Toegegeven, ik ben een gebruiker, het pure spul, dus zonder de suiker.
Of zoals VOF De Kunst het verder nog zo mooi uitdrukt : een keurig nette verslaving. Wij zeggen hier in Vlaanderen wel steevast foutief : een 'tas' in plaats van een kopje, maar voor de rest zou ik dat liedje helemaal zelf geschreven kunnen hebben. Troost voor iedereen wordt er ook gezongen. Inderdaad, het kan zo'n deugd doen je hart te luchten over een bakje van het zwarte vocht. Koffiekletsen heet dat dan. Heerlijk woord toch. Heel vroeger gebeurde dit bij een buurvrouw of een vriendin van de 'vrouwengilde' maar tegenwoordig heb je op alle hoeken van de straat, een Koffiebar.
Ja, zo heet dat nu. Weg dus ook met de tearooms waar de klemtoon eigenlijk lag op een Brusselse wafel of pannenkoek en niet op wat men erbij dronk. Dat was sowieso al zeker geen thee hier in België.
Ook al is dit dan een nieuw concept, de inrichting is dat zeker niet. Het meubilair is meestal een samenraapsel van de meest onooglijke oude rommel, verzameld op gelijknamige markten. Daar waar we dat 10 jaar geleden retro noemden heet het nu 'Vintage' (of in het Nederlands : goed gevonden).
Met de terminologie kreeg ook meteen het gemiddelde publiek een verjongingskuur van minstens enkele decennia. Al ben je zelf dan niet meer zo piep, het geeft toch een andere gevoel. We vinden het voorlopig nog gezelliger tussen de jeugd dan tussen de bloemkool- en hoefijzerkapsels.
Wat ook absoluut van de laatste generatie moet zijn is de koffiemachine. Waterketels, koffiemolens en sierlijk getuite koffiepotten worden alleen nog gedoogd als decoratie. Thuis kan een Senseo nog net, maar eigenlijk hoort in elke moderne keuken nu een (n')espressomachine. Het eerste vind ik wel handig maar bij het tweede trek ik de lijn. Voor sommige dingen mag (moet)het elders beter zijn dan thuis. Toegeven, aan George Clooney en John Malkovich valt moeilijk te weerstaan, maar geef mij voorlopig nog maar het gewone koffiezetapparaat voor het dagelijkse geslurp. Ik kan me trouwens levendig voorstellen dat degenen die op zaterdag in de lange rij staan aan te schuiven, in de 2 enige winkels in België, van het merk dat die sexy heren aanprijzen, om een voorraad wel héél dure 'cupkes' aan te schaffen, ook liever met hun benen ergens onder een vintage tafeltje zouden zitten. En ja, ik weet wel, je kan dat ook online bestellen, maar je moet toch kunnen proeven en kiezen. Niet makkelijk overigens, en bij elk aroma hoort dan nog eens een aangepast chocolaatje naar het schijnt. Pfffff! Hier pas ik voor. Ik laat mij graag eens goed bedienen in een van die nieuwsoortige koffiebars.
Door een echte Barista uiteraard. Nog een woord dat niet in moeders woordenboek stond. Als ik de kaart bekijk, verbaast het me niets dat we een beetje hulp van een echte professional best kunnen gebruiken. Durf niet meer gewoon een koffie te vragen want de daarop volgende vraag zal zeker zijn : ristretto, espresso, lungo, americano, doppio... Je partner heeft graag melk. Zelfde probleem : cappuccino met gestoomde melk (in een zwaantjesfiguur a.u.b.) of met slagroom, latte, latte macchiato....
Tot voor kort stelde dit probleem zich alleen op vakantie in Italië. Voor ik daar eindelijk wist wat te vragen om de koffie naar wens te krijgen was ik alweer op weg naar huis.
Nu heb je hier in België ook een kenner nodig om al deze termen feilloos te expliceren.
Een ding heeft hij (of zij) echter niet in de hand en dat is dat smaken verschillen. Zo komt het dat we met al dat koffiesnobbisme op het einde toch gewoon het etablissement kiezen waar 'wij' hem het lekkerst vinden.
We willen ten slotte troost en geen ergernis, weet je nog.
2.bVB
zondag 8 september 2013
zondag 25 augustus 2013
Onbegrijpelijk
Reacties van mensen komen vaak onbegrijpelijk over.
Maar, zoals men zegt : begrip komt pas met de eigen ervaring.
Er zijn echter van die simpele, dagelijkse dingen waarbij mijn reactie een automatisme is, maar voor anderen blijkbaar helemaal niet.
Zo vind ik het een kwalijke gewoonte, niet te antwoorden op een rechtstreekse vraag. Dat begrijp ik dus nog steeds niet. Als je samen aan tafel zit bijvoorbeeld, geldt er geen uitvlucht van 'ik had het niet gehoord' of 'was dat tegen mij?'. Als ik een zin aan het einde omhoog hoor gaan, sta ik al paraat met een reactie, automatisch. Bij een vraag hoort nu eenmaal een antwoord!
Een ander automatisme voor mij is goedendag zeggen tegen de mensen die ik ken, en ook tegen die ik niet ken, maar mij de moeite van het groeten waard vinden. In tegenstelling tot velen, die wanneer je hun pad kruist, halsstarrig de lippen op elkaar blijven klemmen en geen enkele blijk van herkenning tonen, ook al kennen ze je zeker wél. Voor mij ook onbegrijpelijk en, ronduit vervelend.
In de rijtjeshuisstraat waar ik vroeger woonde, heerste een vrijwel unanieme onverschilligheid ten opzichte van de medebewoners. Op straat althans. Thuis ging iedere buur vroeg of laat wel eens over de tong, met als gevolg dat we gebruik moesten maken van zelf verzonnen bijnamen, want echte namen kenden we niet. Mijn man was daar heel inventief in.
Je had bijvoorbeeld die van 'De Schoolmeester', naar het beroep van meneer.
Onze naaste buur heette 'Het Aapje', een klein ventje met een uitgesproken hoge bovenlip.
Aan de andere kant woonden de 'Mollen'. Je gelooft het niet, maar dat was toen een jong gezin met een zoontje waar de rolluiken alleen even in het weekend werden opgetrokken om het gras te maaien en de heg te snoeien. Pure kindermishandeling, naar mijn gevoel. Meer dan eens heb ik op het punt gestaan om Kind en Gezin hierover in te lichten. Onbegrijpelijk!
Je had ook 'Agentschap Tas', de stoephanger en roddeltante van de straat.
De familie 'Pilaarbijters' waren trouwe kerkgangers, maar een goedendag moest je niet verwachten. Niet erg katholiek, naar onze mening.
Verder had je nog het gezin van 'De Coiffeuse'. Al lang geen kapster meer maar het uithangbord hing nog wel aan de gevel. Haar immer hoog opgestoken kapsel als voortdurende herinnering aan de vroegere professie. Welgeteld driemaal heeft zij ooit tegen mij gesproken, telkens om, met haar neus in de kinderwagen, het geslacht van mijn nieuwgeborene te weten te komen. Later, geen woord meer. Zelfs geen knikje. Tot jaren later, toen we al lang verhuisd waren naar een andere gemeente en ik Meneer en Mevrouw Coiffeuse op een onbewaakt ogenblik tegen het lijf liep. Ik zag haar denken : 'Tiens dat is die mevrouw met haar drie dochters die meer dan 10 jaar tegenover ons heeft gewoond'. Ze twijfelde duidelijk of ze al dan niet haar nieuwsgierigheid om te weten te komen wat er van ons geworden was, zou laten zegevieren. Toen heb ik me resoluut omgekeerd. Nu hoefde het voor mij ook niet meer.
Een andere bizar voorval gaat over Mevrouw van 'Den Duiker'. Hun auto had een bumpersticker van een diepzeeduiker, vandaar. Of dit iets met hun beroep of hobby te maken had hebben we nooit kunnen achterhalen. Zij keurden ons geen blik waardig, wat dus ontzettend lastig is als je elkaars pad dagelijks kruist. Zij hadden net als wij 3 kinderen waarvan de jongste een paar jaar ouder dan onze oudste. Wie schetst mijn verbazing toen ik de moeder op een doordeweekse dag op mijn stoep vond, toen ik niets vermoedend de deur opentrok. Voor ik van de verbazing was bekomen, duwde ze me een grote plastiek tas in de hand met de woorden 'voor je kinderen' en was opnieuw verdwenen. Bij nadere inspectie bleek de zak gevuld met kinderkleding, te klein voor haar kroost maar misschien nog bruikbaar door de mijne. Ik heb niet de kans gekregen haar ooit te bedanken. We bleven elkaar nochtans voor de voeten lopen maar haar ogen draaiden steeds even vastberaden de andere richting uit. Jammer toch, als je niet eens weet hoe (h)erkentelijkheid te ontvangen.
Andere mensen, andere automatismen.
Ervaring of niet, onbegrijpelijk!
2.bVB
Maar, zoals men zegt : begrip komt pas met de eigen ervaring.
Er zijn echter van die simpele, dagelijkse dingen waarbij mijn reactie een automatisme is, maar voor anderen blijkbaar helemaal niet.
Zo vind ik het een kwalijke gewoonte, niet te antwoorden op een rechtstreekse vraag. Dat begrijp ik dus nog steeds niet. Als je samen aan tafel zit bijvoorbeeld, geldt er geen uitvlucht van 'ik had het niet gehoord' of 'was dat tegen mij?'. Als ik een zin aan het einde omhoog hoor gaan, sta ik al paraat met een reactie, automatisch. Bij een vraag hoort nu eenmaal een antwoord!
Een ander automatisme voor mij is goedendag zeggen tegen de mensen die ik ken, en ook tegen die ik niet ken, maar mij de moeite van het groeten waard vinden. In tegenstelling tot velen, die wanneer je hun pad kruist, halsstarrig de lippen op elkaar blijven klemmen en geen enkele blijk van herkenning tonen, ook al kennen ze je zeker wél. Voor mij ook onbegrijpelijk en, ronduit vervelend.
In de rijtjeshuisstraat waar ik vroeger woonde, heerste een vrijwel unanieme onverschilligheid ten opzichte van de medebewoners. Op straat althans. Thuis ging iedere buur vroeg of laat wel eens over de tong, met als gevolg dat we gebruik moesten maken van zelf verzonnen bijnamen, want echte namen kenden we niet. Mijn man was daar heel inventief in.
Je had bijvoorbeeld die van 'De Schoolmeester', naar het beroep van meneer.
Onze naaste buur heette 'Het Aapje', een klein ventje met een uitgesproken hoge bovenlip.
Aan de andere kant woonden de 'Mollen'. Je gelooft het niet, maar dat was toen een jong gezin met een zoontje waar de rolluiken alleen even in het weekend werden opgetrokken om het gras te maaien en de heg te snoeien. Pure kindermishandeling, naar mijn gevoel. Meer dan eens heb ik op het punt gestaan om Kind en Gezin hierover in te lichten. Onbegrijpelijk!
Je had ook 'Agentschap Tas', de stoephanger en roddeltante van de straat.
De familie 'Pilaarbijters' waren trouwe kerkgangers, maar een goedendag moest je niet verwachten. Niet erg katholiek, naar onze mening.
Verder had je nog het gezin van 'De Coiffeuse'. Al lang geen kapster meer maar het uithangbord hing nog wel aan de gevel. Haar immer hoog opgestoken kapsel als voortdurende herinnering aan de vroegere professie. Welgeteld driemaal heeft zij ooit tegen mij gesproken, telkens om, met haar neus in de kinderwagen, het geslacht van mijn nieuwgeborene te weten te komen. Later, geen woord meer. Zelfs geen knikje. Tot jaren later, toen we al lang verhuisd waren naar een andere gemeente en ik Meneer en Mevrouw Coiffeuse op een onbewaakt ogenblik tegen het lijf liep. Ik zag haar denken : 'Tiens dat is die mevrouw met haar drie dochters die meer dan 10 jaar tegenover ons heeft gewoond'. Ze twijfelde duidelijk of ze al dan niet haar nieuwsgierigheid om te weten te komen wat er van ons geworden was, zou laten zegevieren. Toen heb ik me resoluut omgekeerd. Nu hoefde het voor mij ook niet meer.
Een andere bizar voorval gaat over Mevrouw van 'Den Duiker'. Hun auto had een bumpersticker van een diepzeeduiker, vandaar. Of dit iets met hun beroep of hobby te maken had hebben we nooit kunnen achterhalen. Zij keurden ons geen blik waardig, wat dus ontzettend lastig is als je elkaars pad dagelijks kruist. Zij hadden net als wij 3 kinderen waarvan de jongste een paar jaar ouder dan onze oudste. Wie schetst mijn verbazing toen ik de moeder op een doordeweekse dag op mijn stoep vond, toen ik niets vermoedend de deur opentrok. Voor ik van de verbazing was bekomen, duwde ze me een grote plastiek tas in de hand met de woorden 'voor je kinderen' en was opnieuw verdwenen. Bij nadere inspectie bleek de zak gevuld met kinderkleding, te klein voor haar kroost maar misschien nog bruikbaar door de mijne. Ik heb niet de kans gekregen haar ooit te bedanken. We bleven elkaar nochtans voor de voeten lopen maar haar ogen draaiden steeds even vastberaden de andere richting uit. Jammer toch, als je niet eens weet hoe (h)erkentelijkheid te ontvangen.
Andere mensen, andere automatismen.
Ervaring of niet, onbegrijpelijk!
2.bVB
woensdag 10 april 2013
Straatenquêtes
U kent dat wel : je loopt door een drukke winkelstraat en al van ver zie je enkele mensen, met een klembord in aanslag, die je zorgvuldig taxeren om te ontdekken of je tot hun doelgroep behoort. Wanneer dat niet het geval is, mag je rustig je weg vervolgen. Oef! Ik haat deze 'lastigvallers' en zeg dan ook per definitie nee op hun verzoek een paar minuten beslag te mogen leggen op mijn kostbare tijd, wanneer ik wel tot hun 'willekeurige' steekproef behoor. Ik begrijp het nut van zulke enquêtes niet. Wat is de relevantie van op een dergelijke manier verkregen informatie? Dus nee bedankt, sorry. Gelukkig blijven deze mensen altijd professioneel vriendelijk ook bij een njet.
Laatst deed de dame van dienst al een hoopvolle stap voorwaarts om me de pas af te snijden toen ze echter opmerkte : oh sorry, ik zoek dames tussen de 30 en de 40 en toen ik U zag naderen, vond ik U jong gekleed, dus.... maar nu zie ik dat U zeker ouder bent.
Ik dacht : leuk, ze schatten me jonger. Of neen, ik kleed me vrij jong, maar ze schatten me zéker ouder dan 40, maar liefst dan toch niet ouder dan ik in werkelijkheid ben.
Dus misschien toch geen compliment.
Ach, age is a state of mind en in mijn hoofd voel ik me nog steeds 20, maar dan met de 'wijsheid' van enkele decennia meer, mag ik hopen.
Ben ik trouwens toch weer even mooi ontsnapt.
2.bVB
Laatst deed de dame van dienst al een hoopvolle stap voorwaarts om me de pas af te snijden toen ze echter opmerkte : oh sorry, ik zoek dames tussen de 30 en de 40 en toen ik U zag naderen, vond ik U jong gekleed, dus.... maar nu zie ik dat U zeker ouder bent.
Ik dacht : leuk, ze schatten me jonger. Of neen, ik kleed me vrij jong, maar ze schatten me zéker ouder dan 40, maar liefst dan toch niet ouder dan ik in werkelijkheid ben.
Dus misschien toch geen compliment.
Ach, age is a state of mind en in mijn hoofd voel ik me nog steeds 20, maar dan met de 'wijsheid' van enkele decennia meer, mag ik hopen.
Ben ik trouwens toch weer even mooi ontsnapt.
2.bVB
vrijdag 25 januari 2013
De Klapdeur
U kent ze wel, de groepjes vriendinnen op café, gezellig keuvelend en lachend, even weg van huis, een paar gestolen uurtjes om hun hart te luchten over kroost, man, job, baas, schoonmoeder... De mannen in hetzelfde etablissement bekijken hen met argusogen. Je ziet ze denken : zo gaat het er dus aan toe als onze vrouwen alleen op pad zijn en ons thuis achterlaten met de kinderen. Ze lijken iets té vrolijk, zo zonder 'huisband' (zoals een oude lerares Frans hen eens noemde). Maar bedenk wel, heren, jullie zitten daar ook en, even weg van huis en haard doet ons evenveel deugd. Onder gelijkgestemde zielen worden er, mijns inziens, heel wat betaalde therapieën uitgespaard, zolang er niet té diep in het glas gekeken wordt uiteraard.
'De Maskes', waaronder ik, hebben ook zo'n maandelijkse sessie. We zijn dan wel niet meer zo meisjesachtig maar we hebben nog geen bloemkoolkapsels en de 'dameswinkels' lopen we nog steeds misprijzend voorbij. Enkel jaren geleden hadden we nog een excuus nodig, onder de vorm van bloemschikken of aerobics, waarna het dan geoorloofd was nog een uurtje te gaan napraten. Maar de cursus bloemschikken liep ten einde en aerobics is al lang passé maar die vierwekelijkse babbel willen we niet meer missen. Voor velen is de 'après' inderdaad minstens even leuk en belangrijk als de activiteit zelf. De kantines zitten er, gelukkig voor de clubkassen, vol van.
De locatie speelt dus echt een ondergeschikte rol, 't is 't gezelschap dat telt en liever desnoods naar een parochiehuis dan recht naar ons huis.
Zo stonden we ooit, op een avond laat, bij onze vaste stek voor een gesloten deur. Dan maar elders naartoe. Omdat we ons nu niet bepaald in het stadscentrum bevonden bleek dit moeilijker dan verwacht. Maar na de les recht naar huis? Vergeet het! 'De Klapdeur', een nooit eerder opgemerkt cafeetje, bleek het enige alternatief. Samen voelden we ons sterk en een beetje stout.
Eenmaal binnen leken we terecht te zijn gekomen ergens in de jaren 60 in het decor van 'De helaasheid der dingen'. Geen probleem, vrije tafeltjes genoeg, alleen een paar eenzame zielen aan de toog. Mannen die al lang geen familie of werk meer hadden om over te zagen en die alleen nog in clichés konden praten. Zo leek het althans. De waard zag met een brede, verbaasde glimlach zijn dagontvangst, in één klap van de deur, al verviervoudigen.
Eerst trokken we ons van de omgeving niets aan, maar we zaten wel echt in het absolute middelpunt van de belangstelling. En we werden gesoigneerd. De stille aanbidders wilden gerust betalen voor het schouwspel en we werden dan ook door hen om beurten getrakteerd al was dat helemaal onze bedoeling niet. Een memorabele avond... Vooral omdat bij ons vertrek bleek dat we alle, door de tooghangers betaalde, consumpties nog niet hadden opgesoupeerd en we tegoedbonnetjes mee naar huis kregen.
Bizar, maar heel slim van de kastelein. Er was voor betaald en hoe groot onze hilariteit ook, we keerden toch nooit terug.
2.bVB
'De Maskes', waaronder ik, hebben ook zo'n maandelijkse sessie. We zijn dan wel niet meer zo meisjesachtig maar we hebben nog geen bloemkoolkapsels en de 'dameswinkels' lopen we nog steeds misprijzend voorbij. Enkel jaren geleden hadden we nog een excuus nodig, onder de vorm van bloemschikken of aerobics, waarna het dan geoorloofd was nog een uurtje te gaan napraten. Maar de cursus bloemschikken liep ten einde en aerobics is al lang passé maar die vierwekelijkse babbel willen we niet meer missen. Voor velen is de 'après' inderdaad minstens even leuk en belangrijk als de activiteit zelf. De kantines zitten er, gelukkig voor de clubkassen, vol van.
De locatie speelt dus echt een ondergeschikte rol, 't is 't gezelschap dat telt en liever desnoods naar een parochiehuis dan recht naar ons huis.
Zo stonden we ooit, op een avond laat, bij onze vaste stek voor een gesloten deur. Dan maar elders naartoe. Omdat we ons nu niet bepaald in het stadscentrum bevonden bleek dit moeilijker dan verwacht. Maar na de les recht naar huis? Vergeet het! 'De Klapdeur', een nooit eerder opgemerkt cafeetje, bleek het enige alternatief. Samen voelden we ons sterk en een beetje stout.
Eenmaal binnen leken we terecht te zijn gekomen ergens in de jaren 60 in het decor van 'De helaasheid der dingen'. Geen probleem, vrije tafeltjes genoeg, alleen een paar eenzame zielen aan de toog. Mannen die al lang geen familie of werk meer hadden om over te zagen en die alleen nog in clichés konden praten. Zo leek het althans. De waard zag met een brede, verbaasde glimlach zijn dagontvangst, in één klap van de deur, al verviervoudigen.
Eerst trokken we ons van de omgeving niets aan, maar we zaten wel echt in het absolute middelpunt van de belangstelling. En we werden gesoigneerd. De stille aanbidders wilden gerust betalen voor het schouwspel en we werden dan ook door hen om beurten getrakteerd al was dat helemaal onze bedoeling niet. Een memorabele avond... Vooral omdat bij ons vertrek bleek dat we alle, door de tooghangers betaalde, consumpties nog niet hadden opgesoupeerd en we tegoedbonnetjes mee naar huis kregen.
Bizar, maar heel slim van de kastelein. Er was voor betaald en hoe groot onze hilariteit ook, we keerden toch nooit terug.
2.bVB
zondag 6 januari 2013
Opgepast voor de hond.
Toen we 15 jaar geleden bezig waren te zwichten voor de aanschaf van een hond, wou ik toch niet blind zijn voor de nadelen en vooràl geen keuze maken met het hart...Dus, nam ik in de bib heel verstandig het boek '1001 redenen om geen hond te nemen' van de plank. Er bleken inderdaad redenen te over om de balans naar de 'nee niet doen' kant te laten overhellen. Het probleem was dat ik het oftewel niet geloofde, grappig vond of, op z'n minst bagatelliseerde. Wat bedoelt was als een pseudo wetenschappelijke waarschuwing bleek te lezen als een ontspannende, grappige roman.
Dus de hond kwam er. Voor de kinderen was de verrassing compleet en hartverwarmend. Ja, één van de voordelen werd al op slag bewaarheid : huisdieren maken gelukkig(er). Wie wordt er niet vertederd door een puppy en lachende kinderen. Een goed begin. Het jonge ding was een handelbare leerling en de stukgebeten schoenen en 'ongelukjes' bleven tot het minimum beperkt. Als kersverse hondeneigenaars vonden we de eerste luidruchtige slobberpartij heel grappig. Luidop dromen voor een hond was iets waar we ook nog nooit van gehoord hadden, maar was al net zo vermakelijk.
Maar toen ons schattig hondje na een half jaar een uit de kluiten gewassen Golden Retriever was geworden, konden we (of in ieder geval ik, als huismoeder van dienst) toch ook niet langer om de nadelen heen.
Zoals, het alomtegenwoordige hondenhaar, ook al heb je pas gestofzuigd.
Of de verplichte dagelijkse wandelingen. Want af en toe even de benen strekken is zowel leuk als gezond maar wanneer het alle dagen moét en je ondertussen elke gevel, voortuin en brievenbus in je buurt van buiten kent is de pret op een koude, natte winteravond (en/of zondagmorgen) ver te zoeken. Het alternatief is een tuin met bruine hoopjes in het gazon. Te verwijderen voor elke maaibeurt, maar liefst elke dag. Ook geen leuke klus!
Geen sok, zakdoek, handdoek, onderbroek....kortom niets wat zacht aanvoelt, is nog veilig. Als je geluk hebt wordt het niet stukgebeten maar alleen geapporteerd. Anders is het met voedsel. Niets kan je nog onbeheerd achterlaten. Niet even de deur gaan openmaken of alle aperitiefhapjes zijn spoorloos verdwenen. Niet de tafel dekken en nog snel even naar het toilet gaan. Gegarandeerd geen kruimel brood of plakje beleg meer te bekennen. Iets gemorst? Geen probleem. Voor je het weet staat de hond naast je te likkebaarden en is de vloer al terug schoon.
Het aan de hond van Pavlov verwante gedrag kan eerlijk gezegd zowel een voordeel als een nadeel zijn. Slapende honden niet wakker maken blijkt in letterlijke zin zééér moeilijk. Je hoeft de koelkast maar open te trekken of je jas aan te doen en ja hoor, ze zijn present.
Zo kan ik dus nog wel even doorgaan, met de aan den lijve ondervonden '1001' nadelen, maar geef toe, je vindt het best grappig.
Natuurlijk zijn er ook de échte leuke, mooie en grappige momenten in het samenleven met een hond. Maar als ik daaraan zou beginnen wordt het waarschijnlijk al snel te pathetisch. Dit is enkel bedoeld als herinnering aan iets waar we met de nodige scepsis aan waren begonnen maar wat uiteindelijk zeker ook een verrijking bleek te zijn.
U snapt het al, na veertien en een half jaar : onze Zia is niet meer.
Deze column ben ik aan haar verplicht.
Ik was met andere woorden een gelukkig baasje. Maar juist daarom, nu even niet meer.
2.bVB
Dus de hond kwam er. Voor de kinderen was de verrassing compleet en hartverwarmend. Ja, één van de voordelen werd al op slag bewaarheid : huisdieren maken gelukkig(er). Wie wordt er niet vertederd door een puppy en lachende kinderen. Een goed begin. Het jonge ding was een handelbare leerling en de stukgebeten schoenen en 'ongelukjes' bleven tot het minimum beperkt. Als kersverse hondeneigenaars vonden we de eerste luidruchtige slobberpartij heel grappig. Luidop dromen voor een hond was iets waar we ook nog nooit van gehoord hadden, maar was al net zo vermakelijk.
Maar toen ons schattig hondje na een half jaar een uit de kluiten gewassen Golden Retriever was geworden, konden we (of in ieder geval ik, als huismoeder van dienst) toch ook niet langer om de nadelen heen.
Zoals, het alomtegenwoordige hondenhaar, ook al heb je pas gestofzuigd.
Of de verplichte dagelijkse wandelingen. Want af en toe even de benen strekken is zowel leuk als gezond maar wanneer het alle dagen moét en je ondertussen elke gevel, voortuin en brievenbus in je buurt van buiten kent is de pret op een koude, natte winteravond (en/of zondagmorgen) ver te zoeken. Het alternatief is een tuin met bruine hoopjes in het gazon. Te verwijderen voor elke maaibeurt, maar liefst elke dag. Ook geen leuke klus!
Geen sok, zakdoek, handdoek, onderbroek....kortom niets wat zacht aanvoelt, is nog veilig. Als je geluk hebt wordt het niet stukgebeten maar alleen geapporteerd. Anders is het met voedsel. Niets kan je nog onbeheerd achterlaten. Niet even de deur gaan openmaken of alle aperitiefhapjes zijn spoorloos verdwenen. Niet de tafel dekken en nog snel even naar het toilet gaan. Gegarandeerd geen kruimel brood of plakje beleg meer te bekennen. Iets gemorst? Geen probleem. Voor je het weet staat de hond naast je te likkebaarden en is de vloer al terug schoon.
Het aan de hond van Pavlov verwante gedrag kan eerlijk gezegd zowel een voordeel als een nadeel zijn. Slapende honden niet wakker maken blijkt in letterlijke zin zééér moeilijk. Je hoeft de koelkast maar open te trekken of je jas aan te doen en ja hoor, ze zijn present.
Zo kan ik dus nog wel even doorgaan, met de aan den lijve ondervonden '1001' nadelen, maar geef toe, je vindt het best grappig.
Natuurlijk zijn er ook de échte leuke, mooie en grappige momenten in het samenleven met een hond. Maar als ik daaraan zou beginnen wordt het waarschijnlijk al snel te pathetisch. Dit is enkel bedoeld als herinnering aan iets waar we met de nodige scepsis aan waren begonnen maar wat uiteindelijk zeker ook een verrijking bleek te zijn.
U snapt het al, na veertien en een half jaar : onze Zia is niet meer.
Deze column ben ik aan haar verplicht.
Ik was met andere woorden een gelukkig baasje. Maar juist daarom, nu even niet meer.
2.bVB
vrijdag 21 december 2012
Terug naar de natuur
Soms zie je iets waarvan je denkt : ah ja, dat was ik helemaal vergeten maar vroeger was dat inderdaad zo.
Zo zag ik laatst in een televisieserie een jongetje dat zijn fiets gewoon tegen de gevel smeet en onbezorgd naar binnenliep. Eerst denk je nog, die verschijnt zodadelijk terug, om het ding vast te maken, met zijn kijvende moeder op de hielen, omdat hij het weer eens vergeten was. Maar nee hoor, in de volgende scene zit hij al gretig slurpend achter zijn bord soep. De serie speelde zich af ergens in de jaren 60 midden in de stad, dus niet eens zo lang geleden. Inderdaad, toen kon je er nog zeker van zijn je tweewieler 's anderendaags in perfecte staat op dezelfde plaats terug te vinden.
De laatste tijd is alles wat niet dubbel vergrendeld is een potentiële én waarschijnlijke buit.
Zo komt het dat je tegenwoordig de gekste opschriften ziet, zoals in het portaal van een kledingzaak bijvoorbeeld, bij een mand met kapstokken : Gratis mee te nemen (mand laten staan !). Of op de toog bij de slager bij een bakje met gratis kruidenzakjes : Eén per klant.
Een mens moet op alles bedacht zijn!
Om terug te komen op de fiets voor de deur : niemand haalt het dezer dagen nog in zijn hoofd hem zonder slot onbeheerd achter te laten. Maar zo kan het toch nog gebeuren enkel een goed vergrendelde, compleet gestripte kader terug te vinden.
Zo ook hangen op bouwwerven 's nachts en in het weekend de ladders en kruiwagens hoog aan de kraan te bungelen.
Ook al ben je ondertussen aan dergelijke beelden gewoon, het blijft een beetje triest dat er door sommigen verondersteld wordt dat alles wat niet vast zit, zo maar kan meegenomen worden.
Zelfs al ligt iets achter vergrendelde deuren, in je auto bv, moet je nog heel goed opletten niet de illusie te wekken dat er zich een mogelijke prooi binnen handbereik bevindt, want gegarandeerd wordt het raampje ingeslagen.
Laat a.u.b. niet je autosleutels binnen op tafel liggen, zichtbaar van in de tuin, zoals een vriendin van mij, want toen laatst het voertuig gestolen bleek, kreeg ze van de politie het verwijt dat ze had geprovoceerd.
Zelfs leegstaande panden, waar in de ogen van een gewoon mens niets meer te halen valt, worden gestript van vloeren, koperen buizen enz..
Zo stond er bij ons in de buurt, langs een 's nachts vrij verlaten baan, een beetje achterin, een oud boerderijtje. Vanaf het moment dat de tuin tekenen van verwaarlozing vertoonde, begonnen er stilaan dingen te verdwijnen. In het begin denk je nog dat bij de laatste storm een deel van de pannen is afgewaaid of dat een stel krakers de voordeur hebben ingetrapt. Als de volgende week de ramen aan diggelen liggen, denk je : dronken vandalen. Telkens ik er voorbij reed was het huisje in verdere staat van ontbinding. Tot ik doorhad dat het hier om een systematische plundering ging. Nooit heb ik er iemand overdag bezig gezien met afbraakwerkzaamheden maar na een jaar of twee was er geen plank, buis of steen meer te bekennen en had de natuur de laatste sporen van bewoning uitgewist.
Van roof gesproken. Of is het dat wat ze tegenwoordig onder recyclage verstaan. De ecologische voetafdruk als het ware uitgewist'!
2.bVB
Zo zag ik laatst in een televisieserie een jongetje dat zijn fiets gewoon tegen de gevel smeet en onbezorgd naar binnenliep. Eerst denk je nog, die verschijnt zodadelijk terug, om het ding vast te maken, met zijn kijvende moeder op de hielen, omdat hij het weer eens vergeten was. Maar nee hoor, in de volgende scene zit hij al gretig slurpend achter zijn bord soep. De serie speelde zich af ergens in de jaren 60 midden in de stad, dus niet eens zo lang geleden. Inderdaad, toen kon je er nog zeker van zijn je tweewieler 's anderendaags in perfecte staat op dezelfde plaats terug te vinden.
De laatste tijd is alles wat niet dubbel vergrendeld is een potentiële én waarschijnlijke buit.
Zo komt het dat je tegenwoordig de gekste opschriften ziet, zoals in het portaal van een kledingzaak bijvoorbeeld, bij een mand met kapstokken : Gratis mee te nemen (mand laten staan !). Of op de toog bij de slager bij een bakje met gratis kruidenzakjes : Eén per klant.
Een mens moet op alles bedacht zijn!
Om terug te komen op de fiets voor de deur : niemand haalt het dezer dagen nog in zijn hoofd hem zonder slot onbeheerd achter te laten. Maar zo kan het toch nog gebeuren enkel een goed vergrendelde, compleet gestripte kader terug te vinden.
Zo ook hangen op bouwwerven 's nachts en in het weekend de ladders en kruiwagens hoog aan de kraan te bungelen.
Ook al ben je ondertussen aan dergelijke beelden gewoon, het blijft een beetje triest dat er door sommigen verondersteld wordt dat alles wat niet vast zit, zo maar kan meegenomen worden.
Zelfs al ligt iets achter vergrendelde deuren, in je auto bv, moet je nog heel goed opletten niet de illusie te wekken dat er zich een mogelijke prooi binnen handbereik bevindt, want gegarandeerd wordt het raampje ingeslagen.
Laat a.u.b. niet je autosleutels binnen op tafel liggen, zichtbaar van in de tuin, zoals een vriendin van mij, want toen laatst het voertuig gestolen bleek, kreeg ze van de politie het verwijt dat ze had geprovoceerd.
Zelfs leegstaande panden, waar in de ogen van een gewoon mens niets meer te halen valt, worden gestript van vloeren, koperen buizen enz..
Zo stond er bij ons in de buurt, langs een 's nachts vrij verlaten baan, een beetje achterin, een oud boerderijtje. Vanaf het moment dat de tuin tekenen van verwaarlozing vertoonde, begonnen er stilaan dingen te verdwijnen. In het begin denk je nog dat bij de laatste storm een deel van de pannen is afgewaaid of dat een stel krakers de voordeur hebben ingetrapt. Als de volgende week de ramen aan diggelen liggen, denk je : dronken vandalen. Telkens ik er voorbij reed was het huisje in verdere staat van ontbinding. Tot ik doorhad dat het hier om een systematische plundering ging. Nooit heb ik er iemand overdag bezig gezien met afbraakwerkzaamheden maar na een jaar of twee was er geen plank, buis of steen meer te bekennen en had de natuur de laatste sporen van bewoning uitgewist.
Van roof gesproken. Of is het dat wat ze tegenwoordig onder recyclage verstaan. De ecologische voetafdruk als het ware uitgewist'!
2.bVB
maandag 3 december 2012
Waar
Als je denkt : dit is al te gek, dit kan geen mens verzinnen, dan is het meestal waar gebeurd.
Het echte leven is inderdaad soms gekker dan het meest bizarre verhaal.
In het vroegere tv-programma, De drie wijzen, moesten 2 kandidaten oordelen over een al dan niet verzonnen verhaal dat 3 bv's kwamen te vertellen. Met voormelde in het achterhoofd kwam je meestal al een heel eind naar de overwinning.
Laat mij U dit vertellen :
Een pientere dame is jarenlang getrouwd met een fout individu. Ze krijgen 2 kinderen. Zij kan hem niet verlaten uit schrik haar kinderen te verliezen. Tien jaar later gaat zijn zaak frauduleus failliet en durft ze eindelijk te vertrekken. Vervolgens stalkt hij haar voortdurend en moet ze daardoor verschillende keren verhuizen, want zijn 'netwerk' beschermt hem, en niet haar. Dan komt zijn medeplichtigheid aan moord aan het licht, wordt daarvoor ook veroordeeld en belandt bijgevolg gelukkig in de cel.
Op zich vind ik dit al redelijk ongelooflijk. Je weet dat zo'n dingen gebeuren, maar dergelijke types behoren liefst niet tot je onmiddellijke entourage.
Zij staat er dan verder wel alleen voor zonder 1 cent onderhoudsgeld, want hij heeft zijn centjes al lang veilig opgeborgen in één of ander belastingparadijs.
Zo raar kan het leven lopen.
Zij was dan misschien wel gevallen voor de mooie praatjes van een foute man, maar voor de rest is zij gelukkig een intelligente, ambitieuze vrouw en komt meer dan behoorlijk op haar pootjes terecht.
Zij gaat hem na alle misère uiteraard niet opzoeken in de gevangenis maar via de kinderen die samen met de grootouders papa wel bezoeken blijft ze op de hoogte. Zo verneemt ze na een paar jaar dat hij een nieuwe vriendin heeft. Iemand die hij nog kent van vroeger en die zelfs gebruik maakt van het private bezoekrecht.
Onvoorstelbaar, niet? Hoe kom je erbij? Wie wil nu zo'n man? Denken wij...
Onze dame vindt het allemaal best, zo laat hij hààr tenminste met rust.
Als één derde van zijn tijd er op zit en hij vervroegd kan vrijkomen kijkt hij daar natuurlijk naar uit om met zijn nieuwe liefde te kunnen gaan samenwonen, maar dan... pleegt die onverwacht zelfmoord. Waarom toch?
Een paar dagen later staat er plots een vriend bij de, ondertussen, ex-gevangene op de stoep om zijn hart uit te storten. Zijn vriendin heeft toch wel zelfmoord gepleegd zeker! En... omdat zij nog getrouwd was met een ander wist hij niet waar naartoe met zijn verdriet...
U raadt het al : het ging over één en dezelfde persoon.
Ah, daarom dus! Zo lang zij kon bepalen wanneer ze hem in de gevangenis kon bellen of bezoeken was het allemaal nog net te organiseren met 1 man en 2 minnaars, maar nu hij vrijkwam kon ze haar beloftes aan hem niet nakomen en zou ze moeten kiezen.
Een scenario voor een derderangssoap, denkt U?
Onvoorstelbaar inderdaad, en dus......WAAR!
2bVB
Het echte leven is inderdaad soms gekker dan het meest bizarre verhaal.
In het vroegere tv-programma, De drie wijzen, moesten 2 kandidaten oordelen over een al dan niet verzonnen verhaal dat 3 bv's kwamen te vertellen. Met voormelde in het achterhoofd kwam je meestal al een heel eind naar de overwinning.
Laat mij U dit vertellen :
Een pientere dame is jarenlang getrouwd met een fout individu. Ze krijgen 2 kinderen. Zij kan hem niet verlaten uit schrik haar kinderen te verliezen. Tien jaar later gaat zijn zaak frauduleus failliet en durft ze eindelijk te vertrekken. Vervolgens stalkt hij haar voortdurend en moet ze daardoor verschillende keren verhuizen, want zijn 'netwerk' beschermt hem, en niet haar. Dan komt zijn medeplichtigheid aan moord aan het licht, wordt daarvoor ook veroordeeld en belandt bijgevolg gelukkig in de cel.
Op zich vind ik dit al redelijk ongelooflijk. Je weet dat zo'n dingen gebeuren, maar dergelijke types behoren liefst niet tot je onmiddellijke entourage.
Zij staat er dan verder wel alleen voor zonder 1 cent onderhoudsgeld, want hij heeft zijn centjes al lang veilig opgeborgen in één of ander belastingparadijs.
Zo raar kan het leven lopen.
Zij was dan misschien wel gevallen voor de mooie praatjes van een foute man, maar voor de rest is zij gelukkig een intelligente, ambitieuze vrouw en komt meer dan behoorlijk op haar pootjes terecht.
Zij gaat hem na alle misère uiteraard niet opzoeken in de gevangenis maar via de kinderen die samen met de grootouders papa wel bezoeken blijft ze op de hoogte. Zo verneemt ze na een paar jaar dat hij een nieuwe vriendin heeft. Iemand die hij nog kent van vroeger en die zelfs gebruik maakt van het private bezoekrecht.
Onvoorstelbaar, niet? Hoe kom je erbij? Wie wil nu zo'n man? Denken wij...
Onze dame vindt het allemaal best, zo laat hij hààr tenminste met rust.
Als één derde van zijn tijd er op zit en hij vervroegd kan vrijkomen kijkt hij daar natuurlijk naar uit om met zijn nieuwe liefde te kunnen gaan samenwonen, maar dan... pleegt die onverwacht zelfmoord. Waarom toch?
Een paar dagen later staat er plots een vriend bij de, ondertussen, ex-gevangene op de stoep om zijn hart uit te storten. Zijn vriendin heeft toch wel zelfmoord gepleegd zeker! En... omdat zij nog getrouwd was met een ander wist hij niet waar naartoe met zijn verdriet...
U raadt het al : het ging over één en dezelfde persoon.
Ah, daarom dus! Zo lang zij kon bepalen wanneer ze hem in de gevangenis kon bellen of bezoeken was het allemaal nog net te organiseren met 1 man en 2 minnaars, maar nu hij vrijkwam kon ze haar beloftes aan hem niet nakomen en zou ze moeten kiezen.
Een scenario voor een derderangssoap, denkt U?
Onvoorstelbaar inderdaad, en dus......WAAR!
2bVB
Abonneren op:
Posts (Atom)