U kent dat wel : je loopt door een drukke winkelstraat en al van ver zie je enkele mensen, met een klembord in aanslag, die je zorgvuldig taxeren om te ontdekken of je tot hun doelgroep behoort. Wanneer dat niet het geval is, mag je rustig je weg vervolgen. Oef! Ik haat deze 'lastigvallers' en zeg dan ook per definitie nee op hun verzoek een paar minuten beslag te mogen leggen op mijn kostbare tijd, wanneer ik wel tot hun 'willekeurige' steekproef behoor. Ik begrijp het nut van zulke enquêtes niet. Wat is de relevantie van op een dergelijke manier verkregen informatie? Dus nee bedankt, sorry. Gelukkig blijven deze mensen altijd professioneel vriendelijk ook bij een njet.
Laatst deed de dame van dienst al een hoopvolle stap voorwaarts om me de pas af te snijden toen ze echter opmerkte : oh sorry, ik zoek dames tussen de 30 en de 40 en toen ik U zag naderen, vond ik U jong gekleed, dus.... maar nu zie ik dat U zeker ouder bent.
Ik dacht : leuk, ze schatten me jonger. Of neen, ik kleed me vrij jong, maar ze schatten me zéker ouder dan 40, maar liefst dan toch niet ouder dan ik in werkelijkheid ben.
Dus misschien toch geen compliment.
Ach, age is a state of mind en in mijn hoofd voel ik me nog steeds 20, maar dan met de 'wijsheid' van enkele decennia meer, mag ik hopen.
Ben ik trouwens toch weer even mooi ontsnapt.
2.bVB
woensdag 10 april 2013
vrijdag 25 januari 2013
De Klapdeur
U kent ze wel, de groepjes vriendinnen op café, gezellig keuvelend en lachend, even weg van huis, een paar gestolen uurtjes om hun hart te luchten over kroost, man, job, baas, schoonmoeder... De mannen in hetzelfde etablissement bekijken hen met argusogen. Je ziet ze denken : zo gaat het er dus aan toe als onze vrouwen alleen op pad zijn en ons thuis achterlaten met de kinderen. Ze lijken iets té vrolijk, zo zonder 'huisband' (zoals een oude lerares Frans hen eens noemde). Maar bedenk wel, heren, jullie zitten daar ook en, even weg van huis en haard doet ons evenveel deugd. Onder gelijkgestemde zielen worden er, mijns inziens, heel wat betaalde therapieën uitgespaard, zolang er niet té diep in het glas gekeken wordt uiteraard.
'De Maskes', waaronder ik, hebben ook zo'n maandelijkse sessie. We zijn dan wel niet meer zo meisjesachtig maar we hebben nog geen bloemkoolkapsels en de 'dameswinkels' lopen we nog steeds misprijzend voorbij. Enkel jaren geleden hadden we nog een excuus nodig, onder de vorm van bloemschikken of aerobics, waarna het dan geoorloofd was nog een uurtje te gaan napraten. Maar de cursus bloemschikken liep ten einde en aerobics is al lang passé maar die vierwekelijkse babbel willen we niet meer missen. Voor velen is de 'après' inderdaad minstens even leuk en belangrijk als de activiteit zelf. De kantines zitten er, gelukkig voor de clubkassen, vol van.
De locatie speelt dus echt een ondergeschikte rol, 't is 't gezelschap dat telt en liever desnoods naar een parochiehuis dan recht naar ons huis.
Zo stonden we ooit, op een avond laat, bij onze vaste stek voor een gesloten deur. Dan maar elders naartoe. Omdat we ons nu niet bepaald in het stadscentrum bevonden bleek dit moeilijker dan verwacht. Maar na de les recht naar huis? Vergeet het! 'De Klapdeur', een nooit eerder opgemerkt cafeetje, bleek het enige alternatief. Samen voelden we ons sterk en een beetje stout.
Eenmaal binnen leken we terecht te zijn gekomen ergens in de jaren 60 in het decor van 'De helaasheid der dingen'. Geen probleem, vrije tafeltjes genoeg, alleen een paar eenzame zielen aan de toog. Mannen die al lang geen familie of werk meer hadden om over te zagen en die alleen nog in clichés konden praten. Zo leek het althans. De waard zag met een brede, verbaasde glimlach zijn dagontvangst, in één klap van de deur, al verviervoudigen.
Eerst trokken we ons van de omgeving niets aan, maar we zaten wel echt in het absolute middelpunt van de belangstelling. En we werden gesoigneerd. De stille aanbidders wilden gerust betalen voor het schouwspel en we werden dan ook door hen om beurten getrakteerd al was dat helemaal onze bedoeling niet. Een memorabele avond... Vooral omdat bij ons vertrek bleek dat we alle, door de tooghangers betaalde, consumpties nog niet hadden opgesoupeerd en we tegoedbonnetjes mee naar huis kregen.
Bizar, maar heel slim van de kastelein. Er was voor betaald en hoe groot onze hilariteit ook, we keerden toch nooit terug.
2.bVB
'De Maskes', waaronder ik, hebben ook zo'n maandelijkse sessie. We zijn dan wel niet meer zo meisjesachtig maar we hebben nog geen bloemkoolkapsels en de 'dameswinkels' lopen we nog steeds misprijzend voorbij. Enkel jaren geleden hadden we nog een excuus nodig, onder de vorm van bloemschikken of aerobics, waarna het dan geoorloofd was nog een uurtje te gaan napraten. Maar de cursus bloemschikken liep ten einde en aerobics is al lang passé maar die vierwekelijkse babbel willen we niet meer missen. Voor velen is de 'après' inderdaad minstens even leuk en belangrijk als de activiteit zelf. De kantines zitten er, gelukkig voor de clubkassen, vol van.
De locatie speelt dus echt een ondergeschikte rol, 't is 't gezelschap dat telt en liever desnoods naar een parochiehuis dan recht naar ons huis.
Zo stonden we ooit, op een avond laat, bij onze vaste stek voor een gesloten deur. Dan maar elders naartoe. Omdat we ons nu niet bepaald in het stadscentrum bevonden bleek dit moeilijker dan verwacht. Maar na de les recht naar huis? Vergeet het! 'De Klapdeur', een nooit eerder opgemerkt cafeetje, bleek het enige alternatief. Samen voelden we ons sterk en een beetje stout.
Eenmaal binnen leken we terecht te zijn gekomen ergens in de jaren 60 in het decor van 'De helaasheid der dingen'. Geen probleem, vrije tafeltjes genoeg, alleen een paar eenzame zielen aan de toog. Mannen die al lang geen familie of werk meer hadden om over te zagen en die alleen nog in clichés konden praten. Zo leek het althans. De waard zag met een brede, verbaasde glimlach zijn dagontvangst, in één klap van de deur, al verviervoudigen.
Eerst trokken we ons van de omgeving niets aan, maar we zaten wel echt in het absolute middelpunt van de belangstelling. En we werden gesoigneerd. De stille aanbidders wilden gerust betalen voor het schouwspel en we werden dan ook door hen om beurten getrakteerd al was dat helemaal onze bedoeling niet. Een memorabele avond... Vooral omdat bij ons vertrek bleek dat we alle, door de tooghangers betaalde, consumpties nog niet hadden opgesoupeerd en we tegoedbonnetjes mee naar huis kregen.
Bizar, maar heel slim van de kastelein. Er was voor betaald en hoe groot onze hilariteit ook, we keerden toch nooit terug.
2.bVB
zondag 6 januari 2013
Opgepast voor de hond.
Toen we 15 jaar geleden bezig waren te zwichten voor de aanschaf van een hond, wou ik toch niet blind zijn voor de nadelen en vooràl geen keuze maken met het hart...Dus, nam ik in de bib heel verstandig het boek '1001 redenen om geen hond te nemen' van de plank. Er bleken inderdaad redenen te over om de balans naar de 'nee niet doen' kant te laten overhellen. Het probleem was dat ik het oftewel niet geloofde, grappig vond of, op z'n minst bagatelliseerde. Wat bedoelt was als een pseudo wetenschappelijke waarschuwing bleek te lezen als een ontspannende, grappige roman.
Dus de hond kwam er. Voor de kinderen was de verrassing compleet en hartverwarmend. Ja, één van de voordelen werd al op slag bewaarheid : huisdieren maken gelukkig(er). Wie wordt er niet vertederd door een puppy en lachende kinderen. Een goed begin. Het jonge ding was een handelbare leerling en de stukgebeten schoenen en 'ongelukjes' bleven tot het minimum beperkt. Als kersverse hondeneigenaars vonden we de eerste luidruchtige slobberpartij heel grappig. Luidop dromen voor een hond was iets waar we ook nog nooit van gehoord hadden, maar was al net zo vermakelijk.
Maar toen ons schattig hondje na een half jaar een uit de kluiten gewassen Golden Retriever was geworden, konden we (of in ieder geval ik, als huismoeder van dienst) toch ook niet langer om de nadelen heen.
Zoals, het alomtegenwoordige hondenhaar, ook al heb je pas gestofzuigd.
Of de verplichte dagelijkse wandelingen. Want af en toe even de benen strekken is zowel leuk als gezond maar wanneer het alle dagen moét en je ondertussen elke gevel, voortuin en brievenbus in je buurt van buiten kent is de pret op een koude, natte winteravond (en/of zondagmorgen) ver te zoeken. Het alternatief is een tuin met bruine hoopjes in het gazon. Te verwijderen voor elke maaibeurt, maar liefst elke dag. Ook geen leuke klus!
Geen sok, zakdoek, handdoek, onderbroek....kortom niets wat zacht aanvoelt, is nog veilig. Als je geluk hebt wordt het niet stukgebeten maar alleen geapporteerd. Anders is het met voedsel. Niets kan je nog onbeheerd achterlaten. Niet even de deur gaan openmaken of alle aperitiefhapjes zijn spoorloos verdwenen. Niet de tafel dekken en nog snel even naar het toilet gaan. Gegarandeerd geen kruimel brood of plakje beleg meer te bekennen. Iets gemorst? Geen probleem. Voor je het weet staat de hond naast je te likkebaarden en is de vloer al terug schoon.
Het aan de hond van Pavlov verwante gedrag kan eerlijk gezegd zowel een voordeel als een nadeel zijn. Slapende honden niet wakker maken blijkt in letterlijke zin zééér moeilijk. Je hoeft de koelkast maar open te trekken of je jas aan te doen en ja hoor, ze zijn present.
Zo kan ik dus nog wel even doorgaan, met de aan den lijve ondervonden '1001' nadelen, maar geef toe, je vindt het best grappig.
Natuurlijk zijn er ook de échte leuke, mooie en grappige momenten in het samenleven met een hond. Maar als ik daaraan zou beginnen wordt het waarschijnlijk al snel te pathetisch. Dit is enkel bedoeld als herinnering aan iets waar we met de nodige scepsis aan waren begonnen maar wat uiteindelijk zeker ook een verrijking bleek te zijn.
U snapt het al, na veertien en een half jaar : onze Zia is niet meer.
Deze column ben ik aan haar verplicht.
Ik was met andere woorden een gelukkig baasje. Maar juist daarom, nu even niet meer.
2.bVB
Dus de hond kwam er. Voor de kinderen was de verrassing compleet en hartverwarmend. Ja, één van de voordelen werd al op slag bewaarheid : huisdieren maken gelukkig(er). Wie wordt er niet vertederd door een puppy en lachende kinderen. Een goed begin. Het jonge ding was een handelbare leerling en de stukgebeten schoenen en 'ongelukjes' bleven tot het minimum beperkt. Als kersverse hondeneigenaars vonden we de eerste luidruchtige slobberpartij heel grappig. Luidop dromen voor een hond was iets waar we ook nog nooit van gehoord hadden, maar was al net zo vermakelijk.
Maar toen ons schattig hondje na een half jaar een uit de kluiten gewassen Golden Retriever was geworden, konden we (of in ieder geval ik, als huismoeder van dienst) toch ook niet langer om de nadelen heen.
Zoals, het alomtegenwoordige hondenhaar, ook al heb je pas gestofzuigd.
Of de verplichte dagelijkse wandelingen. Want af en toe even de benen strekken is zowel leuk als gezond maar wanneer het alle dagen moét en je ondertussen elke gevel, voortuin en brievenbus in je buurt van buiten kent is de pret op een koude, natte winteravond (en/of zondagmorgen) ver te zoeken. Het alternatief is een tuin met bruine hoopjes in het gazon. Te verwijderen voor elke maaibeurt, maar liefst elke dag. Ook geen leuke klus!
Geen sok, zakdoek, handdoek, onderbroek....kortom niets wat zacht aanvoelt, is nog veilig. Als je geluk hebt wordt het niet stukgebeten maar alleen geapporteerd. Anders is het met voedsel. Niets kan je nog onbeheerd achterlaten. Niet even de deur gaan openmaken of alle aperitiefhapjes zijn spoorloos verdwenen. Niet de tafel dekken en nog snel even naar het toilet gaan. Gegarandeerd geen kruimel brood of plakje beleg meer te bekennen. Iets gemorst? Geen probleem. Voor je het weet staat de hond naast je te likkebaarden en is de vloer al terug schoon.
Het aan de hond van Pavlov verwante gedrag kan eerlijk gezegd zowel een voordeel als een nadeel zijn. Slapende honden niet wakker maken blijkt in letterlijke zin zééér moeilijk. Je hoeft de koelkast maar open te trekken of je jas aan te doen en ja hoor, ze zijn present.
Zo kan ik dus nog wel even doorgaan, met de aan den lijve ondervonden '1001' nadelen, maar geef toe, je vindt het best grappig.
Natuurlijk zijn er ook de échte leuke, mooie en grappige momenten in het samenleven met een hond. Maar als ik daaraan zou beginnen wordt het waarschijnlijk al snel te pathetisch. Dit is enkel bedoeld als herinnering aan iets waar we met de nodige scepsis aan waren begonnen maar wat uiteindelijk zeker ook een verrijking bleek te zijn.
U snapt het al, na veertien en een half jaar : onze Zia is niet meer.
Deze column ben ik aan haar verplicht.
Ik was met andere woorden een gelukkig baasje. Maar juist daarom, nu even niet meer.
2.bVB
vrijdag 21 december 2012
Terug naar de natuur
Soms zie je iets waarvan je denkt : ah ja, dat was ik helemaal vergeten maar vroeger was dat inderdaad zo.
Zo zag ik laatst in een televisieserie een jongetje dat zijn fiets gewoon tegen de gevel smeet en onbezorgd naar binnenliep. Eerst denk je nog, die verschijnt zodadelijk terug, om het ding vast te maken, met zijn kijvende moeder op de hielen, omdat hij het weer eens vergeten was. Maar nee hoor, in de volgende scene zit hij al gretig slurpend achter zijn bord soep. De serie speelde zich af ergens in de jaren 60 midden in de stad, dus niet eens zo lang geleden. Inderdaad, toen kon je er nog zeker van zijn je tweewieler 's anderendaags in perfecte staat op dezelfde plaats terug te vinden.
De laatste tijd is alles wat niet dubbel vergrendeld is een potentiële én waarschijnlijke buit.
Zo komt het dat je tegenwoordig de gekste opschriften ziet, zoals in het portaal van een kledingzaak bijvoorbeeld, bij een mand met kapstokken : Gratis mee te nemen (mand laten staan !). Of op de toog bij de slager bij een bakje met gratis kruidenzakjes : Eén per klant.
Een mens moet op alles bedacht zijn!
Om terug te komen op de fiets voor de deur : niemand haalt het dezer dagen nog in zijn hoofd hem zonder slot onbeheerd achter te laten. Maar zo kan het toch nog gebeuren enkel een goed vergrendelde, compleet gestripte kader terug te vinden.
Zo ook hangen op bouwwerven 's nachts en in het weekend de ladders en kruiwagens hoog aan de kraan te bungelen.
Ook al ben je ondertussen aan dergelijke beelden gewoon, het blijft een beetje triest dat er door sommigen verondersteld wordt dat alles wat niet vast zit, zo maar kan meegenomen worden.
Zelfs al ligt iets achter vergrendelde deuren, in je auto bv, moet je nog heel goed opletten niet de illusie te wekken dat er zich een mogelijke prooi binnen handbereik bevindt, want gegarandeerd wordt het raampje ingeslagen.
Laat a.u.b. niet je autosleutels binnen op tafel liggen, zichtbaar van in de tuin, zoals een vriendin van mij, want toen laatst het voertuig gestolen bleek, kreeg ze van de politie het verwijt dat ze had geprovoceerd.
Zelfs leegstaande panden, waar in de ogen van een gewoon mens niets meer te halen valt, worden gestript van vloeren, koperen buizen enz..
Zo stond er bij ons in de buurt, langs een 's nachts vrij verlaten baan, een beetje achterin, een oud boerderijtje. Vanaf het moment dat de tuin tekenen van verwaarlozing vertoonde, begonnen er stilaan dingen te verdwijnen. In het begin denk je nog dat bij de laatste storm een deel van de pannen is afgewaaid of dat een stel krakers de voordeur hebben ingetrapt. Als de volgende week de ramen aan diggelen liggen, denk je : dronken vandalen. Telkens ik er voorbij reed was het huisje in verdere staat van ontbinding. Tot ik doorhad dat het hier om een systematische plundering ging. Nooit heb ik er iemand overdag bezig gezien met afbraakwerkzaamheden maar na een jaar of twee was er geen plank, buis of steen meer te bekennen en had de natuur de laatste sporen van bewoning uitgewist.
Van roof gesproken. Of is het dat wat ze tegenwoordig onder recyclage verstaan. De ecologische voetafdruk als het ware uitgewist'!
2.bVB
Zo zag ik laatst in een televisieserie een jongetje dat zijn fiets gewoon tegen de gevel smeet en onbezorgd naar binnenliep. Eerst denk je nog, die verschijnt zodadelijk terug, om het ding vast te maken, met zijn kijvende moeder op de hielen, omdat hij het weer eens vergeten was. Maar nee hoor, in de volgende scene zit hij al gretig slurpend achter zijn bord soep. De serie speelde zich af ergens in de jaren 60 midden in de stad, dus niet eens zo lang geleden. Inderdaad, toen kon je er nog zeker van zijn je tweewieler 's anderendaags in perfecte staat op dezelfde plaats terug te vinden.
De laatste tijd is alles wat niet dubbel vergrendeld is een potentiële én waarschijnlijke buit.
Zo komt het dat je tegenwoordig de gekste opschriften ziet, zoals in het portaal van een kledingzaak bijvoorbeeld, bij een mand met kapstokken : Gratis mee te nemen (mand laten staan !). Of op de toog bij de slager bij een bakje met gratis kruidenzakjes : Eén per klant.
Een mens moet op alles bedacht zijn!
Om terug te komen op de fiets voor de deur : niemand haalt het dezer dagen nog in zijn hoofd hem zonder slot onbeheerd achter te laten. Maar zo kan het toch nog gebeuren enkel een goed vergrendelde, compleet gestripte kader terug te vinden.
Zo ook hangen op bouwwerven 's nachts en in het weekend de ladders en kruiwagens hoog aan de kraan te bungelen.
Ook al ben je ondertussen aan dergelijke beelden gewoon, het blijft een beetje triest dat er door sommigen verondersteld wordt dat alles wat niet vast zit, zo maar kan meegenomen worden.
Zelfs al ligt iets achter vergrendelde deuren, in je auto bv, moet je nog heel goed opletten niet de illusie te wekken dat er zich een mogelijke prooi binnen handbereik bevindt, want gegarandeerd wordt het raampje ingeslagen.
Laat a.u.b. niet je autosleutels binnen op tafel liggen, zichtbaar van in de tuin, zoals een vriendin van mij, want toen laatst het voertuig gestolen bleek, kreeg ze van de politie het verwijt dat ze had geprovoceerd.
Zelfs leegstaande panden, waar in de ogen van een gewoon mens niets meer te halen valt, worden gestript van vloeren, koperen buizen enz..
Zo stond er bij ons in de buurt, langs een 's nachts vrij verlaten baan, een beetje achterin, een oud boerderijtje. Vanaf het moment dat de tuin tekenen van verwaarlozing vertoonde, begonnen er stilaan dingen te verdwijnen. In het begin denk je nog dat bij de laatste storm een deel van de pannen is afgewaaid of dat een stel krakers de voordeur hebben ingetrapt. Als de volgende week de ramen aan diggelen liggen, denk je : dronken vandalen. Telkens ik er voorbij reed was het huisje in verdere staat van ontbinding. Tot ik doorhad dat het hier om een systematische plundering ging. Nooit heb ik er iemand overdag bezig gezien met afbraakwerkzaamheden maar na een jaar of twee was er geen plank, buis of steen meer te bekennen en had de natuur de laatste sporen van bewoning uitgewist.
Van roof gesproken. Of is het dat wat ze tegenwoordig onder recyclage verstaan. De ecologische voetafdruk als het ware uitgewist'!
2.bVB
maandag 3 december 2012
Waar
Als je denkt : dit is al te gek, dit kan geen mens verzinnen, dan is het meestal waar gebeurd.
Het echte leven is inderdaad soms gekker dan het meest bizarre verhaal.
In het vroegere tv-programma, De drie wijzen, moesten 2 kandidaten oordelen over een al dan niet verzonnen verhaal dat 3 bv's kwamen te vertellen. Met voormelde in het achterhoofd kwam je meestal al een heel eind naar de overwinning.
Laat mij U dit vertellen :
Een pientere dame is jarenlang getrouwd met een fout individu. Ze krijgen 2 kinderen. Zij kan hem niet verlaten uit schrik haar kinderen te verliezen. Tien jaar later gaat zijn zaak frauduleus failliet en durft ze eindelijk te vertrekken. Vervolgens stalkt hij haar voortdurend en moet ze daardoor verschillende keren verhuizen, want zijn 'netwerk' beschermt hem, en niet haar. Dan komt zijn medeplichtigheid aan moord aan het licht, wordt daarvoor ook veroordeeld en belandt bijgevolg gelukkig in de cel.
Op zich vind ik dit al redelijk ongelooflijk. Je weet dat zo'n dingen gebeuren, maar dergelijke types behoren liefst niet tot je onmiddellijke entourage.
Zij staat er dan verder wel alleen voor zonder 1 cent onderhoudsgeld, want hij heeft zijn centjes al lang veilig opgeborgen in één of ander belastingparadijs.
Zo raar kan het leven lopen.
Zij was dan misschien wel gevallen voor de mooie praatjes van een foute man, maar voor de rest is zij gelukkig een intelligente, ambitieuze vrouw en komt meer dan behoorlijk op haar pootjes terecht.
Zij gaat hem na alle misère uiteraard niet opzoeken in de gevangenis maar via de kinderen die samen met de grootouders papa wel bezoeken blijft ze op de hoogte. Zo verneemt ze na een paar jaar dat hij een nieuwe vriendin heeft. Iemand die hij nog kent van vroeger en die zelfs gebruik maakt van het private bezoekrecht.
Onvoorstelbaar, niet? Hoe kom je erbij? Wie wil nu zo'n man? Denken wij...
Onze dame vindt het allemaal best, zo laat hij hààr tenminste met rust.
Als één derde van zijn tijd er op zit en hij vervroegd kan vrijkomen kijkt hij daar natuurlijk naar uit om met zijn nieuwe liefde te kunnen gaan samenwonen, maar dan... pleegt die onverwacht zelfmoord. Waarom toch?
Een paar dagen later staat er plots een vriend bij de, ondertussen, ex-gevangene op de stoep om zijn hart uit te storten. Zijn vriendin heeft toch wel zelfmoord gepleegd zeker! En... omdat zij nog getrouwd was met een ander wist hij niet waar naartoe met zijn verdriet...
U raadt het al : het ging over één en dezelfde persoon.
Ah, daarom dus! Zo lang zij kon bepalen wanneer ze hem in de gevangenis kon bellen of bezoeken was het allemaal nog net te organiseren met 1 man en 2 minnaars, maar nu hij vrijkwam kon ze haar beloftes aan hem niet nakomen en zou ze moeten kiezen.
Een scenario voor een derderangssoap, denkt U?
Onvoorstelbaar inderdaad, en dus......WAAR!
2bVB
Het echte leven is inderdaad soms gekker dan het meest bizarre verhaal.
In het vroegere tv-programma, De drie wijzen, moesten 2 kandidaten oordelen over een al dan niet verzonnen verhaal dat 3 bv's kwamen te vertellen. Met voormelde in het achterhoofd kwam je meestal al een heel eind naar de overwinning.
Laat mij U dit vertellen :
Een pientere dame is jarenlang getrouwd met een fout individu. Ze krijgen 2 kinderen. Zij kan hem niet verlaten uit schrik haar kinderen te verliezen. Tien jaar later gaat zijn zaak frauduleus failliet en durft ze eindelijk te vertrekken. Vervolgens stalkt hij haar voortdurend en moet ze daardoor verschillende keren verhuizen, want zijn 'netwerk' beschermt hem, en niet haar. Dan komt zijn medeplichtigheid aan moord aan het licht, wordt daarvoor ook veroordeeld en belandt bijgevolg gelukkig in de cel.
Op zich vind ik dit al redelijk ongelooflijk. Je weet dat zo'n dingen gebeuren, maar dergelijke types behoren liefst niet tot je onmiddellijke entourage.
Zij staat er dan verder wel alleen voor zonder 1 cent onderhoudsgeld, want hij heeft zijn centjes al lang veilig opgeborgen in één of ander belastingparadijs.
Zo raar kan het leven lopen.
Zij was dan misschien wel gevallen voor de mooie praatjes van een foute man, maar voor de rest is zij gelukkig een intelligente, ambitieuze vrouw en komt meer dan behoorlijk op haar pootjes terecht.
Zij gaat hem na alle misère uiteraard niet opzoeken in de gevangenis maar via de kinderen die samen met de grootouders papa wel bezoeken blijft ze op de hoogte. Zo verneemt ze na een paar jaar dat hij een nieuwe vriendin heeft. Iemand die hij nog kent van vroeger en die zelfs gebruik maakt van het private bezoekrecht.
Onvoorstelbaar, niet? Hoe kom je erbij? Wie wil nu zo'n man? Denken wij...
Onze dame vindt het allemaal best, zo laat hij hààr tenminste met rust.
Als één derde van zijn tijd er op zit en hij vervroegd kan vrijkomen kijkt hij daar natuurlijk naar uit om met zijn nieuwe liefde te kunnen gaan samenwonen, maar dan... pleegt die onverwacht zelfmoord. Waarom toch?
Een paar dagen later staat er plots een vriend bij de, ondertussen, ex-gevangene op de stoep om zijn hart uit te storten. Zijn vriendin heeft toch wel zelfmoord gepleegd zeker! En... omdat zij nog getrouwd was met een ander wist hij niet waar naartoe met zijn verdriet...
U raadt het al : het ging over één en dezelfde persoon.
Ah, daarom dus! Zo lang zij kon bepalen wanneer ze hem in de gevangenis kon bellen of bezoeken was het allemaal nog net te organiseren met 1 man en 2 minnaars, maar nu hij vrijkwam kon ze haar beloftes aan hem niet nakomen en zou ze moeten kiezen.
Een scenario voor een derderangssoap, denkt U?
Onvoorstelbaar inderdaad, en dus......WAAR!
2bVB
maandag 22 oktober 2012
Soap
Tot mijn scha en schande moet ik toegeven ook lichtelijk verslaafd te zijn aan een soap. Natuurlijk alleen maar omdat iedereen anders hier in huis dat ook is.
Gelukkig maar één bepaalde en niet de hele dagelijkse waslijst. Laten we hem voor de gemakkelijkheid 'Overal en altijd' noemen, een typische saopnaam, niet? Jaren heb ik mij er zonder veel moeite tegen verzet. Je hebt toch wel iets beters te doen dan elke dag naar die onzin te kijken! Want laten we eerlijk zijn, als dat het echte leven moet voorstellen : arme wij! Iedereen doet het, vroeg of laat, met iedereen en al het ongeluk van de wereld moet door een paar sukkelaars getorst worden. Er wordt ook wat afgeruzied, uiteraard, maar na het obligate felle en vooral lange tegensputteren komt alles uiteindelijk steevast weer goed. Vergeven en vergeten. Zussen of beste vrienden die met elkaars partner gaan lopen leggen het weer bij. Slachtoffers vergeven verkrachters, kidnappers, moordenaars... Niemand zo vergevingsgezind als een saoppersonage.
Tenzij er natuurlijk een niet te helen vete wordt voorgeschreven door de scenaristen, want ambiance moet er zijn. Dan wordt er weer overdreven in de andere richting. Geen manier wordt onbenut gelaten om de ander het leven zuur te maken, met meestal de fatale climax, mét open einde, bij de seizoensfinale.
En plots zit je dan drie maanden zonder.
Je wilt het niet toegeven maar je hebt een kater. Het rustpunt in je dag is verdwenen. Dat zalige moment onderuit samen knus in de sofa, verstand op nul. Na het zomerreces ben ik hiervan gelukkig al lang genezen en hoop ik dat de echte adepten in huis ook over hun verslaving heen zijn. Maar dan worden de avonden weer langer en killer en de buis lonkt. Voor je het beseft is iedereen, ik incluis, weer in wintersaopmodus.
Nu ben ik, tot ergernis van mijn huisgenoten, toch een vrij nuchtere kijker. Ik wil nog een beetje fierheid bewaren. Met andere woorden : ik kan mij vaak niet onthouden van commentaar op de meest onzinnige dingen, gaande van kledingstijl over fouten in het verhaal en totale afwezigheid van realiteitszin naar de absurditeit van sommige dialogen.
Maar als onder vrienden of familie de hele tv-programmatie de revue passeert kan ik in het saophoofdstuk dus wel volgen. Anders dan de echte hipsters die op zo een moment een domper op de vrolijkheid moeten drukken door te zeggen 'wij hebben geen tv'. Een korte verbaasde, voor sommigen, schaamtevolle stilte tot gevolg. Maar de harde kern keuvelt dan tot mijn ergernis nog uitgebreid verder over hun favoriete personages alsof het bv over hun echte buren gaat.
Ik weet niet wat erger is, dat of er een hele column aan wijden.
2.bVB
Gelukkig maar één bepaalde en niet de hele dagelijkse waslijst. Laten we hem voor de gemakkelijkheid 'Overal en altijd' noemen, een typische saopnaam, niet? Jaren heb ik mij er zonder veel moeite tegen verzet. Je hebt toch wel iets beters te doen dan elke dag naar die onzin te kijken! Want laten we eerlijk zijn, als dat het echte leven moet voorstellen : arme wij! Iedereen doet het, vroeg of laat, met iedereen en al het ongeluk van de wereld moet door een paar sukkelaars getorst worden. Er wordt ook wat afgeruzied, uiteraard, maar na het obligate felle en vooral lange tegensputteren komt alles uiteindelijk steevast weer goed. Vergeven en vergeten. Zussen of beste vrienden die met elkaars partner gaan lopen leggen het weer bij. Slachtoffers vergeven verkrachters, kidnappers, moordenaars... Niemand zo vergevingsgezind als een saoppersonage.
Tenzij er natuurlijk een niet te helen vete wordt voorgeschreven door de scenaristen, want ambiance moet er zijn. Dan wordt er weer overdreven in de andere richting. Geen manier wordt onbenut gelaten om de ander het leven zuur te maken, met meestal de fatale climax, mét open einde, bij de seizoensfinale.
En plots zit je dan drie maanden zonder.
Je wilt het niet toegeven maar je hebt een kater. Het rustpunt in je dag is verdwenen. Dat zalige moment onderuit samen knus in de sofa, verstand op nul. Na het zomerreces ben ik hiervan gelukkig al lang genezen en hoop ik dat de echte adepten in huis ook over hun verslaving heen zijn. Maar dan worden de avonden weer langer en killer en de buis lonkt. Voor je het beseft is iedereen, ik incluis, weer in wintersaopmodus.
Nu ben ik, tot ergernis van mijn huisgenoten, toch een vrij nuchtere kijker. Ik wil nog een beetje fierheid bewaren. Met andere woorden : ik kan mij vaak niet onthouden van commentaar op de meest onzinnige dingen, gaande van kledingstijl over fouten in het verhaal en totale afwezigheid van realiteitszin naar de absurditeit van sommige dialogen.
Maar als onder vrienden of familie de hele tv-programmatie de revue passeert kan ik in het saophoofdstuk dus wel volgen. Anders dan de echte hipsters die op zo een moment een domper op de vrolijkheid moeten drukken door te zeggen 'wij hebben geen tv'. Een korte verbaasde, voor sommigen, schaamtevolle stilte tot gevolg. Maar de harde kern keuvelt dan tot mijn ergernis nog uitgebreid verder over hun favoriete personages alsof het bv over hun echte buren gaat.
Ik weet niet wat erger is, dat of er een hele column aan wijden.
2.bVB
woensdag 12 september 2012
Vrijdagmiddag
Na een week hard naar een deadline toewerken, wilden we onszelf belonen en vrijdagmiddag eens rustig gaan lunchen.
We hadden in de buurt een klein eethuisje zonder kapsones uitgekozen. Voor ons was dit het eerste bezoek maar we hadden ons wel laten leiden door enkele veelbelovende culinaire kritieken in de plaatselijke pers. De naam van het etablissement was ondertussen wel verandert, wat meestal betekent, ook iemand anders achter het fornuis. Maar de kaart was veelbelovend en de vriendelijke bediening hartverwarmend. Bij een heerlijk huiswijntje zaten we dus even later hoopvol te wachten op wat komen ging. Daar we beiden nogal dol zijn op pasta en scampi's, hadden we ons laten verleiden door een gelijknamig gerecht.
Toen onze borden op tafel verschenen, zagen we echter allerminst wat we hadden verwacht. We konden ons nochtans niet echt bedrogen voelen want wat we hadden besteld, hadden we ook gekregen, namelijk gekookte pasta met een stuk of 8 scampi's met verder..... niets. Geen groenten, geen sausje, geen kruiden.
Eén van mijn uitgangspunten bij restaurantbezoek is : kies nooit wat je thuis ook kan eten. Nu, dit kon ik, met mijn beperkte kookkunsten, ook nog klaarstomen én véél beter.
Heel even hebben we nog overwogen om het toch maar op te eten, maar opeten zonder morren, betekent ook betalen en dat kon ik echt niet opbrengen voor deze miskleun. Mijn eega wenkte dus toch maar de vriendelijke ober om voorzichtig te informeren of het sausje misschien vergeten was. Enige verontschuldiging, verbazing of desnoods verontwaardiging van zijn kant hadden we kunnen begrijpen maar in plaats daarvan keerde hij met een simpele 'ik zal eens horen' naar achter terug.
De, naar onze mening, warme poedermelk met een kleurtje, de naam saus compleet onwaardig, arriveerde, na heel wat geharrewar in de keuken, zo'n 20 minuten later toen de pasta net van temperatuur was om er een fris slaatje van te maken.
Op zo'n moment denk je dat je het vervolg van het scenario wel kent :
Je pikt dit niet en doet met enige, weliswaar ongewilde, stemverheffing je beklag. De kelner doet dan heel verwonderd want heeft nog nooit met enig ongenoegen te maken gehad. De mensen aan de naburige tafeltjes kijken geïrriteerd jouw richting uit en na het nodige getouwtrek krijg je, in het beste geval, een gratis drankje van het huis en steevast alsnog de rekening gepresenteerd.
Wie schetst onze verbazing als we, wanneer we de man opnieuw onze richting uit wenken, hij voor we iets kunnen zeggen, de borden voor onze neus weggrist met de woorden 'ja sorry, we weten dat het niet te eten is maar U hoeft niet te betalen hoor'. Totaal van de kaart blijven we dus, bijna letterlijk, op onze honger zitten. Een beetje beduusd lachend kijken we stiekem alle kanten uit : toch geen verborgen camera zeker. Nee dus. De lekkere wijn moesten we zelfs ook niet betalen.
Onnodig erop te wijzen dat deze zaak ondertussen zijn deuren definitief gesloten heeft. Problemen met de kok veronderstel ik....
Die middag staat niet op onze lijst van leuke uitjes, maar zeker wel op die van de memorabele momenten en waar we dit later ook vertellen : ambiance verzekerd!
2.bVB
We hadden in de buurt een klein eethuisje zonder kapsones uitgekozen. Voor ons was dit het eerste bezoek maar we hadden ons wel laten leiden door enkele veelbelovende culinaire kritieken in de plaatselijke pers. De naam van het etablissement was ondertussen wel verandert, wat meestal betekent, ook iemand anders achter het fornuis. Maar de kaart was veelbelovend en de vriendelijke bediening hartverwarmend. Bij een heerlijk huiswijntje zaten we dus even later hoopvol te wachten op wat komen ging. Daar we beiden nogal dol zijn op pasta en scampi's, hadden we ons laten verleiden door een gelijknamig gerecht.
Toen onze borden op tafel verschenen, zagen we echter allerminst wat we hadden verwacht. We konden ons nochtans niet echt bedrogen voelen want wat we hadden besteld, hadden we ook gekregen, namelijk gekookte pasta met een stuk of 8 scampi's met verder..... niets. Geen groenten, geen sausje, geen kruiden.
Eén van mijn uitgangspunten bij restaurantbezoek is : kies nooit wat je thuis ook kan eten. Nu, dit kon ik, met mijn beperkte kookkunsten, ook nog klaarstomen én véél beter.
Heel even hebben we nog overwogen om het toch maar op te eten, maar opeten zonder morren, betekent ook betalen en dat kon ik echt niet opbrengen voor deze miskleun. Mijn eega wenkte dus toch maar de vriendelijke ober om voorzichtig te informeren of het sausje misschien vergeten was. Enige verontschuldiging, verbazing of desnoods verontwaardiging van zijn kant hadden we kunnen begrijpen maar in plaats daarvan keerde hij met een simpele 'ik zal eens horen' naar achter terug.
De, naar onze mening, warme poedermelk met een kleurtje, de naam saus compleet onwaardig, arriveerde, na heel wat geharrewar in de keuken, zo'n 20 minuten later toen de pasta net van temperatuur was om er een fris slaatje van te maken.
Op zo'n moment denk je dat je het vervolg van het scenario wel kent :
Je pikt dit niet en doet met enige, weliswaar ongewilde, stemverheffing je beklag. De kelner doet dan heel verwonderd want heeft nog nooit met enig ongenoegen te maken gehad. De mensen aan de naburige tafeltjes kijken geïrriteerd jouw richting uit en na het nodige getouwtrek krijg je, in het beste geval, een gratis drankje van het huis en steevast alsnog de rekening gepresenteerd.
Wie schetst onze verbazing als we, wanneer we de man opnieuw onze richting uit wenken, hij voor we iets kunnen zeggen, de borden voor onze neus weggrist met de woorden 'ja sorry, we weten dat het niet te eten is maar U hoeft niet te betalen hoor'. Totaal van de kaart blijven we dus, bijna letterlijk, op onze honger zitten. Een beetje beduusd lachend kijken we stiekem alle kanten uit : toch geen verborgen camera zeker. Nee dus. De lekkere wijn moesten we zelfs ook niet betalen.
Onnodig erop te wijzen dat deze zaak ondertussen zijn deuren definitief gesloten heeft. Problemen met de kok veronderstel ik....
Die middag staat niet op onze lijst van leuke uitjes, maar zeker wel op die van de memorabele momenten en waar we dit later ook vertellen : ambiance verzekerd!
2.bVB
Abonneren op:
Posts (Atom)