ik tot de bevinding dat de oplossing voor de hand ligt : één kusje en niet meer. Kan de ander voor schut staan!
Nu, anno 2013 doet zich een nieuw fenomeen voor. Vroeger bestond er over tenminste één ding absolute duidelijkheid : vrouwen kussen vrouwen en mannen, mannen alleen vrouwen, mannen krijgen een hand. Nu niet meer dus. Iets wat twintig jaar geleden ondenkbaar was : ook mannen, waarschijnlijk onder multiculturele invloeden, gaan elkaar begroeten met een kus. Maar niet iedereen en niet altijd natuurlijk, met of zonder bijbehorende knuffel of schouderklop....
Als vrouw, gelukkig niet mijn probleem!
2.bBV
Jammer misschien, maar wij wisten niet beter.
Mijn kinderen kregen wel een zoentje aan de schoolpoort. Maar toen ze groot genoeg waren om alleen te gaan, ook naar sportclub, muziekschool en vriendjes, werd dat bij al dat in- en uitgeloop al eens vaak vergeten.
Ik heb dit nooit echt als een gemis ervaren tot ik op een woensdagmiddag na schooltijd één van mijn tienerdochters, samen met een vriendin, tegen het lijf liep op de markt. Het meisje, duidelijk van zuiderse origine, gaf me bij de vrolijke begroeting prompt een kus. Iets wat wij, daar en dan, normaal gezien niet zouden doen. Mijn dochter en ik stonden er eerlijk gezegd een beetje beduusd bij en volgden na een kleine aarzeling dan maar haar voorbeeld. De vriendin had gelukkig niets in de gaten.
Een tweede ongemakkelijk voorval deed zich voor toen mijn schoonvader in het ziekenhuis belandde. Als we thuis bij elkaar op bezoek gaan, is het van 'Hey, hallo, alles goed...', geen handjes, geen kusjes. Maar nu stonden we daar naast dat bed. Een hand leek zo stijf en afstandelijk bij een zieke papa en kussen voelt toch ook een beetje raar aan als je dat anders nooit doet.
Na een onverhoeds bijeengeroepen gezinsraad kwamen we tot de vaststelling dat wij de enige familie van niet kussers bleken te zijn en dat we dat toch een beetje triest vonden. Dus, vanaf nu zouden we ons bij de meerderheid aansluiten en niet meer elkaars gezelschap vervoegen of verlaten zonder zoentjes. Een stevige pakkerd bij gelegenheid mocht voortaan ook. Zo gezegd, zo gedaan. Gezellig, het viel ons zelfs helemaal niet moeilijk. Probleem opgelost. Dachten wij...
Maar het ene was nog niet van de baan of het volgende diende zich aan.
Niet iedereen blijkt namelijk even gul en voor je het weet, blijf je de helft van de tijd gênant met je kin in de lucht hangen. Het werd onder vrienden en familie een veel besproken onderwerp. 1, 2 of 3? Op een gegeven ogenblik heb ik zelfs bij een feestje, om misverstanden te voorkomen, een briefje aan de voordeur gehangen met het opschrift 'Hier kust men driemaal of helemaal niet!'. Hilariteit alom, maar wel de vinger op de wonde.
Pas veel later kwam ik tot de bevinding dat de oplossing voor de hand ligt : één kusje en niet meer. Kan de ander voor schut staan!
Nu, anno 2013 doet zich een nieuw fenomeen voor. Vroeger bestond er over tenminste één ding absolute duidelijkheid : vrouwen kussen vrouwen en mannen, mannen alleen vrouwen, mannen krijgen een hand. Nu niet meer dus. Iets wat twintig jaar geleden ondenkbaar was : ook mannen, waarschijnlijk onder multiculturele invloeden, gaan elkaar begroeten met een kus. Maar niet iedereen en niet altijd natuurlijk, met of zonder bijbehorende knuffel of schouderklop....
Als vrouw, gelukkig niet mijn probleem!
2.bBV
zondag 8 september 2013
Koffie
Toegegeven, ik ben een gebruiker, het pure spul, dus zonder de suiker.
Of zoals VOF De Kunst het verder nog zo mooi uitdrukt : een keurig nette verslaving. Wij zeggen hier in Vlaanderen wel steevast foutief : een 'tas' in plaats van een kopje, maar voor de rest zou ik dat liedje helemaal zelf geschreven kunnen hebben. Troost voor iedereen wordt er ook gezongen. Inderdaad, het kan zo'n deugd doen je hart te luchten over een bakje van het zwarte vocht. Koffiekletsen heet dat dan. Heerlijk woord toch. Heel vroeger gebeurde dit bij een buurvrouw of een vriendin van de 'vrouwengilde' maar tegenwoordig heb je op alle hoeken van de straat, een Koffiebar.
Ja, zo heet dat nu. Weg dus ook met de tearooms waar de klemtoon eigenlijk lag op een Brusselse wafel of pannenkoek en niet op wat men erbij dronk. Dat was sowieso al zeker geen thee hier in België.
Ook al is dit dan een nieuw concept, de inrichting is dat zeker niet. Het meubilair is meestal een samenraapsel van de meest onooglijke oude rommel, verzameld op gelijknamige markten. Daar waar we dat 10 jaar geleden retro noemden heet het nu 'Vintage' (of in het Nederlands : goed gevonden).
Met de terminologie kreeg ook meteen het gemiddelde publiek een verjongingskuur van minstens enkele decennia. Al ben je zelf dan niet meer zo piep, het geeft toch een andere gevoel. We vinden het voorlopig nog gezelliger tussen de jeugd dan tussen de bloemkool- en hoefijzerkapsels.
Wat ook absoluut van de laatste generatie moet zijn is de koffiemachine. Waterketels, koffiemolens en sierlijk getuite koffiepotten worden alleen nog gedoogd als decoratie. Thuis kan een Senseo nog net, maar eigenlijk hoort in elke moderne keuken nu een (n')espressomachine. Het eerste vind ik wel handig maar bij het tweede trek ik de lijn. Voor sommige dingen mag (moet)het elders beter zijn dan thuis. Toegeven, aan George Clooney en John Malkovich valt moeilijk te weerstaan, maar geef mij voorlopig nog maar het gewone koffiezetapparaat voor het dagelijkse geslurp. Ik kan me trouwens levendig voorstellen dat degenen die op zaterdag in de lange rij staan aan te schuiven, in de 2 enige winkels in België, van het merk dat die sexy heren aanprijzen, om een voorraad wel héél dure 'cupkes' aan te schaffen, ook liever met hun benen ergens onder een vintage tafeltje zouden zitten. En ja, ik weet wel, je kan dat ook online bestellen, maar je moet toch kunnen proeven en kiezen. Niet makkelijk overigens, en bij elk aroma hoort dan nog eens een aangepast chocolaatje naar het schijnt. Pfffff! Hier pas ik voor. Ik laat mij graag eens goed bedienen in een van die nieuwsoortige koffiebars.
Door een echte Barista uiteraard. Nog een woord dat niet in moeders woordenboek stond. Als ik de kaart bekijk, verbaast het me niets dat we een beetje hulp van een echte professional best kunnen gebruiken. Durf niet meer gewoon een koffie te vragen want de daarop volgende vraag zal zeker zijn : ristretto, espresso, lungo, americano, doppio... Je partner heeft graag melk. Zelfde probleem : cappuccino met gestoomde melk (in een zwaantjesfiguur a.u.b.) of met slagroom, latte, latte macchiato....
Tot voor kort stelde dit probleem zich alleen op vakantie in Italië. Voor ik daar eindelijk wist wat te vragen om de koffie naar wens te krijgen was ik alweer op weg naar huis.
Nu heb je hier in België ook een kenner nodig om al deze termen feilloos te expliceren.
Een ding heeft hij (of zij) echter niet in de hand en dat is dat smaken verschillen. Zo komt het dat we met al dat koffiesnobbisme op het einde toch gewoon het etablissement kiezen waar 'wij' hem het lekkerst vinden.
We willen ten slotte troost en geen ergernis, weet je nog.
2.bVB
Of zoals VOF De Kunst het verder nog zo mooi uitdrukt : een keurig nette verslaving. Wij zeggen hier in Vlaanderen wel steevast foutief : een 'tas' in plaats van een kopje, maar voor de rest zou ik dat liedje helemaal zelf geschreven kunnen hebben. Troost voor iedereen wordt er ook gezongen. Inderdaad, het kan zo'n deugd doen je hart te luchten over een bakje van het zwarte vocht. Koffiekletsen heet dat dan. Heerlijk woord toch. Heel vroeger gebeurde dit bij een buurvrouw of een vriendin van de 'vrouwengilde' maar tegenwoordig heb je op alle hoeken van de straat, een Koffiebar.
Ja, zo heet dat nu. Weg dus ook met de tearooms waar de klemtoon eigenlijk lag op een Brusselse wafel of pannenkoek en niet op wat men erbij dronk. Dat was sowieso al zeker geen thee hier in België.
Ook al is dit dan een nieuw concept, de inrichting is dat zeker niet. Het meubilair is meestal een samenraapsel van de meest onooglijke oude rommel, verzameld op gelijknamige markten. Daar waar we dat 10 jaar geleden retro noemden heet het nu 'Vintage' (of in het Nederlands : goed gevonden).
Met de terminologie kreeg ook meteen het gemiddelde publiek een verjongingskuur van minstens enkele decennia. Al ben je zelf dan niet meer zo piep, het geeft toch een andere gevoel. We vinden het voorlopig nog gezelliger tussen de jeugd dan tussen de bloemkool- en hoefijzerkapsels.
Wat ook absoluut van de laatste generatie moet zijn is de koffiemachine. Waterketels, koffiemolens en sierlijk getuite koffiepotten worden alleen nog gedoogd als decoratie. Thuis kan een Senseo nog net, maar eigenlijk hoort in elke moderne keuken nu een (n')espressomachine. Het eerste vind ik wel handig maar bij het tweede trek ik de lijn. Voor sommige dingen mag (moet)het elders beter zijn dan thuis. Toegeven, aan George Clooney en John Malkovich valt moeilijk te weerstaan, maar geef mij voorlopig nog maar het gewone koffiezetapparaat voor het dagelijkse geslurp. Ik kan me trouwens levendig voorstellen dat degenen die op zaterdag in de lange rij staan aan te schuiven, in de 2 enige winkels in België, van het merk dat die sexy heren aanprijzen, om een voorraad wel héél dure 'cupkes' aan te schaffen, ook liever met hun benen ergens onder een vintage tafeltje zouden zitten. En ja, ik weet wel, je kan dat ook online bestellen, maar je moet toch kunnen proeven en kiezen. Niet makkelijk overigens, en bij elk aroma hoort dan nog eens een aangepast chocolaatje naar het schijnt. Pfffff! Hier pas ik voor. Ik laat mij graag eens goed bedienen in een van die nieuwsoortige koffiebars.
Door een echte Barista uiteraard. Nog een woord dat niet in moeders woordenboek stond. Als ik de kaart bekijk, verbaast het me niets dat we een beetje hulp van een echte professional best kunnen gebruiken. Durf niet meer gewoon een koffie te vragen want de daarop volgende vraag zal zeker zijn : ristretto, espresso, lungo, americano, doppio... Je partner heeft graag melk. Zelfde probleem : cappuccino met gestoomde melk (in een zwaantjesfiguur a.u.b.) of met slagroom, latte, latte macchiato....
Tot voor kort stelde dit probleem zich alleen op vakantie in Italië. Voor ik daar eindelijk wist wat te vragen om de koffie naar wens te krijgen was ik alweer op weg naar huis.
Nu heb je hier in België ook een kenner nodig om al deze termen feilloos te expliceren.
Een ding heeft hij (of zij) echter niet in de hand en dat is dat smaken verschillen. Zo komt het dat we met al dat koffiesnobbisme op het einde toch gewoon het etablissement kiezen waar 'wij' hem het lekkerst vinden.
We willen ten slotte troost en geen ergernis, weet je nog.
2.bVB
Abonneren op:
Posts (Atom)