Hoe beter je thuis verwend bent hoe meer kans het elders slechter te treffen.
Dat geldt onder andere voor matrassen, om maar iets te zeggen. Vroeger kon ik in een behoorlijk hotel zalig zuchten als ik mij na een dagje stappen moe te rusten legde op het vreemde bed. Na een heerlijke nacht op de, op al de juiste plaatsen steungevende, matras kon ik het 's anderendaags niet nalaten de lakens te verwijderen op zoek naar het etiket. Zo'n merk moest ik thuis ook hebben! Maar nu ik dat thuis heb, zijn de zalige zuchten voor als ik weer terug ben. De vergelijking werkt nu plotseling andersom.
De badkamer is nog zo'n bron, zo niet, van frustratie dan op z'n minst van kritiek.
Je hebt douchefans en badadepten.
Mijn echtgenoot is een man van de tobbe. Een half uurtje zalig weken. Maar natuurlijk alleen thuis, want op vakantie is het exemplaar meestal een halve meter te kort.
Ik ben eerder de vrouw van de snelle douche. Ik ben zo'n beetje als een kat : ik maak me niet graag nat en die kouwelijke bedoening nadat de kraan is dichtgedraaid en voor je je hebt afgedroogd, vind ik ronduit hatelijk!
Thuis hebben we een heerlijk ruim stortbad waar je wat armslag hebt en een sproeikop die zijn taak zonder te sputteren naar behoren vervult.
Anders dan op vakantie dus, er is altijd wel iets mis.
In je blootje met één arm in de douche doe je de eerste test.
De waterstraal is dan oftewel zeer teleurstellend of veel te hard, zodat je al helemaal natgespetterd wordt door het nog niet op temperatuur zijnde water. Nadat je de warmteregeling iets of wat op peil gekregen hebt wurm je je door het veel te smalle schermdeurtje om tot de ontdekking te komen dat dit niet goed afsluit. Als het een douchegordijn betreft, is dat nog een grotere ramp. Dan probeer je je zo goed mogelijk in te zepen met die onhandelbare kleine, niet tot schuimen te verleiden, zeepjes, want die zakjes douchegel krijg je zelfs met je tanden niet open. Sorry, maar ik vertik het om een serieus stuk zeep van thuis mee te nemen, dat is alleen maar overtollig gewicht (zie : Travelling light!). Ondertussen zitten de muren voortdurend in de weg, want in hotels geldt de regel 'Space is money', immers, enkele centimeters hier en daar maakt op het einde van de gang een extra kamer.
Nog een uitdaging is het gebrek aan washandjes. Een blijkbaar typisch Belgisch uitvinding waarvan men het nut en de handigheid in het buitenland nog niet ontdekt heeft, want ik ben er daar nog nooit eentje tegengekomen. Dan wordt het tijd om je te haasten want anders kan je er donder op zeggen dat het warm water is opgebruikt voor je bent afgespoeld. Als je dan ijlings naar de handdoek tast om aan de koude waterstraal te ontsnappen, kom je tot de constatatie dat de badkamer half onder water staat en dat het nog een hele klus wordt om zowel je voeten als de vloer droog te krijgen met dezelfde handdoek.
Laatst had mijn man pech. Er was helemaal geen bad aanwezig. Maar als om het goed te maken wel een superdeluxe massagedouche/sauna. Knopjes, sproeikoppen en spuigaten genoeg maar geen gebruiksaanwijzing. Het vraagt dus heelwat moed om daar in te stappen. Je drukt eerst op het knopje : relax. Daar kun je niet veel kwaad mee doen, maar om even later je haar uit te spoelen is dat niet echt afdoende dus, dan maar over naar een straffere straal. Wat te kiezen? Reflex, sport, massage, vortex... Ik heb ze allemaal geprobeerd. Het ene al pijnlijker dan het andere. Een welgemikte reflexstraal in je oog of een vortex meedogenloos op je tepel is echt eerder een marteling dan een massage. Al gillend tast je naar de stoptoets, maar die bestaat helemaal niet. Om aan dit onheil te ontsnappen bestaat in deze futuristische cabine slechts één remedie : op een ouderwetse manier gewoon de kraan dichtdraaien.
Oef!
Of, zelfs ook in dit geval : Oost west thuis best!
2.bVB
maandag 18 juni 2012
maandag 11 juni 2012
Katteneten
Weet U wat egeltjes eten?
Ik wel en mijn dochter ook. Kattenkorrels!
Vorige week werd ik daar na jaren nog eens aan herinnerd in een natuurprogramma op tv. Daar vroeg men aan aan een oppasser van een dierenopvangcentrum wat men die gevonden stekelbeestjes zoal te eten geeft. Inderdaad : katteneten.
Niet zo eigenaardig, denkt U. Maar de leerkracht in het tweede leerjaar dacht er anders over. Mijn dochtertje gaf in die tijd hetzelfde antwoord op dezelfde vraag en de juf oordeelde dat het fout was. Zij had het nochtans met haar eigen ogen gezien.
Voor het eerst in haar jonge leven trippelde er een egeltje door onze tuin. Zo stil mogelijk bespiedden wij het diertje vanuit het keukenraam. Na enig rondgesnuffel ontdekte het het etensbakje van onze poes en begon gulzig de achtergebleven korreltjes te verorberen. Heel verontwaardigd toonde mijn dochtertje enkele dagen later haar verbeterde toets en was natuurlijk nog meer van streek toen ik daar ook nog hartelijk om moest lachen.
Ja, zelfs een ooggetuigenverslag is niet altijd goed genoeg voor de juf maar blijkbaar toch wel voor een dierenliefhebber of bioloog.
2.bVB
Ik wel en mijn dochter ook. Kattenkorrels!
Vorige week werd ik daar na jaren nog eens aan herinnerd in een natuurprogramma op tv. Daar vroeg men aan aan een oppasser van een dierenopvangcentrum wat men die gevonden stekelbeestjes zoal te eten geeft. Inderdaad : katteneten.
Niet zo eigenaardig, denkt U. Maar de leerkracht in het tweede leerjaar dacht er anders over. Mijn dochtertje gaf in die tijd hetzelfde antwoord op dezelfde vraag en de juf oordeelde dat het fout was. Zij had het nochtans met haar eigen ogen gezien.
Voor het eerst in haar jonge leven trippelde er een egeltje door onze tuin. Zo stil mogelijk bespiedden wij het diertje vanuit het keukenraam. Na enig rondgesnuffel ontdekte het het etensbakje van onze poes en begon gulzig de achtergebleven korreltjes te verorberen. Heel verontwaardigd toonde mijn dochtertje enkele dagen later haar verbeterde toets en was natuurlijk nog meer van streek toen ik daar ook nog hartelijk om moest lachen.
Ja, zelfs een ooggetuigenverslag is niet altijd goed genoeg voor de juf maar blijkbaar toch wel voor een dierenliefhebber of bioloog.
2.bVB
zondag 3 juni 2012
Travelling light
Het zal mij nooit lukken vrees ik.
Zoveel verschillende dingen om rekening mee te houden :
- alle soorten weersverwachtingen
Het is niet omdat je naar een warm land reist dat het geen slecht weer kan zijn.
Eenmaal heb ik de fout gemaakt om zonder jas of paraplu naar Spanje te vertrekken. Vier van de zeven dagen heeft het geregend en ik had welgeteld één dun vestje bij en één t-shirt met lange mouwen, voor de rest topjes en zomerkleedjes. Niéeet leuk!
- het soort hotel
All-in, chic, casual, B&B...
Als bijvoorbeeld iedereen zich optut voor het avondeten zou ik het jammer vinden als mijn nooit gedragen cocktailjurkje thuis in de kast hangt.
- geplande of niet geplande activiteiten
Stappen vraagt stapschoenen, shoppen vraagt stadskleding, strandliggen heeft gelukkig niet veel om het lijf...
- het tarragewicht van een stevige koffer
- ...
Dat alles samen maakt dat ik meestal zwaar beladen vertrek.
Gelukkig staan er tegenwoordig wieltjes onder die dingen, maar je kan blijkbaar toch nergens komen of de lift is stuk of hij is gewoon niet aanwezig. Wat de welwillende Italiaanse B&B-uitbater laatst lachend betreurde toen hij mijn 'bomba' het smalle trapje opzeulde.
Het laatste ritueel voor we thuis de deur uitgaan voor een vliegvakantie is dan ook de weging 'met' en 'zonder'(beide soms even confronterend), om op de luchthaven niet met rode oortjes te staan. Je weet immers nooit hoe streng men gaat controleren. Meestal met chartervluchten wordt er niet op een kilootje meer of minder gelet en soms wordt zelfs het gewicht van je bagage helemaal niet nagekeken, maar een heisa zoals vorig jaar in Kreta wil ik in de toekomst toch liever vermijden.
In het heengaan tikte de weegschaal af op een comfortabel kilootje onder het maximum toegelaten gewicht. Maar bij terugkomst bleek het jurkje en de sandaaltjes, samen met de broeksriem van mijn man, zogezegd meer dan 4 kilo te wegen en werd ik prompt doorverwezen naar een andere balie voor betaling van overgewicht.
Onze voorgangers waren ook al allen daarheen en ik had dus tijd gehad om mijn verontwaardiging voor te bereiden. Toen ik geërgerd voorstelde om een deel over te laden in mijn handbagage kreeg ik echter te horen dat die eigenlijk ook al te zwaar was. Na nog wat, in mijn beste Engels, getouwtrek heb ik gelukkig toch mijn slag thuis gehaald, maar ik heb mijn lesje geleerd : een beetje meer speling en je kan tenminste ontspannen inchecken.
Ik troost mij nochtans met de gedachte dat sommigen nog een groter probleem hebben dan ik.
Enkele jaren geleden mocht er een vriendinnetje van mijn 14 jarige dochter mee op vakantie. De mama informeerde hoeveel bagage ze kon meenemen. Met een gerust hart lachte ik dat een beetje weg en zei dat het niet echt een rol speelde daar we maar met z'n viertjes waren en in die tijd hadden we een auto waarvan de kofferbak in mijn ogen meer op het achtereind van een corbillard leek en dus het equivalent van een paar doodskisten makkelijk kon herbergen. Toen we het meisje de dag van vertrek gingen oppikken en de twee enorme tassen zagen staan, moest ik echter toch wel even slikken. Als ik daar nu op terugkijk, denk ik : hopelijk heeft dat kind vliegangst want dat waren minstens twee dùbbele 'bombas'.
2.bVB
Zoveel verschillende dingen om rekening mee te houden :
- alle soorten weersverwachtingen
Het is niet omdat je naar een warm land reist dat het geen slecht weer kan zijn.
Eenmaal heb ik de fout gemaakt om zonder jas of paraplu naar Spanje te vertrekken. Vier van de zeven dagen heeft het geregend en ik had welgeteld één dun vestje bij en één t-shirt met lange mouwen, voor de rest topjes en zomerkleedjes. Niéeet leuk!
- het soort hotel
All-in, chic, casual, B&B...
Als bijvoorbeeld iedereen zich optut voor het avondeten zou ik het jammer vinden als mijn nooit gedragen cocktailjurkje thuis in de kast hangt.
- geplande of niet geplande activiteiten
Stappen vraagt stapschoenen, shoppen vraagt stadskleding, strandliggen heeft gelukkig niet veel om het lijf...
- het tarragewicht van een stevige koffer
- ...
Dat alles samen maakt dat ik meestal zwaar beladen vertrek.
Gelukkig staan er tegenwoordig wieltjes onder die dingen, maar je kan blijkbaar toch nergens komen of de lift is stuk of hij is gewoon niet aanwezig. Wat de welwillende Italiaanse B&B-uitbater laatst lachend betreurde toen hij mijn 'bomba' het smalle trapje opzeulde.
Het laatste ritueel voor we thuis de deur uitgaan voor een vliegvakantie is dan ook de weging 'met' en 'zonder'(beide soms even confronterend), om op de luchthaven niet met rode oortjes te staan. Je weet immers nooit hoe streng men gaat controleren. Meestal met chartervluchten wordt er niet op een kilootje meer of minder gelet en soms wordt zelfs het gewicht van je bagage helemaal niet nagekeken, maar een heisa zoals vorig jaar in Kreta wil ik in de toekomst toch liever vermijden.
In het heengaan tikte de weegschaal af op een comfortabel kilootje onder het maximum toegelaten gewicht. Maar bij terugkomst bleek het jurkje en de sandaaltjes, samen met de broeksriem van mijn man, zogezegd meer dan 4 kilo te wegen en werd ik prompt doorverwezen naar een andere balie voor betaling van overgewicht.
Onze voorgangers waren ook al allen daarheen en ik had dus tijd gehad om mijn verontwaardiging voor te bereiden. Toen ik geërgerd voorstelde om een deel over te laden in mijn handbagage kreeg ik echter te horen dat die eigenlijk ook al te zwaar was. Na nog wat, in mijn beste Engels, getouwtrek heb ik gelukkig toch mijn slag thuis gehaald, maar ik heb mijn lesje geleerd : een beetje meer speling en je kan tenminste ontspannen inchecken.
Ik troost mij nochtans met de gedachte dat sommigen nog een groter probleem hebben dan ik.
Enkele jaren geleden mocht er een vriendinnetje van mijn 14 jarige dochter mee op vakantie. De mama informeerde hoeveel bagage ze kon meenemen. Met een gerust hart lachte ik dat een beetje weg en zei dat het niet echt een rol speelde daar we maar met z'n viertjes waren en in die tijd hadden we een auto waarvan de kofferbak in mijn ogen meer op het achtereind van een corbillard leek en dus het equivalent van een paar doodskisten makkelijk kon herbergen. Toen we het meisje de dag van vertrek gingen oppikken en de twee enorme tassen zagen staan, moest ik echter toch wel even slikken. Als ik daar nu op terugkijk, denk ik : hopelijk heeft dat kind vliegangst want dat waren minstens twee dùbbele 'bombas'.
2.bVB
zondag 13 mei 2012
Fietsen
Een mens kan tegenwoordig moeilijk doof blijven voor alle mogelijke aansporingen om toch maar voldoende te bewegen.
Sinds we niet meer noodzakelijk zware fysieke arbeid moeten verrichten om onze kost te verdienen, zijn we verplicht ons alsnog, in onze vrije tijd, in het zweet te werken om een gezond lichaam te behouden.
Ik vind het toch wel iets absurds hebben, joggers, om maar iets te noemen. Een uur afzien en jezelf wijsmaken dat je dit doet voor de fun, terwijl, laat ons eerlijk wezen, onze slanke lijn de enige echte drijfveer is.
Onze kromgewrochte voorouders zouden ons gek verklaren. Zij waren heel dankbaar voor de verplichte zondagsrust en een paar pondjes meer was hét teken van een goed leven.
De tijden veranderen...
Wat wij wel echt leuk vinden is fietsen. In de geschikte weersomstandigheden weliswaar : niet te koud, geen regen, niet te veel wind... en zonder zo'n af(op)zichtelijk gestroomlijnd pakje wel te verstaan. Het zal wel z'n voordelen hebben, zeker voor de veiligheid, 't is te zeggen : zichtbaarheid in het verkeer en zachtheid in de broek. Maar flatterend is anders, zelfs in een anorexiamaatje. Die gehelmde wielertoeristen lijken, naar mijn menig, meer op buitenaardse wezens.
Laat mij, op een mooie dag, maar trappen in een fleurig zomerjurkje, de haren in de wind. Ook al zou ik daarbij geen extra calorieën verbruiken dan nog vind ik het heerlijk.
Zo gebeurde het vorige zomer dat we op een zonnige zondag onze tweewielers van stal haalden voor een recreatief tochtje. We waren niet de enigen met dit sportieve idee, hele pelotons passeerden op onze weg. En ganse families, want tegenwoordig geen kind te klein of geen baby te slaperig of er bestaat een passend rijwiel voor. Of dat allemaal even makkelijk wegtrapt, vraag ik me dan af. Een fietskar met twee peuters in trekken of een volgestouwde bakfiets duwen lijkt me meer iets voor ervaren tourrijders. Een fulltime bediende/ouder haalt het volgens mij net tot aan de eerste de beste speeltuin.
Maar het meest bizarre voertuig dat we die dag ontmoetten was een zelf geassembleerde driewieler waarbij meneer, mevrouw in de rolstoel, voortduwde. Wilden ze ergens een eindje te voet verder dan kon mevrouw blijven zitten en werd de rolwagen gedemonteerd. Geweldige uitvinding en ontroerend om te zien.
Het uitstapje dat wij voor ogen hadden, leidde ons langs diverse fietspaden rond gans de stad. Met een hele sliert gelijkgezinden profiteerden we van de frisse buitenlucht.
Op een bepaald ogenblik rook ik opeens de typisch penetrante geur van cannabis. Dat zou wel van ergens uit de bosjes komen zeker. Maar dat luchtje bleef maar in mijn neus hangen. Ik begreep er niets van. Tot ik mijn, op en top in het kleurrijke wielerpak zittende, voorganger voorbijstak.
Ik geloofde mijn eigen ogen niet.
Redbull in de ene hand, jointje in de andere.
Ja, zelfs zonder kroost in de laadbak, hebben sommigen blijkbaar af en toe een speciale oppepper nodig.
Met gezond bewegen heeft dit in mijn ogen evenwel nog weinig te maken.
2.bVB
Sinds we niet meer noodzakelijk zware fysieke arbeid moeten verrichten om onze kost te verdienen, zijn we verplicht ons alsnog, in onze vrije tijd, in het zweet te werken om een gezond lichaam te behouden.
Ik vind het toch wel iets absurds hebben, joggers, om maar iets te noemen. Een uur afzien en jezelf wijsmaken dat je dit doet voor de fun, terwijl, laat ons eerlijk wezen, onze slanke lijn de enige echte drijfveer is.
Onze kromgewrochte voorouders zouden ons gek verklaren. Zij waren heel dankbaar voor de verplichte zondagsrust en een paar pondjes meer was hét teken van een goed leven.
De tijden veranderen...
Wat wij wel echt leuk vinden is fietsen. In de geschikte weersomstandigheden weliswaar : niet te koud, geen regen, niet te veel wind... en zonder zo'n af(op)zichtelijk gestroomlijnd pakje wel te verstaan. Het zal wel z'n voordelen hebben, zeker voor de veiligheid, 't is te zeggen : zichtbaarheid in het verkeer en zachtheid in de broek. Maar flatterend is anders, zelfs in een anorexiamaatje. Die gehelmde wielertoeristen lijken, naar mijn menig, meer op buitenaardse wezens.
Laat mij, op een mooie dag, maar trappen in een fleurig zomerjurkje, de haren in de wind. Ook al zou ik daarbij geen extra calorieën verbruiken dan nog vind ik het heerlijk.
Zo gebeurde het vorige zomer dat we op een zonnige zondag onze tweewielers van stal haalden voor een recreatief tochtje. We waren niet de enigen met dit sportieve idee, hele pelotons passeerden op onze weg. En ganse families, want tegenwoordig geen kind te klein of geen baby te slaperig of er bestaat een passend rijwiel voor. Of dat allemaal even makkelijk wegtrapt, vraag ik me dan af. Een fietskar met twee peuters in trekken of een volgestouwde bakfiets duwen lijkt me meer iets voor ervaren tourrijders. Een fulltime bediende/ouder haalt het volgens mij net tot aan de eerste de beste speeltuin.
Maar het meest bizarre voertuig dat we die dag ontmoetten was een zelf geassembleerde driewieler waarbij meneer, mevrouw in de rolstoel, voortduwde. Wilden ze ergens een eindje te voet verder dan kon mevrouw blijven zitten en werd de rolwagen gedemonteerd. Geweldige uitvinding en ontroerend om te zien.
Het uitstapje dat wij voor ogen hadden, leidde ons langs diverse fietspaden rond gans de stad. Met een hele sliert gelijkgezinden profiteerden we van de frisse buitenlucht.
Op een bepaald ogenblik rook ik opeens de typisch penetrante geur van cannabis. Dat zou wel van ergens uit de bosjes komen zeker. Maar dat luchtje bleef maar in mijn neus hangen. Ik begreep er niets van. Tot ik mijn, op en top in het kleurrijke wielerpak zittende, voorganger voorbijstak.
Ik geloofde mijn eigen ogen niet.
Redbull in de ene hand, jointje in de andere.
Ja, zelfs zonder kroost in de laadbak, hebben sommigen blijkbaar af en toe een speciale oppepper nodig.
Met gezond bewegen heeft dit in mijn ogen evenwel nog weinig te maken.
2.bVB
maandag 7 mei 2012
Nootjes
Je gaat uit eten of gezellig een terrasje doen en je wil genieten.
Gezellig bijpraten, lekker eten, een heerlijk fris drankje, vriendelijke bediening... We zijn verwend en we willen het allemaal.
Tot mijn eigen grote ergernis moet ik echter vaststellen dat ik soms door de kleinste vergetelheid geïrriteerd kan raken en me niet weet te onthouden van verongelijkte commentaar : alle andere tafels krijgen, na het opnemen van de bestelling, een mandje vers heerlijk geurend brood, om de grootste honger te stillen,behalve wij; het wachten duurt net iets te lang; een koffie zonder koekje; een teleurstellend koekje, lees : speculaasje... Als geroutineerde horecafrequenteerder stellen we ons al lang niet meer tevreden met minder dan een voortreffelijk zelfgebakken mini chocoladegebakje en een serieuze toef slagroom 'on the side'!
Hoe vaak gebeurt het niet dat het, tegen beter weten in, zo begeerde potje nootjes of olijven ontbreekt bij een paar glaasjes wijn of een rondje bier, hoewel alle andere tafels wel een kleine verwennerij krijgen.
Voor een dergelijke overtreding durf ik tegenwoordig wel al beleefd om een rechtzetting vragen.
Evenwel ben ik gelukkig nog niet zo frank en veeleisend als een bevriend echtpaar waar we laatst samen een pintje mee gingen drinken in de enige behoorlijke taverne die onze gemeente nog telt. Gezellig! Inderdaad, tot hun oog viel op het feit dat andere tafels, die slechts met 2 waren, een groter potje zoutjes kregen dan wij met ons vieren. Stel je voor...
Bij een tweede rondje bleek zelfs geen enkel potje meer te bespeuren. Waren wij even sukkelaars zeg! Gezeur alom, tegen ons, maar niet tegen de kelner natuurlijk. Met een paar kwinkslagen probeerden we dit nog weg te lachen. Aangenaam gezelschap is immers belangrijker dan gelijk welke gratis versnapering. Vonden wij....
Toen ik echter mijn vriendin enkele dagen later sprak aan de telefoon, bleek dat zij er duidelijk anders over dachten. Zij wilden deze mistoestand voor eens en voor altijd de wereld uit helpen. Na herhaalde vruchteloze pogingen een e-mail te versturen naar de desbetreffende brasserie, hadden ze dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken en getelefoneerd. De patroon had hun vriendelijk te woord gestaan en hen verzekerd dat de grootte van de potjes met nootjes in de toekomst recht evenredig zou zijn met het aantal consumpties. Gerechtigheid zou geschieden!
Voor anderen dan, want mij zien ze daar voor het eerst niet terug. Je weet maar nooit of die man de juiste link weet te leggen met de stem aan de telefoon en het bijhorende gezelschap.
2.bVB
Gezellig bijpraten, lekker eten, een heerlijk fris drankje, vriendelijke bediening... We zijn verwend en we willen het allemaal.
Tot mijn eigen grote ergernis moet ik echter vaststellen dat ik soms door de kleinste vergetelheid geïrriteerd kan raken en me niet weet te onthouden van verongelijkte commentaar : alle andere tafels krijgen, na het opnemen van de bestelling, een mandje vers heerlijk geurend brood, om de grootste honger te stillen,behalve wij; het wachten duurt net iets te lang; een koffie zonder koekje; een teleurstellend koekje, lees : speculaasje... Als geroutineerde horecafrequenteerder stellen we ons al lang niet meer tevreden met minder dan een voortreffelijk zelfgebakken mini chocoladegebakje en een serieuze toef slagroom 'on the side'!
Hoe vaak gebeurt het niet dat het, tegen beter weten in, zo begeerde potje nootjes of olijven ontbreekt bij een paar glaasjes wijn of een rondje bier, hoewel alle andere tafels wel een kleine verwennerij krijgen.
Voor een dergelijke overtreding durf ik tegenwoordig wel al beleefd om een rechtzetting vragen.
Evenwel ben ik gelukkig nog niet zo frank en veeleisend als een bevriend echtpaar waar we laatst samen een pintje mee gingen drinken in de enige behoorlijke taverne die onze gemeente nog telt. Gezellig! Inderdaad, tot hun oog viel op het feit dat andere tafels, die slechts met 2 waren, een groter potje zoutjes kregen dan wij met ons vieren. Stel je voor...
Bij een tweede rondje bleek zelfs geen enkel potje meer te bespeuren. Waren wij even sukkelaars zeg! Gezeur alom, tegen ons, maar niet tegen de kelner natuurlijk. Met een paar kwinkslagen probeerden we dit nog weg te lachen. Aangenaam gezelschap is immers belangrijker dan gelijk welke gratis versnapering. Vonden wij....
Toen ik echter mijn vriendin enkele dagen later sprak aan de telefoon, bleek dat zij er duidelijk anders over dachten. Zij wilden deze mistoestand voor eens en voor altijd de wereld uit helpen. Na herhaalde vruchteloze pogingen een e-mail te versturen naar de desbetreffende brasserie, hadden ze dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken en getelefoneerd. De patroon had hun vriendelijk te woord gestaan en hen verzekerd dat de grootte van de potjes met nootjes in de toekomst recht evenredig zou zijn met het aantal consumpties. Gerechtigheid zou geschieden!
Voor anderen dan, want mij zien ze daar voor het eerst niet terug. Je weet maar nooit of die man de juiste link weet te leggen met de stem aan de telefoon en het bijhorende gezelschap.
2.bVB
woensdag 2 mei 2012
Sam
Vorige week zondag, 22 april 2012, had ik opeens ontzettend de pest in : weer een vreselijk koude regendag.
Nu ben ik van nature echt wel een optimistisch persoontje en een maarts buitje of de spreekwoordelijke aprilse gril kan ik best verteren, maar zoals de weergoden ons dit voorjaar hebben beetgenomen, vind ik alles behalve grappig.
Begin maart was het na een wekenlange strenge winterkou opeens heerlijk lenteweer. Niet alleen de tuinstoelen werden bovengehaald maar zelfs de parasol moest er aan te pas komen om al niet onmiddellijk te verbranden. Tien dagen aan een stuk dachten we vertrokken te zijn voor een lange hete zomer. De nieuwe felle modekleurtjes in de etalages deden dat gevoel alleen nog maar versterken. Dus de winterjassen en dikste truien verhuisden al naar de opbergdozen om plaats te maken voor leuke t-shirts en frisse zomerjurkjes, ook al beseften we ergens wel dat dit te mooi was om echt te blijven duren.
En ja, het zonnetje verdween maar niet alleen dat. Het klimaat nam opnieuw een bocht van 180°. Nu is het dus al meer dan 4 weken (met uitzondering van gisteren en de dag daarvoor) somber, winderig, koud en nat met temperaturen rond de 10 à 11° en 's nachts zelfs tegen het vriespunt. Je zou dus voor minder slecht gezind worden. Een echte 'baaldag'!
We prezen ons wel gelukkig dat we vriendelijk bedankt hadden voor een weekendje fietsen met de familie. Altijd het positieve blijven zien hé.
Maar een beetje lichaamsbeweging na een weekje intensief kantoorwerk konden we wel gebruiken. We besloten ons dus aan een fikse wandeling te wagen. Nog maar goed en wel vertrokken, kregen we al een fikse plensbui over ons heen. Het ideale moment om mijn mooie nieuwe regenscherm open te vouwen! Een mens mag ook aan de minder leuke dingen in het leven proberen op een stijlvolle manier het hoofd te bieden, toch? We hebben zelfs een tijdje dicht bij elkaar geschuild onder een forse boom toen ook mijn modebewuste paraplu zich niet meer voldoende van zijn taak kon kwijten. Maar, zoals het het aprilse klimaat betaamt, konden we na 5 minuten weeral droog verder.
Andere voetgangers kwamen we in dit hondenweer niet tegen, maar plotseling werden we staande gehouden door een volgepropt autootje met het raampje naar beneden. Overduidelijk blije gezichten : eindelijk een wandelaar gevonden waaraan ze de weg konden vragen. In dit tijdperk van GPS overkomt je dit niet vaak meer. Of we de Henrilei wisten zijn? Met een lichte twijfel in de stem wees mijn echtgenoot hen in de, naar wij dachten, juiste richting. Je vraagt je dan af waar die mensen precies naartoe willen : een bepaald restaurant, een gekende winkel... Een extra herkenningspunt is altijd geruststellend om er zeker van te zijn dat je het beide wel over dezelfde straat hebt. Dus, voorovergebogen naar het met vijf personen volgestouwde wagentje, stelden we de prangende vraag.
Een vrolijke stem met duidelijk Hollands accent verkondigde fier : we zijn op zoek naar Sam Goris!
Ja, dat is natuurlijk ook een manier om een trieste zondagmiddag door te brengen : een internationale reis voor een bezoekje aan je idool.
Hij woont inderdaad in de Henrilei. Hopelijk was hij thuis en niet te 'beroerd' om de deur te openen voor een handtekening en een foto als bewijs van hun geslaagde missie. Die mensen hun dag daarmee goed makend.
De mijne kon al niet meer stuk!
2.bVB
Nu ben ik van nature echt wel een optimistisch persoontje en een maarts buitje of de spreekwoordelijke aprilse gril kan ik best verteren, maar zoals de weergoden ons dit voorjaar hebben beetgenomen, vind ik alles behalve grappig.
Begin maart was het na een wekenlange strenge winterkou opeens heerlijk lenteweer. Niet alleen de tuinstoelen werden bovengehaald maar zelfs de parasol moest er aan te pas komen om al niet onmiddellijk te verbranden. Tien dagen aan een stuk dachten we vertrokken te zijn voor een lange hete zomer. De nieuwe felle modekleurtjes in de etalages deden dat gevoel alleen nog maar versterken. Dus de winterjassen en dikste truien verhuisden al naar de opbergdozen om plaats te maken voor leuke t-shirts en frisse zomerjurkjes, ook al beseften we ergens wel dat dit te mooi was om echt te blijven duren.
En ja, het zonnetje verdween maar niet alleen dat. Het klimaat nam opnieuw een bocht van 180°. Nu is het dus al meer dan 4 weken (met uitzondering van gisteren en de dag daarvoor) somber, winderig, koud en nat met temperaturen rond de 10 à 11° en 's nachts zelfs tegen het vriespunt. Je zou dus voor minder slecht gezind worden. Een echte 'baaldag'!
We prezen ons wel gelukkig dat we vriendelijk bedankt hadden voor een weekendje fietsen met de familie. Altijd het positieve blijven zien hé.
Maar een beetje lichaamsbeweging na een weekje intensief kantoorwerk konden we wel gebruiken. We besloten ons dus aan een fikse wandeling te wagen. Nog maar goed en wel vertrokken, kregen we al een fikse plensbui over ons heen. Het ideale moment om mijn mooie nieuwe regenscherm open te vouwen! Een mens mag ook aan de minder leuke dingen in het leven proberen op een stijlvolle manier het hoofd te bieden, toch? We hebben zelfs een tijdje dicht bij elkaar geschuild onder een forse boom toen ook mijn modebewuste paraplu zich niet meer voldoende van zijn taak kon kwijten. Maar, zoals het het aprilse klimaat betaamt, konden we na 5 minuten weeral droog verder.
Andere voetgangers kwamen we in dit hondenweer niet tegen, maar plotseling werden we staande gehouden door een volgepropt autootje met het raampje naar beneden. Overduidelijk blije gezichten : eindelijk een wandelaar gevonden waaraan ze de weg konden vragen. In dit tijdperk van GPS overkomt je dit niet vaak meer. Of we de Henrilei wisten zijn? Met een lichte twijfel in de stem wees mijn echtgenoot hen in de, naar wij dachten, juiste richting. Je vraagt je dan af waar die mensen precies naartoe willen : een bepaald restaurant, een gekende winkel... Een extra herkenningspunt is altijd geruststellend om er zeker van te zijn dat je het beide wel over dezelfde straat hebt. Dus, voorovergebogen naar het met vijf personen volgestouwde wagentje, stelden we de prangende vraag.
Een vrolijke stem met duidelijk Hollands accent verkondigde fier : we zijn op zoek naar Sam Goris!
Ja, dat is natuurlijk ook een manier om een trieste zondagmiddag door te brengen : een internationale reis voor een bezoekje aan je idool.
Hij woont inderdaad in de Henrilei. Hopelijk was hij thuis en niet te 'beroerd' om de deur te openen voor een handtekening en een foto als bewijs van hun geslaagde missie. Die mensen hun dag daarmee goed makend.
De mijne kon al niet meer stuk!
2.bVB
dinsdag 1 mei 2012
Start
Ik was altijd al meer een taal- dan een wetenschapsmens.
Wanneer ik iets opmerkelijks zie of iets verrassend me overkomt, wil ik dat vastleggen.
Vroeg of laat wens je dan ook een publiek voor je schrijverij. Iemand een glimlach om de lippen leggen of even laten wegdromen met hun kin op de hand bij wat mij boeit, lijkt me al fantastisch.
Dus, onder de noemer : gedeelde smart, halve smart, gedeelde vreugde, dubbele vreugde, deze blog.
2.bVB
Abonneren op:
Posts (Atom)