Onthaasten, gezonder eten, sporten, ... Iedereen heeft er de mond vol van. Prima! Alleen bij de manier waarop velen dat aanpakken, stel ik me toch soms vragen.
Zonder fitnessabonnement ben je tegenwoordig bijvoorbeeld een paria. Maar, laat ons eerlijk wezen : wie houdt dat lang vol? In het begin is de aderlating van de bankrekening voldoende motivatie. Na niet al te lange tijd, wanneer het kostenplaatje vergeten is, vermindert de goesting echter zienderogen. Met de regelmaat van 1 keer per week (of minder) worden de eerste 12 maanden met moeite volgemaakt. Het tweede jaar zijn de meesten onder ons gelukkig al slimmer geworden en komt het besef dat de kracht van sociale controle niet blijft werken en de 'fitwatch' dus niet het gewenste resultaat geeft.
Start to run dan maar? Dat kan toch iedereen en kost niks. Alleen moet ook hiervoor minstens 2 keer in de week het juiste weer, de goesting en voldoende tijd samenvallen.
Draai het knopje in je 'gezonde geest' om en zoek het 'gezonde lichaam' elders!
De extra beweging ligt dagelijks zomaar voor het grijpen. Ook gratis. Het is niet omdat je auto's, liften, bussen, roltrappen, poetshulpen, strijkdiensten ... ter beschikking hebt dat je er gebruik van moét maken.
Ik kan me bijvoorbeeld doodergeren als ik de metro verlaat en als enige de gewone trap neem naast een overvol 'rolmodel' vol stilstaande, meestal jonge, apengapers. Ook al ben ik dan niet meer zo piep, ik ben minstens even snel boven.
Mensen die voor 1 halte het openbaar vervoer nemen, ik begrijp dat niet. Je staat langer te wachten dan het ritje duurt en in tussentijd was je er al te voet.
Een overvolle lift voor 2 schamele verdiepingen. Nee, dank u, ik neem de trap wel. En al zeker naar beneden, al zit ik op het 6de.
Vergeet niet : alle beetjes helpen.
Of de loopbanden op de luchthaven? Waarom niet rustig doorwandelen in plaats van je stilstaand te laten meevoeren? Ik snap niet hoe je dat kàn. Een beetje stimulering van de bloedsomloop, men zou dat moeten verplichten voor je, uren achter elkaar, gaat stilzitten in de veel te enge vliegtuigstoel.
Dagelijkse boodschappen doe ik nog altijd liever te voet. Leuk wandelingetje toch. Ik haat het de wagen 6 keer te moeten in- en uitvoegen voor de respectievelijke winkels. De enige andere buurtbewoners die ik dan tegenkom zijn hondeneigenaars op hun verplichte blokje rond.
Occasioneel zie je ook nog wel eens een onbekende jonge vrouw....achter de kinderwagen. Ah ja, bevallingsverlof, wandelen met de baby. Dat kan, dat moet! Dan is hij immers even stil. Oef! Na enkele maanden zie je die jonge mama's nooit meer terug want dan zijn ze opnieuw onderweg met hun auto naar de crèche, het werk, de supermarkt en niet te vergeten : de fitness om de overtollige kilo's weer kwijt te raken.
Voor zij die niet de taxidienst van hun kroost moeten verzorgen, raakt met de fiets gaan werken gelukkig al meer terug ingeburgerd. Met dank aan de files waarschijnlijk. Inderdaad, toch liever 2 vliegen in 1 klap en je noodzakelijke verplaatsingen aan je lichaamsbeweging koppelen dan elke dag uren met de auto te staan aanschuiven en er dan 's avonds en in het weekend nog eens extra tijd voor te moeten vrijmaken.
De tuin onderhouden? Met het juiste materiaal en een beetje gezond verstand kan je dat zelf. Geen tuinman nodig.
De auto('s) wassen en waxen? Je kan dat ook zelf. Geen carwash nodig.
Poetsen. Nog zoiets. Toegegeven, ik doe dat ook niet graag. Maar een uurtje goed bukken, rekken, stofzuigen en dweilen dat verbrandt ook calorieën. Met je favoriete muziek goed luid kan het toch nog leuk worden en bovendien spaar je er dienstencheques mee uit.
Gelukkig moeten we ons dezer dagen niet meer krom- of doodwerken, maar onze voorouders mochten, in hun schaarse vrije tijd, wel met recht en rede languit in hun luie stoel hangen. Zij waren uitgeteld na een lange dagtaak en zouden ons nu lang en breed uitlachen.
Ook al wisten zij toen al dat 'rust roest', vele uitvindingen zijn voortgekomen uit de wil om het onszelf gemakkelijker te maken, maar nu blijkt dat het voor ons lichaam té gemakkelijk is geworden. De automatisering heeft er dus voor gezorgd dat we, in plaats van uit te rusten in onze vrije tijd, dan moeten 'werken' aan ons lichaam. Uit eigen vrije keuze jezelf moe maken : een ironische omgekeerde wereld!
Sorry, respect en merci voor degenen die, ook nu nog, wel hard werken voor hun brood. Alleen zij mogen zich vanaf nu, met hun lekker strakke lijf, nog met de auto verplaatsen. De rest schrapt het clubabonnement, wapent zich, mentaal en fysiek, tegen het te natte, te koude, te warme,te winderige ...weer en gaat met de benenwagen. Files en overgewicht opgelost!
2.bVB
maandag 13 juli 2015
dinsdag 9 september 2014
Nederlandse spraakverwarring.
Is het jullie ook al opgevallen dat de hedendaagse doorsnee verkoopster van Nederlandse of, zoals alleen zij dat mogen zeggen, Hollandse origine is? Kelners, idem dito.
Waar zij zo plots in grote getale vandaan komen is mij een raadsel. Zijn het studenten die aan het, in Nederland, torenhoge inschrijvingsgeld willen ontsnappen en een centje bijverdienen (bijklussen) of zijn het de kinderen van al die welgestelde ouders die in vorige decennia niet konden weerstaan aan het Vlaamse belastingparadijs?
Voor mij niet gelaten maar, zoals voor elke inwijkeling, van de hoeveelste generatie dan ook, geldt één primaire vereiste om te integreren en je job naar behoren te kunnen doen en dat is taalkennis.
Nu lijkt dit voor onze noorderburen een overbodige kwestie maar, ook al behoren we tot hetzelfde taalgebied, soms vraag ik me af of we niet toch een andere taal spreken.
Het Zuid-Afrikaans is vaak makkelijker te begrijpen en logischer dan het Hollands. Een hysbak kan toch alleen een lift zijn. Of moest iemand mij bijvoorbeeld vragen : 'Waar is de moltrein?', ik wijs hem zo de ingang van de metro. Geen woordenboek nodig!
Maar tegenwoordig zou ik er dus wel één kunnen gebruiken voor het Vlaams/Hollands vertaalwerk in winkel of restaurant. Geef toe het zou handig, en af en toe ook best grappig kunnen zijn, moest er zo één bestaan.
Voorbeelden genoeg :
- pistolet = kadetje
- moederhuis = kraamkliniek
- platte kaas = kwark
- zakje = tasje
- vogelenmarkt = vogeltjesmarkt
- gsm = mobieltje
- bankcontact = pinnen
Zo vroeg ik laatst aan een verkoopster in een grote kledingzaak naar een zwarte 'parka' die ik on-line had gezien maar in de winkel niet kon vinden. Het lieve kind, duidelijk van Oranje, hoorde het in Keulen donderen (hoewel ik betwijfel of ze deze uitdrukking zou kennen). Ik verklaarde me nader : een sportieve regenjas met kap in het zwart met een tekening toon op toon. Pardon???(is dat geen Frans) Ik wees dan maar een kakigroen exemplaar aan en zei : zoiets maar dan in het zwart met een tekening in de stof. Het meisje bleef kijken alsof ik Chinees sprak en kon me duidelijk niet verder helpen.
Geen nood, verderdoor in de stad was nog een tweede filiaal. Maar ook daar hing de bewuste parka niet in het rek. Zelfde vraag dan maar aan de daar presente winkelbediende. Jammer genoeg met dezelfde reactie. Gravend in mijn interne woordenboek van de Hollandse taal noemde ik een kap een capuchon(ook Frans) en gebaarde ik naar gelijkaardige modellen ... maar ze wist niet waarover ik het had. Toen ik bij de kassa arriveerde, met iets anders wat ik mij wenste aan te schaffen, en ook daar een noorderbuur aantrof heb ik, puur om te plagen, mijn vraag nog eens herhaald. Het bleef een Nederlandse spraakverwarring.
Het maakt je toch een beetje opstandig. Is het nog niet erg genoeg dat kruiswoordraadsels overduidelijk bijna uitsluitend door Nederlanders worden opgesteld. Of die Hollandse gps-stem! Een Vlaamse bestaat gewoon niet. Neen bedankt. Mijn wagen laat ik liever Engels praten dan dat altijd te moeten aanhoren. Ik weet wel dat we in de minderheid zijn, maar op deze manier lijkt het Belgisch Nederlands niet meer dan een dialect.
Voor de toerist in de straat draaien we als Vlaming vanzelf het knopje om en antwoorden naar best vermogen in het Engels, Frans, Duits, Spaans... ja zelfs in het Hollands, naargelang wie ons de vraag stelt, maar dat te doen in ons eigen land, tegenover iemand aan de andere kant van de toonbank, gaat voor mij een stapje te ver.
Horeca lijkt ook een leuke bijverdienste.
Maar ik weiger een Spa rood te bestellen als ik gewoon spuitwater bedoel ook al ligt Spa dan in België. (weten zij dat wel?) Als ik een fruitsapje vraag, bedoel ik automatisch appelsiensap zonder dat ik jus d'orange(Frans!) hoef te zeggen. En heb ik graag een portie frietjes dan mag die Hollandse kelner nog 3 maal 'pardon' zeggen, ik krijg het woord patat niet over mijn lippen. Het is al erg genoeg dat de Amerikanen ons 'Belgian National food' French fries noemen.
2.bVB
Waar zij zo plots in grote getale vandaan komen is mij een raadsel. Zijn het studenten die aan het, in Nederland, torenhoge inschrijvingsgeld willen ontsnappen en een centje bijverdienen (bijklussen) of zijn het de kinderen van al die welgestelde ouders die in vorige decennia niet konden weerstaan aan het Vlaamse belastingparadijs?
Voor mij niet gelaten maar, zoals voor elke inwijkeling, van de hoeveelste generatie dan ook, geldt één primaire vereiste om te integreren en je job naar behoren te kunnen doen en dat is taalkennis.
Nu lijkt dit voor onze noorderburen een overbodige kwestie maar, ook al behoren we tot hetzelfde taalgebied, soms vraag ik me af of we niet toch een andere taal spreken.
Het Zuid-Afrikaans is vaak makkelijker te begrijpen en logischer dan het Hollands. Een hysbak kan toch alleen een lift zijn. Of moest iemand mij bijvoorbeeld vragen : 'Waar is de moltrein?', ik wijs hem zo de ingang van de metro. Geen woordenboek nodig!
Maar tegenwoordig zou ik er dus wel één kunnen gebruiken voor het Vlaams/Hollands vertaalwerk in winkel of restaurant. Geef toe het zou handig, en af en toe ook best grappig kunnen zijn, moest er zo één bestaan.
Voorbeelden genoeg :
- pistolet = kadetje
- moederhuis = kraamkliniek
- platte kaas = kwark
- zakje = tasje
- vogelenmarkt = vogeltjesmarkt
- gsm = mobieltje
- bankcontact = pinnen
Zo vroeg ik laatst aan een verkoopster in een grote kledingzaak naar een zwarte 'parka' die ik on-line had gezien maar in de winkel niet kon vinden. Het lieve kind, duidelijk van Oranje, hoorde het in Keulen donderen (hoewel ik betwijfel of ze deze uitdrukking zou kennen). Ik verklaarde me nader : een sportieve regenjas met kap in het zwart met een tekening toon op toon. Pardon???(is dat geen Frans) Ik wees dan maar een kakigroen exemplaar aan en zei : zoiets maar dan in het zwart met een tekening in de stof. Het meisje bleef kijken alsof ik Chinees sprak en kon me duidelijk niet verder helpen.
Geen nood, verderdoor in de stad was nog een tweede filiaal. Maar ook daar hing de bewuste parka niet in het rek. Zelfde vraag dan maar aan de daar presente winkelbediende. Jammer genoeg met dezelfde reactie. Gravend in mijn interne woordenboek van de Hollandse taal noemde ik een kap een capuchon(ook Frans) en gebaarde ik naar gelijkaardige modellen ... maar ze wist niet waarover ik het had. Toen ik bij de kassa arriveerde, met iets anders wat ik mij wenste aan te schaffen, en ook daar een noorderbuur aantrof heb ik, puur om te plagen, mijn vraag nog eens herhaald. Het bleef een Nederlandse spraakverwarring.
Het maakt je toch een beetje opstandig. Is het nog niet erg genoeg dat kruiswoordraadsels overduidelijk bijna uitsluitend door Nederlanders worden opgesteld. Of die Hollandse gps-stem! Een Vlaamse bestaat gewoon niet. Neen bedankt. Mijn wagen laat ik liever Engels praten dan dat altijd te moeten aanhoren. Ik weet wel dat we in de minderheid zijn, maar op deze manier lijkt het Belgisch Nederlands niet meer dan een dialect.
Voor de toerist in de straat draaien we als Vlaming vanzelf het knopje om en antwoorden naar best vermogen in het Engels, Frans, Duits, Spaans... ja zelfs in het Hollands, naargelang wie ons de vraag stelt, maar dat te doen in ons eigen land, tegenover iemand aan de andere kant van de toonbank, gaat voor mij een stapje te ver.
Horeca lijkt ook een leuke bijverdienste.
Maar ik weiger een Spa rood te bestellen als ik gewoon spuitwater bedoel ook al ligt Spa dan in België. (weten zij dat wel?) Als ik een fruitsapje vraag, bedoel ik automatisch appelsiensap zonder dat ik jus d'orange(Frans!) hoef te zeggen. En heb ik graag een portie frietjes dan mag die Hollandse kelner nog 3 maal 'pardon' zeggen, ik krijg het woord patat niet over mijn lippen. Het is al erg genoeg dat de Amerikanen ons 'Belgian National food' French fries noemen.
2.bVB
donderdag 26 juni 2014
Vertrek
Om 3 u haalt de taxi ons op. We hebben, nog maar eens, een (heel) vroege vlucht. De ervaring leert ons echter dat dit niet noodzakelijk een voordeel is. Je bent dan wel vroeg op je bestemming maar ook compleet uitgeteld. Je eerste middagdutje mondt dus steevast uit in een ongewilde urenlange siësta. Weg het voordeel van een vroeg vertrek!
Onderweg naar Zaventem bedenk ik plots dat ik mijn lievelingsvakantierokje ben vergeten. Zo'n gemakkelijk ding, ideaal dus voor op vakantie maar thuis komt het de kast niet uit. Waarom denk ik daar nu pas/al aan en kom ik niet pas tot die vaststelling bij het uitpakken? De rare kronkels van ons brein! Jammer, want ik heb natuurlijk wel de 5 t-shirts mee die daar perfect bij passen.
Gelukkig kan je op vakantie dragen wat je wilt. Er geldt slecht 1 regel : feel good! Er is toch niemand die je (her)kent. Heerlijk om die lange hippiejurk nog eens aan te trekken of die gemakkelijke harembroek. Thuis zou ik me daar een echte toerist in voelen, maar elders is dat nu juist de bedoeling. De rugzak, het fototoestel en het zonnehoedje verraden je dan toch al. Alleen op foto's kan je later alsnog op de compleet (f)oute outfit betrapt worden, maar ook daar is toch niemand anders dan jijzelf echt in geïnteresseerd.
Veel tijd om daar verder bij stil te staan, krijg ik trouwens niet. Zo snel dat je 's nachts in Brussel bent!
Bij de bagagecontrole word ik dit jaar niet betrapt met mijn 'mes'. Ik loop al jaren rond met een Zwitsers zakmesje als sleutelhanger. In het verleden ben ik daarmee herhaalde malen tegengehouden als wapendrager en werd daarbij gesommeerd voorzichtig het ding uit mijn handtas te vissen. Bij het zien van het werkelijke formaat mocht ik dan wel steeds passeren. Nee, met een kaboutermesje zou ik geen vliegtuig kapen maar het piepkleine schaartje dat er inzit, is al vaak handig gebleken dus neem ik het nog altijd koppig mee.
Broeksriemen moeten ook steevast uit en in het bakje gelegd worden om gepiep te voorkomen. Maar bij de heer voor mij is er nog iets anders dat de metaaldetector verontrust. Dus moet hij even een stap opzij zetten voor een manuele controle. Met de armen wijd wordt hij helemaal afgetast, maar net als de bepotelaar zich terug opricht, wordt het pijnlijk duidelijk dat riemen ergens voor dienen en, eens verwijderd, de broek gaat gehoorzamen aan de regels van de zwaartekracht. Dit noemen ze nu 'iemand in zijn hemd zetten'. Weliswaar mét das, maar toch.
Daarna hebben we alle tijd. We gaan nog 'op ons gemak' naar het toilet. Toch is het een heel eind stappen. Hoe lang zijn die terminals eigenlijk? Voor een klein landje hebben wij best een grote luchthaven. We moeten bij de allerlaatste gate zijn, blijkt. Als we daar eindelijk, een beetje buiten adem aankomen, is iedereen al doorgelopen. Dit ontlokt bij de ongeduldig wachtende steward de, in onze oren, schamper klinkende opmerking : Fijn dat jullie nog met ons meewillen. En dan loop je de slurf in en sta je halfweg toch in de file om aan boord te kunnen!
Zoals steeds zijn de stoelen te recht en is er te veel lawaai om te kunnen slapen.
Alleen al de stank van de koffie is ondraaglijk, laat staan dat je het goedje zou willen drinken. Op een vluchtje van hooguit een paar uur bedank ik tegenwoordig ook voor de, zijn naam onwaardige, maaltijd en zeker als ik er apart voor moet bijbetalen.
Waarom doen we dit toch?
Pas als we voet op vreemde bodem zetten bij een helderblauwe hemel weten we het weer.
Alles ziet er anders uit als de zon schijnt!
2.bVB
Onderweg naar Zaventem bedenk ik plots dat ik mijn lievelingsvakantierokje ben vergeten. Zo'n gemakkelijk ding, ideaal dus voor op vakantie maar thuis komt het de kast niet uit. Waarom denk ik daar nu pas/al aan en kom ik niet pas tot die vaststelling bij het uitpakken? De rare kronkels van ons brein! Jammer, want ik heb natuurlijk wel de 5 t-shirts mee die daar perfect bij passen.
Gelukkig kan je op vakantie dragen wat je wilt. Er geldt slecht 1 regel : feel good! Er is toch niemand die je (her)kent. Heerlijk om die lange hippiejurk nog eens aan te trekken of die gemakkelijke harembroek. Thuis zou ik me daar een echte toerist in voelen, maar elders is dat nu juist de bedoeling. De rugzak, het fototoestel en het zonnehoedje verraden je dan toch al. Alleen op foto's kan je later alsnog op de compleet (f)oute outfit betrapt worden, maar ook daar is toch niemand anders dan jijzelf echt in geïnteresseerd.
Veel tijd om daar verder bij stil te staan, krijg ik trouwens niet. Zo snel dat je 's nachts in Brussel bent!
Bij de bagagecontrole word ik dit jaar niet betrapt met mijn 'mes'. Ik loop al jaren rond met een Zwitsers zakmesje als sleutelhanger. In het verleden ben ik daarmee herhaalde malen tegengehouden als wapendrager en werd daarbij gesommeerd voorzichtig het ding uit mijn handtas te vissen. Bij het zien van het werkelijke formaat mocht ik dan wel steeds passeren. Nee, met een kaboutermesje zou ik geen vliegtuig kapen maar het piepkleine schaartje dat er inzit, is al vaak handig gebleken dus neem ik het nog altijd koppig mee.
Broeksriemen moeten ook steevast uit en in het bakje gelegd worden om gepiep te voorkomen. Maar bij de heer voor mij is er nog iets anders dat de metaaldetector verontrust. Dus moet hij even een stap opzij zetten voor een manuele controle. Met de armen wijd wordt hij helemaal afgetast, maar net als de bepotelaar zich terug opricht, wordt het pijnlijk duidelijk dat riemen ergens voor dienen en, eens verwijderd, de broek gaat gehoorzamen aan de regels van de zwaartekracht. Dit noemen ze nu 'iemand in zijn hemd zetten'. Weliswaar mét das, maar toch.
Daarna hebben we alle tijd. We gaan nog 'op ons gemak' naar het toilet. Toch is het een heel eind stappen. Hoe lang zijn die terminals eigenlijk? Voor een klein landje hebben wij best een grote luchthaven. We moeten bij de allerlaatste gate zijn, blijkt. Als we daar eindelijk, een beetje buiten adem aankomen, is iedereen al doorgelopen. Dit ontlokt bij de ongeduldig wachtende steward de, in onze oren, schamper klinkende opmerking : Fijn dat jullie nog met ons meewillen. En dan loop je de slurf in en sta je halfweg toch in de file om aan boord te kunnen!
Zoals steeds zijn de stoelen te recht en is er te veel lawaai om te kunnen slapen.
Alleen al de stank van de koffie is ondraaglijk, laat staan dat je het goedje zou willen drinken. Op een vluchtje van hooguit een paar uur bedank ik tegenwoordig ook voor de, zijn naam onwaardige, maaltijd en zeker als ik er apart voor moet bijbetalen.
Waarom doen we dit toch?
Pas als we voet op vreemde bodem zetten bij een helderblauwe hemel weten we het weer.
Alles ziet er anders uit als de zon schijnt!
2.bVB
maandag 10 maart 2014
Klantenkaart.
Zeul jij ook jaar in jaar uit met een extra kilo aan klantenkaarten rond, sinds lang in een apart etui nadat je gewone portefeuille faliekant uit haar voegen was gebarsten?
Bij tijd en wijle willen we allemaal eens iets nieuws maar als goede huisvader(moeder) en bewuste consument liefst tegen de laagst mogelijke prijs op welke manier dan ook. Dus ... klantenkaart? Ja, graag! Maar heb je daar al eens even bij stilgestaan?
Op de meeste plaatsen krijg je bij een volle kaart 3 tot 5 % van het totaal bedrag aan korting, af te trekken bij een volgende aankoop. Met een beetje geluk staat er geen tijdslimiet op want 10 of 12 keer iets kopen in dezelfde winkel binnen, pakweg 2 jaar, vergeet het, dat haal je nooit. Het is al moeilijk genoeg zonder houdbaarheidsdatum.
Nee echt, heb je al eens uitgerekend wat je eerst moet spenderen vooraleer je een schamele korting krijgt? Ik help even mee...
Stel, je koopt elk seizoen een paar schoenen van om en bij de 100 euro. Niet met een speciale actie en niet in de uitverkoop, wel te verstaan. Altijd in dezelfde winkel hé! Hopelijk vindt één van je huisgenoten er ook af en toe zijn gading, want anders ben je dus al snel vijf jaar bezig.
Je moet je klantenkaart ook altijd op zak hebben. Kassabonnetjes kan je er later uiteraard nog altijd laten opzetten (als ze tenminste afgestempeld zijn) maar dat is helemaal nefast in je portefeuille. Na 2 weken zit dat gegarandeerd ergens tussengefrommeld en is het gebruikelijke thermopapier totaal onleesbaar geworden. Dat betekent een extra paar, 100 euro extra en een extra half jaar reikhalzend uitkijken naar je zuurverdiende vermindering.
Als dan eindelijk het laatste vakje is ingevuld, heb je dus 1000 euro uitgegeven. 5% daarvan is 50 euro. Hoera, niet één paar maar één schoen gratis! Hopelijk heb je in die 5 jaar niet ook een paar leuke (goedkope) sandaaltjes of een paar warme (goedkope) pantoffels gekocht of heb je niet dat busje schoenpoetsmiddel er apart laten opzetten (dan is de kaart sneller vol) want dat wreekt zich nu. Geen 50 maar slecht 30 euro korting bijvoorbeeld.
Dit is uiteraard allemaal zuiver hypothetisch. Want, er zijn zovéél schoenwinkels en je gading staat niet altijd in dezelfde etalage. Of je kaart raakt verloren. Of de winkel sluit zijn deuren....
Eerlijk, hoeveel van die vale, door ouderdom zacht geworden kartonnetjes hebt u in heel je leven al verzilverd? Juist ja!
Dat is trouwens de strategie : je teruglokken met het idee er ooit je voordeel mee te kunnen doen. Wat in de praktijk dus zelden gebeurt. Goed voor de desbetreffende zaak maar niet voor onze portemonnee (letterlijk en figuurlijk).
En ja ik weet wel : wie het kleine niet geert is het grote niet weerd en vele kleintjes maken 1 groot, maar hier wringt nu net 'het schoentje' : het resultaat is niet 1 groot maar nog altijd 1 klein!
Rijk zullen we er in ieder geval niet van worden.
Dus beste handelaars : maak een einde aan heel dat gedoe, schaf dat gewoon allemaal af. Geen getrouwheidskaarten, geen bon voor de volgende aankoop, ook geen valse koppelverkoop maar af en toe een eerlijke, goeie ouwe rechtstreekse vermindering a.u.b.. Zo'n keer of twee per jaar en dan allemaal samen misschien.
We kunnen dat dan bijvoorbeeld Solden noemen.
Wat denk je daarvan?
2.bVB
Bij tijd en wijle willen we allemaal eens iets nieuws maar als goede huisvader(moeder) en bewuste consument liefst tegen de laagst mogelijke prijs op welke manier dan ook. Dus ... klantenkaart? Ja, graag! Maar heb je daar al eens even bij stilgestaan?
Op de meeste plaatsen krijg je bij een volle kaart 3 tot 5 % van het totaal bedrag aan korting, af te trekken bij een volgende aankoop. Met een beetje geluk staat er geen tijdslimiet op want 10 of 12 keer iets kopen in dezelfde winkel binnen, pakweg 2 jaar, vergeet het, dat haal je nooit. Het is al moeilijk genoeg zonder houdbaarheidsdatum.
Nee echt, heb je al eens uitgerekend wat je eerst moet spenderen vooraleer je een schamele korting krijgt? Ik help even mee...
Stel, je koopt elk seizoen een paar schoenen van om en bij de 100 euro. Niet met een speciale actie en niet in de uitverkoop, wel te verstaan. Altijd in dezelfde winkel hé! Hopelijk vindt één van je huisgenoten er ook af en toe zijn gading, want anders ben je dus al snel vijf jaar bezig.
Je moet je klantenkaart ook altijd op zak hebben. Kassabonnetjes kan je er later uiteraard nog altijd laten opzetten (als ze tenminste afgestempeld zijn) maar dat is helemaal nefast in je portefeuille. Na 2 weken zit dat gegarandeerd ergens tussengefrommeld en is het gebruikelijke thermopapier totaal onleesbaar geworden. Dat betekent een extra paar, 100 euro extra en een extra half jaar reikhalzend uitkijken naar je zuurverdiende vermindering.
Als dan eindelijk het laatste vakje is ingevuld, heb je dus 1000 euro uitgegeven. 5% daarvan is 50 euro. Hoera, niet één paar maar één schoen gratis! Hopelijk heb je in die 5 jaar niet ook een paar leuke (goedkope) sandaaltjes of een paar warme (goedkope) pantoffels gekocht of heb je niet dat busje schoenpoetsmiddel er apart laten opzetten (dan is de kaart sneller vol) want dat wreekt zich nu. Geen 50 maar slecht 30 euro korting bijvoorbeeld.
Dit is uiteraard allemaal zuiver hypothetisch. Want, er zijn zovéél schoenwinkels en je gading staat niet altijd in dezelfde etalage. Of je kaart raakt verloren. Of de winkel sluit zijn deuren....
Eerlijk, hoeveel van die vale, door ouderdom zacht geworden kartonnetjes hebt u in heel je leven al verzilverd? Juist ja!
Dat is trouwens de strategie : je teruglokken met het idee er ooit je voordeel mee te kunnen doen. Wat in de praktijk dus zelden gebeurt. Goed voor de desbetreffende zaak maar niet voor onze portemonnee (letterlijk en figuurlijk).
En ja ik weet wel : wie het kleine niet geert is het grote niet weerd en vele kleintjes maken 1 groot, maar hier wringt nu net 'het schoentje' : het resultaat is niet 1 groot maar nog altijd 1 klein!
Rijk zullen we er in ieder geval niet van worden.
Dus beste handelaars : maak een einde aan heel dat gedoe, schaf dat gewoon allemaal af. Geen getrouwheidskaarten, geen bon voor de volgende aankoop, ook geen valse koppelverkoop maar af en toe een eerlijke, goeie ouwe rechtstreekse vermindering a.u.b.. Zo'n keer of twee per jaar en dan allemaal samen misschien.
We kunnen dat dan bijvoorbeeld Solden noemen.
Wat denk je daarvan?
2.bVB
vrijdag 14 februari 2014
Spar
Ik weet niet hoe dat bij U zit, maar elk jaar heb ik er moeite mee om na Driekoningen de kerstboom, die er best nog fris uitziet, al direct af te schrijven en dus mee te geven met de mannen van de plaatselijke reinigingsdienst.
Niet dat hij elk jaar even monter de feestdagen overleeft, maar het gebeurt. Het minuscule zilversparretje, onze allereerste van meer dan 30 jaar geleden, bijvoorbeeld, staat nu als volwaardige, mooi geproportioneerde reus, van om en bij de 20 meter, te pronken in de tuin.
Anderen kunnen niet snel genoeg de deur uit, want eens de naalduitval begint, volgt alleen maar ergernis en de angst of hij alsnog op een treffelijke manier het einde van de eindejaarsperiode zal bereiken. Eén jaar heb ik zelfs van pure ellende alle ballen en slingers naar een opvolger verhuisd. Het eerste exemplaar haalde amper tweede Kerstdag. Ik dus met mijn grieven naar de plaatselijke tuinder waar ik hem had aangeschaft. De vrede op aarde indachtig, zoals het past in die tijd van het jaar, maakte ik op een rustige manier mijn ongenoegen kenbaar. Gelukkig had hij nog een paar weesjes staan die hij toch, zelfs aan de straatstenen, niet meer kwijt kon, zodat het voor hem ook niet moeilijk was om de, in mijn ogen, lopende garantie na te leven. Ik dus terug naar huis met de, door niemand uitverkoren vervanger. Ik kan U echter verzekeren, dat wat 2 weken geleden een leuk jaarlijks klusje was, met name het optuigen van de kerstboom, nu eerder een zwaar karwei leek met een sowieso abominabel resultaat.
Maar dit jaar heb ik dus weer de maand januari, waarin je elke week de kans krijgt je boom met het huisvuil mee te geven, laten passeren. Hij staat nu, zonder decoratie uiteraard, op het terras in de hoop dat hij in de lente zal uitbotten en ook nog eens de (laat ons hopen droge) zomer zal overleven. Planten in de tuin is sinds lang geen optie meer. We willen het Zwarte Woud niet uitbreiden! Maar als ik hem in december terug kan binnenhalen kan ik zo toch een beetje mijn geweten sussen over de vasthoudende gewoonte nog steeds een levende spar te verkiezen. Overleeft hij de seizoenen niet, dan moeten we in de zomer dus aan de slag met bijl en zaag om hem in de gft-bak te krijgen, want het alternatieve scenario van enkele jaren geleden doet mij, als milieubewuste sorterende ziel, nog altijd een beetje pijn. Toen trok ik in augustus mijn stoute schoenen aan om een beroep te doen op de welwillendheid van de mannen van het groenafval om een huisvrouw alsnog van haar gestorven kerstboom te verlossen. Met de nieuwjaarsfooi nog in het geheugen gingen ze inderdaad zeer hulpvaardig mee naar achter. Zonder enige moeite tilden ze de 3 meter hoge boom, mét grote plastiek kuip en al, op en droegen hem gezwind naar de straat en hun ongeduldig wachtende collega-chauffeur. Alles werd met één gecoördineerde beweging in de container gezwierd. 'Zo sè madammmeke daar zède weeral vanaf!' Voor ik nog iets kon zeggen, stonden ze alweer op het achtertrapje en trok de wagen op, mij beduusd achterlatend. Voor iemand als ik die elk gebruikt theezakje als een afval dilemma beschouwt (alles bij het gft of restafval, of, zakje, papieren trekkertje en metalen nietje allemaal apart?), was dat een schokkende overtreding, dus dat nooit meer.
Dit kan je natuurlijk allemaal vermijden als je voor eens en voor altijd een kunstboom aanschaft. Mooier is het zeker niet, of moet ik juist zeggen : te mooi! En milieuvriendelijker, dat valt nog te betwijfelen.
Je moet dat ding ook de rest van het jaar een plaatsje geven en onder andere daar wringt bij ons ook het schoentje want zonder kelder of zolder is dat niet zo evident. Op het terras kan hij al zeker niet. Volgens mij hebben trouwens meer mensen dit probleem want, ik zweer het, ik kan zo 3 huizen in de buurt aanwijzen waar de woonkamer er sinds 25 december nu nog precies hetzelfde uitziet.
Neen, dank U wel, we zullen onze echte dit jaar nog wel eens vertroetelen zodat hij tegen Kerst weer binnen kan.
2.bVB
Niet dat hij elk jaar even monter de feestdagen overleeft, maar het gebeurt. Het minuscule zilversparretje, onze allereerste van meer dan 30 jaar geleden, bijvoorbeeld, staat nu als volwaardige, mooi geproportioneerde reus, van om en bij de 20 meter, te pronken in de tuin.
Anderen kunnen niet snel genoeg de deur uit, want eens de naalduitval begint, volgt alleen maar ergernis en de angst of hij alsnog op een treffelijke manier het einde van de eindejaarsperiode zal bereiken. Eén jaar heb ik zelfs van pure ellende alle ballen en slingers naar een opvolger verhuisd. Het eerste exemplaar haalde amper tweede Kerstdag. Ik dus met mijn grieven naar de plaatselijke tuinder waar ik hem had aangeschaft. De vrede op aarde indachtig, zoals het past in die tijd van het jaar, maakte ik op een rustige manier mijn ongenoegen kenbaar. Gelukkig had hij nog een paar weesjes staan die hij toch, zelfs aan de straatstenen, niet meer kwijt kon, zodat het voor hem ook niet moeilijk was om de, in mijn ogen, lopende garantie na te leven. Ik dus terug naar huis met de, door niemand uitverkoren vervanger. Ik kan U echter verzekeren, dat wat 2 weken geleden een leuk jaarlijks klusje was, met name het optuigen van de kerstboom, nu eerder een zwaar karwei leek met een sowieso abominabel resultaat.
Maar dit jaar heb ik dus weer de maand januari, waarin je elke week de kans krijgt je boom met het huisvuil mee te geven, laten passeren. Hij staat nu, zonder decoratie uiteraard, op het terras in de hoop dat hij in de lente zal uitbotten en ook nog eens de (laat ons hopen droge) zomer zal overleven. Planten in de tuin is sinds lang geen optie meer. We willen het Zwarte Woud niet uitbreiden! Maar als ik hem in december terug kan binnenhalen kan ik zo toch een beetje mijn geweten sussen over de vasthoudende gewoonte nog steeds een levende spar te verkiezen. Overleeft hij de seizoenen niet, dan moeten we in de zomer dus aan de slag met bijl en zaag om hem in de gft-bak te krijgen, want het alternatieve scenario van enkele jaren geleden doet mij, als milieubewuste sorterende ziel, nog altijd een beetje pijn. Toen trok ik in augustus mijn stoute schoenen aan om een beroep te doen op de welwillendheid van de mannen van het groenafval om een huisvrouw alsnog van haar gestorven kerstboom te verlossen. Met de nieuwjaarsfooi nog in het geheugen gingen ze inderdaad zeer hulpvaardig mee naar achter. Zonder enige moeite tilden ze de 3 meter hoge boom, mét grote plastiek kuip en al, op en droegen hem gezwind naar de straat en hun ongeduldig wachtende collega-chauffeur. Alles werd met één gecoördineerde beweging in de container gezwierd. 'Zo sè madammmeke daar zède weeral vanaf!' Voor ik nog iets kon zeggen, stonden ze alweer op het achtertrapje en trok de wagen op, mij beduusd achterlatend. Voor iemand als ik die elk gebruikt theezakje als een afval dilemma beschouwt (alles bij het gft of restafval, of, zakje, papieren trekkertje en metalen nietje allemaal apart?), was dat een schokkende overtreding, dus dat nooit meer.
Dit kan je natuurlijk allemaal vermijden als je voor eens en voor altijd een kunstboom aanschaft. Mooier is het zeker niet, of moet ik juist zeggen : te mooi! En milieuvriendelijker, dat valt nog te betwijfelen.
Je moet dat ding ook de rest van het jaar een plaatsje geven en onder andere daar wringt bij ons ook het schoentje want zonder kelder of zolder is dat niet zo evident. Op het terras kan hij al zeker niet. Volgens mij hebben trouwens meer mensen dit probleem want, ik zweer het, ik kan zo 3 huizen in de buurt aanwijzen waar de woonkamer er sinds 25 december nu nog precies hetzelfde uitziet.
Neen, dank U wel, we zullen onze echte dit jaar nog wel eens vertroetelen zodat hij tegen Kerst weer binnen kan.
2.bVB
zondag 12 januari 2014
Feesten.
Halloween op school
Halloween langs winkels en buren
Verjaardag papa
Sinterklaas op school
Sinterklaas bij oma en opa
Sinterklaas bij bomma en bompa
Sinterklaas thuis
Sinterklaas bij meter
Sinterklaas bij peter
Verjaardag tante Linda
Goed rapport
Kerstfeestje werk
Kerstavond met familie
Kerstdag met schoonfamilie
Verjaardag oom Nico
Oudejaarsavond met vrienden
Nieuwjaarsdag bij schoonfamilie
Nieuwjaarsavond bij familie
Nieuwjaarsreceptie werk
Nieuwjaar bij meter
Nieuwjaar bij peter
Kerstboomverbranding met de buren
Verjaardag oma
Driekoningen
Huwelijksverjaardag
Nieuwjaarsetentje werk............
Nu begrijp ik Alice in wonderland die samen met het konijn de 'onjaardag' viert. Wie snakt er in januari niet eens eindelijk naar een 'onfeestdag', want voor je het weet is het Sint Valentijn.
2.bVB
Halloween langs winkels en buren
Verjaardag papa
Sinterklaas op school
Sinterklaas bij oma en opa
Sinterklaas bij bomma en bompa
Sinterklaas thuis
Sinterklaas bij meter
Sinterklaas bij peter
Verjaardag tante Linda
Goed rapport
Kerstfeestje werk
Kerstavond met familie
Kerstdag met schoonfamilie
Verjaardag oom Nico
Oudejaarsavond met vrienden
Nieuwjaarsdag bij schoonfamilie
Nieuwjaarsavond bij familie
Nieuwjaarsreceptie werk
Nieuwjaar bij meter
Nieuwjaar bij peter
Kerstboomverbranding met de buren
Verjaardag oma
Driekoningen
Huwelijksverjaardag
Nieuwjaarsetentje werk............
Nu begrijp ik Alice in wonderland die samen met het konijn de 'onjaardag' viert. Wie snakt er in januari niet eens eindelijk naar een 'onfeestdag', want voor je het weet is het Sint Valentijn.
2.bVB
zaterdag 7 december 2013
Winterzonnewende.
Als ik op het einde van de zomervakantie in het tuincentrum, na uitverkoop van de tuinmeubelen, het kerstmateriaal zie verschijnen, denk ik altijd aan het spreekwoord : Wanneer het sneeuwt in augustus... Van een anachronisme gesproken. Kerst is dan nog vier maand van kant, jongens! Wie wil er op dat ogenblik dan al aan denken. Wij willen dan nog een laatste weekje vakantie, wij willen dan nog een lekker lange nazomer. Wij moeten dan het begin van het schooljaar, de herfstvakantie, Halloween, Sint Niklaas ... nog allemaal passeren (lees : trotseren).
Mijn uitgangspunt is : geen Kerstman voor de Sint. Dus de boom en cadeautjes worden pas aangeschaft na 6 december. Wie koopt er nu samen met de nieuwe schoolspullen al kerstgerief? Ik kijk op dat moment bewust de andere kant uit en velen met mij, denk ik zo, al was het alleen maar om de bankrekening te sparen tot de eindejaarspremie arriveert.
Maar nu mag het dus stilaan wel. Moet het zelfs ondertussen.
De slimmeriken hebben hun planning al netjes op papier. Een lijst met geschenken, waar en tegen welke prijs aan te schaffen op een, voor dat doel, opgespaarde laatste vakantiedag. Het menu zorgvuldig geselecteerd uit 1001 kookboeken vergeleken met 1001 kookprogramma's. Het lichaam netjes op gewicht om in de klaarhangende feestkledij te passen.
Of bent u net als de 99 andere %, die geen idee heeft wat voor wie te kopen en die zes keer moet gaan winkelen voor het papiertje met de door u uitgelote gelukkigen volledig kan afgevinkt worden? Die eten kan klaarmaken, maar eigenlijk niet kan koken en zich ergert aan de hele hype daarrond. Die helemaal niet de perfecte maten heeft en ook zeker niet meer past in het PBD van het laatste feestje. Die dus nu weer iets nieuws moet aanschaffen dat twee weken later te koop zal zijn aan een beter verteerbare soldenprijs...Was het maar al nieuwjaar!
Bij al deze eindejaarsdrukte in 'de donkere dagen voor Kerstmis' zie ik altijd één lichtpuntje : de winterzonnewende. Dat vind ik pas een feestdag waard. Inderdaad, op 21 december maak ik een rondedansje en denk : joepie, vanaf nu worden de dagen weer elke dag een stukje langer.
Op naar Pasen...en de lente.
Sorry, maar dit anachronisme vind ik wel gepermitteerd.
2.bVB
Mijn uitgangspunt is : geen Kerstman voor de Sint. Dus de boom en cadeautjes worden pas aangeschaft na 6 december. Wie koopt er nu samen met de nieuwe schoolspullen al kerstgerief? Ik kijk op dat moment bewust de andere kant uit en velen met mij, denk ik zo, al was het alleen maar om de bankrekening te sparen tot de eindejaarspremie arriveert.
Maar nu mag het dus stilaan wel. Moet het zelfs ondertussen.
De slimmeriken hebben hun planning al netjes op papier. Een lijst met geschenken, waar en tegen welke prijs aan te schaffen op een, voor dat doel, opgespaarde laatste vakantiedag. Het menu zorgvuldig geselecteerd uit 1001 kookboeken vergeleken met 1001 kookprogramma's. Het lichaam netjes op gewicht om in de klaarhangende feestkledij te passen.
Of bent u net als de 99 andere %, die geen idee heeft wat voor wie te kopen en die zes keer moet gaan winkelen voor het papiertje met de door u uitgelote gelukkigen volledig kan afgevinkt worden? Die eten kan klaarmaken, maar eigenlijk niet kan koken en zich ergert aan de hele hype daarrond. Die helemaal niet de perfecte maten heeft en ook zeker niet meer past in het PBD van het laatste feestje. Die dus nu weer iets nieuws moet aanschaffen dat twee weken later te koop zal zijn aan een beter verteerbare soldenprijs...Was het maar al nieuwjaar!
Bij al deze eindejaarsdrukte in 'de donkere dagen voor Kerstmis' zie ik altijd één lichtpuntje : de winterzonnewende. Dat vind ik pas een feestdag waard. Inderdaad, op 21 december maak ik een rondedansje en denk : joepie, vanaf nu worden de dagen weer elke dag een stukje langer.
Op naar Pasen...en de lente.
Sorry, maar dit anachronisme vind ik wel gepermitteerd.
2.bVB
vrijdag 25 oktober 2013
Trakteren
Het blijft een hardnekkige traditie om met je verjaardag te trakteren op het werk. Liefst met gebakjes of, zoals wij zeggen, patekes.
Laat ons dat toch gewoon afschaffen!
We voelen ons verplicht, ja, maar, laten we eerlijk zijn : wie doe je daar tegenwoordig nog een plezier mee? De helft van de collega's is op dieet en de andere helft wil op dieet.
De jarige in kwestie ook al zeker niet. Het kost je niet alleen een rib uit het lijf, het zorgt de bewuste ochtend alleen maar voor extra stress.
Gelukkig dacht je er de dag voordien, net voor sluitingstijd, aan om je bestelling alvast door te bellen. Netjes geregeld. 's Morgens even binnen- en buitenwippen bij de bakker, slechts 2, maximum 3, minuten vertraging.
Mooi niet dus...
Het begint al met geen parkeerplaats natuurlijk. Dan maar even, voor één keertje, voor een garagepoort...
Fu.. de winkel staat ei zo na vol. Enkele bejaarden hebben uitgerekend dit ogenblik uitgekozen om hun 'wekelijks' brood aan te schaffen. Voor in de diepvriezer uiteraard, want ze zijn nog maar alleen. Gans de dag tijd, maar ja, gewoon van vroeg op te staan, wat wil je.
De jonge man voor je, kijkt op zijn uurwerk en zucht hoorbaar, daarmee ook jouw frustratie weergevend. De kinderen heb je gelukkig al eerst op school afgezet. Zo slim was je deze keer wel. Kunnen ze al niet, zoals vorig jaar, bij het uitstappen met hun knieën op de doos belanden. De zestigplussers nemen hun tijd. Er is immers niemand die op hen wacht, de dag is nog lang. De winkeljuffrouw weet wel beter en gaat gelukkig al verder met de volgende klant. Nee, dat brood wordt op dinsdag niet gebakken meneer. Oh jammer. Wat zal hij dan kiezen...
Eindelijk is het jouw beurt. Een grote onstabiele doos vol wankele romige kunstwerkjes wordt fier getoond. Goed zo mevrouw? Is mevrouw jarig vandaag? Ah, proficiat! Moet er een touwtje rond? Ja, ja, ja a.u.b.. Buiten hoor je aanhoudend boos getoeter. De garagepoort!!!!! Shi, shi, shi (fu..). 1000 maal sorry, meneer. Van pure ellende vergeet jij je 'dagelijks' brood mee te nemen.
Gezellige verjaardag tot nu toe!
De doos staat nu veilig en wel naast je op de passagiersstoel. Niet achtergelaten op het dak van de auto, zoals 2 jaar geleden. Daar dacht je toen pas enkele straten verder aan natuurlijk (nee, dat gebeurt niet alleen in de film, die film is gebaseerd op ware feiten!). Derde keer, goeie keer dus. Een tweede rit naar de bakker blijft je ditmaal gespaard.
Puffend en zwetend arriveer je op het werk, 20 minuten te laat. Iedereen staart je een seconde lang aan... Ah ja, (Oh nee) verjaardag! Dan wordt je overladen met gelukwensen en kussen van vriend én vijand, allemaal met dat grote gevaarte, gevaarlijk in de lucht balancerend. De helft van de traktatie ligt nu gegarandeerd op z'n kant. De baas die zegt : ah, weeral patekes, dat is niet goed voor onze lijn hoor (ik wist het!) en je ziet hem denken : weeral een langere koffiepauze vandaag, weeral zoveel minuten dat er niet wordt gepresteerd.
Inderdaad, je bent de vijfde al deze maand. Die mierzoete krengen komen zo langzamerhand je strot uit. Waarom doen we dat toch? Volgend jaar allemaal een glaasje Cava? (ééntje, want we moeten nog verder werken) Gewoon uit de koelkast te pakken en proost! Niks stress.
Da's pas een gelukkige verjaardag.
2.bVB
Laat ons dat toch gewoon afschaffen!
We voelen ons verplicht, ja, maar, laten we eerlijk zijn : wie doe je daar tegenwoordig nog een plezier mee? De helft van de collega's is op dieet en de andere helft wil op dieet.
De jarige in kwestie ook al zeker niet. Het kost je niet alleen een rib uit het lijf, het zorgt de bewuste ochtend alleen maar voor extra stress.
Gelukkig dacht je er de dag voordien, net voor sluitingstijd, aan om je bestelling alvast door te bellen. Netjes geregeld. 's Morgens even binnen- en buitenwippen bij de bakker, slechts 2, maximum 3, minuten vertraging.
Mooi niet dus...
Het begint al met geen parkeerplaats natuurlijk. Dan maar even, voor één keertje, voor een garagepoort...
Fu.. de winkel staat ei zo na vol. Enkele bejaarden hebben uitgerekend dit ogenblik uitgekozen om hun 'wekelijks' brood aan te schaffen. Voor in de diepvriezer uiteraard, want ze zijn nog maar alleen. Gans de dag tijd, maar ja, gewoon van vroeg op te staan, wat wil je.
De jonge man voor je, kijkt op zijn uurwerk en zucht hoorbaar, daarmee ook jouw frustratie weergevend. De kinderen heb je gelukkig al eerst op school afgezet. Zo slim was je deze keer wel. Kunnen ze al niet, zoals vorig jaar, bij het uitstappen met hun knieën op de doos belanden. De zestigplussers nemen hun tijd. Er is immers niemand die op hen wacht, de dag is nog lang. De winkeljuffrouw weet wel beter en gaat gelukkig al verder met de volgende klant. Nee, dat brood wordt op dinsdag niet gebakken meneer. Oh jammer. Wat zal hij dan kiezen...
Eindelijk is het jouw beurt. Een grote onstabiele doos vol wankele romige kunstwerkjes wordt fier getoond. Goed zo mevrouw? Is mevrouw jarig vandaag? Ah, proficiat! Moet er een touwtje rond? Ja, ja, ja a.u.b.. Buiten hoor je aanhoudend boos getoeter. De garagepoort!!!!! Shi, shi, shi (fu..). 1000 maal sorry, meneer. Van pure ellende vergeet jij je 'dagelijks' brood mee te nemen.
Gezellige verjaardag tot nu toe!
De doos staat nu veilig en wel naast je op de passagiersstoel. Niet achtergelaten op het dak van de auto, zoals 2 jaar geleden. Daar dacht je toen pas enkele straten verder aan natuurlijk (nee, dat gebeurt niet alleen in de film, die film is gebaseerd op ware feiten!). Derde keer, goeie keer dus. Een tweede rit naar de bakker blijft je ditmaal gespaard.
Puffend en zwetend arriveer je op het werk, 20 minuten te laat. Iedereen staart je een seconde lang aan... Ah ja, (Oh nee) verjaardag! Dan wordt je overladen met gelukwensen en kussen van vriend én vijand, allemaal met dat grote gevaarte, gevaarlijk in de lucht balancerend. De helft van de traktatie ligt nu gegarandeerd op z'n kant. De baas die zegt : ah, weeral patekes, dat is niet goed voor onze lijn hoor (ik wist het!) en je ziet hem denken : weeral een langere koffiepauze vandaag, weeral zoveel minuten dat er niet wordt gepresteerd.
Inderdaad, je bent de vijfde al deze maand. Die mierzoete krengen komen zo langzamerhand je strot uit. Waarom doen we dat toch? Volgend jaar allemaal een glaasje Cava? (ééntje, want we moeten nog verder werken) Gewoon uit de koelkast te pakken en proost! Niks stress.
Da's pas een gelukkige verjaardag.
2.bVB
woensdag 2 oktober 2013
1, 2 of 3?
Hoe het er vroeger elders aan toeging, weet ik niet, maar bij ons in de familie werd er onder de volwassenen helemaal niet zo familiair en al zeker niet fysiek met elkaar omgegaan. Met andere woorden : geen schouderklopjes of omhelzingen, geen troostende knuffels, en kussen werd gereserveerd voor speciale gelegenheden zoals verjaardagen, huwelijken en geboortes.
Jammer misschien, maar wij wisten niet beter.
Mijn kinderen kregen wel een zoentje aan de schoolpoort. Maar toen ze groot genoeg waren om alleen te gaan, ook naar sportclub, muziekschool en vriendjes, werd dat bij al dat in- en uitgeloop al eens vaak vergeten.
Ik heb dit nooit echt als een gemis ervaren tot ik op een woensdagmiddag na schooltijd één van mijn tienerdochters, samen met een vriendin, tegen het lijf liep op de markt. Het meisje, duidelijk van zuiderse origine, gaf me bij de vrolijke begroeting prompt een kus. Iets wat wij, daar en dan, normaal gezien niet zouden doen. Mijn dochter en ik stonden er eerlijk gezegd een beetje beduusd bij en volgden na een kleine aarzeling dan maar haar voorbeeld. De vriendin had gelukkig niets in de gaten.
Een tweede ongemakkelijk voorval deed zich voor toen mijn schoonvader in het ziekenhuis belandde. Als we thuis bij elkaar op bezoek gaan, is het van 'Hey, hallo, alles goed...', geen handjes, geen kusjes. Maar nu stonden we daar naast dat bed. Een hand leek zo stijf en afstandelijk bij een zieke papa en kussen voelt toch ook een beetje raar aan als je dat anders nooit doet.
Na een onverhoeds bijeengeroepen gezinsraad kwamen we tot de vaststelling dat wij de enige familie van niet kussers bleken te zijn en dat we dat toch een beetje triest vonden. Dus, vanaf nu zouden we ons bij de meerderheid aansluiten en niet meer elkaars gezelschap vervoegen of verlaten zonder zoentjes. Een stevige pakkerd bij gelegenheid mocht voortaan ook. Zo gezegd, zo gedaan. Gezellig, het viel ons zelfs helemaal niet moeilijk. Probleem opgelost. Dachten wij...
Maar het ene was nog niet van de baan of het volgende diende zich aan.
Niet iedereen blijkt namelijk even gul en voor je het weet, blijf je de helft van de tijd gênant met je kin in de lucht hangen. Het werd onder vrienden en familie een veel besproken onderwerp. 1, 2 of 3? Op een gegeven ogenblik heb ik zelfs bij een feestje, om misverstanden te voorkomen, een briefje aan de voordeur gehangen met het opschrift 'Hier kust men driemaal of helemaal niet!'. Hilariteit alom, maar wel de vinger op de wonde.
Pas veel later kwam ik tot de bevinding dat de oplossing voor de hand ligt : één kusje en niet meer. Kan de ander voor schut staan!
Nu, anno 2013 doet zich een nieuw fenomeen voor. Vroeger bestond er over tenminste één ding absolute duidelijkheid : vrouwen kussen vrouwen en mannen, mannen alleen vrouwen, mannen krijgen een hand. Nu niet meer dus. Iets wat twintig jaar geleden ondenkbaar was : ook mannen, waarschijnlijk onder multiculturele invloeden, gaan elkaar begroeten met een kus. Maar niet iedereen en niet altijd natuurlijk, met of zonder bijbehorende knuffel of schouderklop....
Als vrouw, gelukkig niet mijn probleem!
2.bBV
Jammer misschien, maar wij wisten niet beter.
Mijn kinderen kregen wel een zoentje aan de schoolpoort. Maar toen ze groot genoeg waren om alleen te gaan, ook naar sportclub, muziekschool en vriendjes, werd dat bij al dat in- en uitgeloop al eens vaak vergeten.
Ik heb dit nooit echt als een gemis ervaren tot ik op een woensdagmiddag na schooltijd één van mijn tienerdochters, samen met een vriendin, tegen het lijf liep op de markt. Het meisje, duidelijk van zuiderse origine, gaf me bij de vrolijke begroeting prompt een kus. Iets wat wij, daar en dan, normaal gezien niet zouden doen. Mijn dochter en ik stonden er eerlijk gezegd een beetje beduusd bij en volgden na een kleine aarzeling dan maar haar voorbeeld. De vriendin had gelukkig niets in de gaten.
Een tweede ongemakkelijk voorval deed zich voor toen mijn schoonvader in het ziekenhuis belandde. Als we thuis bij elkaar op bezoek gaan, is het van 'Hey, hallo, alles goed...', geen handjes, geen kusjes. Maar nu stonden we daar naast dat bed. Een hand leek zo stijf en afstandelijk bij een zieke papa en kussen voelt toch ook een beetje raar aan als je dat anders nooit doet.
Na een onverhoeds bijeengeroepen gezinsraad kwamen we tot de vaststelling dat wij de enige familie van niet kussers bleken te zijn en dat we dat toch een beetje triest vonden. Dus, vanaf nu zouden we ons bij de meerderheid aansluiten en niet meer elkaars gezelschap vervoegen of verlaten zonder zoentjes. Een stevige pakkerd bij gelegenheid mocht voortaan ook. Zo gezegd, zo gedaan. Gezellig, het viel ons zelfs helemaal niet moeilijk. Probleem opgelost. Dachten wij...
Maar het ene was nog niet van de baan of het volgende diende zich aan.
Niet iedereen blijkt namelijk even gul en voor je het weet, blijf je de helft van de tijd gênant met je kin in de lucht hangen. Het werd onder vrienden en familie een veel besproken onderwerp. 1, 2 of 3? Op een gegeven ogenblik heb ik zelfs bij een feestje, om misverstanden te voorkomen, een briefje aan de voordeur gehangen met het opschrift 'Hier kust men driemaal of helemaal niet!'. Hilariteit alom, maar wel de vinger op de wonde.
Pas veel later kwam ik tot de bevinding dat de oplossing voor de hand ligt : één kusje en niet meer. Kan de ander voor schut staan!
Nu, anno 2013 doet zich een nieuw fenomeen voor. Vroeger bestond er over tenminste één ding absolute duidelijkheid : vrouwen kussen vrouwen en mannen, mannen alleen vrouwen, mannen krijgen een hand. Nu niet meer dus. Iets wat twintig jaar geleden ondenkbaar was : ook mannen, waarschijnlijk onder multiculturele invloeden, gaan elkaar begroeten met een kus. Maar niet iedereen en niet altijd natuurlijk, met of zonder bijbehorende knuffel of schouderklop....
Als vrouw, gelukkig niet mijn probleem!
2.bBV
zondag 8 september 2013
Koffie
Toegegeven, ik ben een gebruiker, het pure spul, dus zonder de suiker.
Of zoals VOF De Kunst het verder nog zo mooi uitdrukt : een keurig nette verslaving. Wij zeggen hier in Vlaanderen wel steevast foutief : een 'tas' in plaats van een kopje, maar voor de rest zou ik dat liedje helemaal zelf geschreven kunnen hebben. Troost voor iedereen wordt er ook gezongen. Inderdaad, het kan zo'n deugd doen je hart te luchten over een bakje van het zwarte vocht. Koffiekletsen heet dat dan. Heerlijk woord toch. Heel vroeger gebeurde dit bij een buurvrouw of een vriendin van de 'vrouwengilde' maar tegenwoordig heb je op alle hoeken van de straat, een Koffiebar.
Ja, zo heet dat nu. Weg dus ook met de tearooms waar de klemtoon eigenlijk lag op een Brusselse wafel of pannenkoek en niet op wat men erbij dronk. Dat was sowieso al zeker geen thee hier in België.
Ook al is dit dan een nieuw concept, de inrichting is dat zeker niet. Het meubilair is meestal een samenraapsel van de meest onooglijke oude rommel, verzameld op gelijknamige markten. Daar waar we dat 10 jaar geleden retro noemden heet het nu 'Vintage' (of in het Nederlands : goed gevonden).
Met de terminologie kreeg ook meteen het gemiddelde publiek een verjongingskuur van minstens enkele decennia. Al ben je zelf dan niet meer zo piep, het geeft toch een andere gevoel. We vinden het voorlopig nog gezelliger tussen de jeugd dan tussen de bloemkool- en hoefijzerkapsels.
Wat ook absoluut van de laatste generatie moet zijn is de koffiemachine. Waterketels, koffiemolens en sierlijk getuite koffiepotten worden alleen nog gedoogd als decoratie. Thuis kan een Senseo nog net, maar eigenlijk hoort in elke moderne keuken nu een (n')espressomachine. Het eerste vind ik wel handig maar bij het tweede trek ik de lijn. Voor sommige dingen mag (moet)het elders beter zijn dan thuis. Toegeven, aan George Clooney en John Malkovich valt moeilijk te weerstaan, maar geef mij voorlopig nog maar het gewone koffiezetapparaat voor het dagelijkse geslurp. Ik kan me trouwens levendig voorstellen dat degenen die op zaterdag in de lange rij staan aan te schuiven, in de 2 enige winkels in België, van het merk dat die sexy heren aanprijzen, om een voorraad wel héél dure 'cupkes' aan te schaffen, ook liever met hun benen ergens onder een vintage tafeltje zouden zitten. En ja, ik weet wel, je kan dat ook online bestellen, maar je moet toch kunnen proeven en kiezen. Niet makkelijk overigens, en bij elk aroma hoort dan nog eens een aangepast chocolaatje naar het schijnt. Pfffff! Hier pas ik voor. Ik laat mij graag eens goed bedienen in een van die nieuwsoortige koffiebars.
Door een echte Barista uiteraard. Nog een woord dat niet in moeders woordenboek stond. Als ik de kaart bekijk, verbaast het me niets dat we een beetje hulp van een echte professional best kunnen gebruiken. Durf niet meer gewoon een koffie te vragen want de daarop volgende vraag zal zeker zijn : ristretto, espresso, lungo, americano, doppio... Je partner heeft graag melk. Zelfde probleem : cappuccino met gestoomde melk (in een zwaantjesfiguur a.u.b.) of met slagroom, latte, latte macchiato....
Tot voor kort stelde dit probleem zich alleen op vakantie in Italië. Voor ik daar eindelijk wist wat te vragen om de koffie naar wens te krijgen was ik alweer op weg naar huis.
Nu heb je hier in België ook een kenner nodig om al deze termen feilloos te expliceren.
Een ding heeft hij (of zij) echter niet in de hand en dat is dat smaken verschillen. Zo komt het dat we met al dat koffiesnobbisme op het einde toch gewoon het etablissement kiezen waar 'wij' hem het lekkerst vinden.
We willen ten slotte troost en geen ergernis, weet je nog.
2.bVB
Of zoals VOF De Kunst het verder nog zo mooi uitdrukt : een keurig nette verslaving. Wij zeggen hier in Vlaanderen wel steevast foutief : een 'tas' in plaats van een kopje, maar voor de rest zou ik dat liedje helemaal zelf geschreven kunnen hebben. Troost voor iedereen wordt er ook gezongen. Inderdaad, het kan zo'n deugd doen je hart te luchten over een bakje van het zwarte vocht. Koffiekletsen heet dat dan. Heerlijk woord toch. Heel vroeger gebeurde dit bij een buurvrouw of een vriendin van de 'vrouwengilde' maar tegenwoordig heb je op alle hoeken van de straat, een Koffiebar.
Ja, zo heet dat nu. Weg dus ook met de tearooms waar de klemtoon eigenlijk lag op een Brusselse wafel of pannenkoek en niet op wat men erbij dronk. Dat was sowieso al zeker geen thee hier in België.
Ook al is dit dan een nieuw concept, de inrichting is dat zeker niet. Het meubilair is meestal een samenraapsel van de meest onooglijke oude rommel, verzameld op gelijknamige markten. Daar waar we dat 10 jaar geleden retro noemden heet het nu 'Vintage' (of in het Nederlands : goed gevonden).
Met de terminologie kreeg ook meteen het gemiddelde publiek een verjongingskuur van minstens enkele decennia. Al ben je zelf dan niet meer zo piep, het geeft toch een andere gevoel. We vinden het voorlopig nog gezelliger tussen de jeugd dan tussen de bloemkool- en hoefijzerkapsels.
Wat ook absoluut van de laatste generatie moet zijn is de koffiemachine. Waterketels, koffiemolens en sierlijk getuite koffiepotten worden alleen nog gedoogd als decoratie. Thuis kan een Senseo nog net, maar eigenlijk hoort in elke moderne keuken nu een (n')espressomachine. Het eerste vind ik wel handig maar bij het tweede trek ik de lijn. Voor sommige dingen mag (moet)het elders beter zijn dan thuis. Toegeven, aan George Clooney en John Malkovich valt moeilijk te weerstaan, maar geef mij voorlopig nog maar het gewone koffiezetapparaat voor het dagelijkse geslurp. Ik kan me trouwens levendig voorstellen dat degenen die op zaterdag in de lange rij staan aan te schuiven, in de 2 enige winkels in België, van het merk dat die sexy heren aanprijzen, om een voorraad wel héél dure 'cupkes' aan te schaffen, ook liever met hun benen ergens onder een vintage tafeltje zouden zitten. En ja, ik weet wel, je kan dat ook online bestellen, maar je moet toch kunnen proeven en kiezen. Niet makkelijk overigens, en bij elk aroma hoort dan nog eens een aangepast chocolaatje naar het schijnt. Pfffff! Hier pas ik voor. Ik laat mij graag eens goed bedienen in een van die nieuwsoortige koffiebars.
Door een echte Barista uiteraard. Nog een woord dat niet in moeders woordenboek stond. Als ik de kaart bekijk, verbaast het me niets dat we een beetje hulp van een echte professional best kunnen gebruiken. Durf niet meer gewoon een koffie te vragen want de daarop volgende vraag zal zeker zijn : ristretto, espresso, lungo, americano, doppio... Je partner heeft graag melk. Zelfde probleem : cappuccino met gestoomde melk (in een zwaantjesfiguur a.u.b.) of met slagroom, latte, latte macchiato....
Tot voor kort stelde dit probleem zich alleen op vakantie in Italië. Voor ik daar eindelijk wist wat te vragen om de koffie naar wens te krijgen was ik alweer op weg naar huis.
Nu heb je hier in België ook een kenner nodig om al deze termen feilloos te expliceren.
Een ding heeft hij (of zij) echter niet in de hand en dat is dat smaken verschillen. Zo komt het dat we met al dat koffiesnobbisme op het einde toch gewoon het etablissement kiezen waar 'wij' hem het lekkerst vinden.
We willen ten slotte troost en geen ergernis, weet je nog.
2.bVB
zondag 25 augustus 2013
Onbegrijpelijk
Reacties van mensen komen vaak onbegrijpelijk over.
Maar, zoals men zegt : begrip komt pas met de eigen ervaring.
Er zijn echter van die simpele, dagelijkse dingen waarbij mijn reactie een automatisme is, maar voor anderen blijkbaar helemaal niet.
Zo vind ik het een kwalijke gewoonte, niet te antwoorden op een rechtstreekse vraag. Dat begrijp ik dus nog steeds niet. Als je samen aan tafel zit bijvoorbeeld, geldt er geen uitvlucht van 'ik had het niet gehoord' of 'was dat tegen mij?'. Als ik een zin aan het einde omhoog hoor gaan, sta ik al paraat met een reactie, automatisch. Bij een vraag hoort nu eenmaal een antwoord!
Een ander automatisme voor mij is goedendag zeggen tegen de mensen die ik ken, en ook tegen die ik niet ken, maar mij de moeite van het groeten waard vinden. In tegenstelling tot velen, die wanneer je hun pad kruist, halsstarrig de lippen op elkaar blijven klemmen en geen enkele blijk van herkenning tonen, ook al kennen ze je zeker wél. Voor mij ook onbegrijpelijk en, ronduit vervelend.
In de rijtjeshuisstraat waar ik vroeger woonde, heerste een vrijwel unanieme onverschilligheid ten opzichte van de medebewoners. Op straat althans. Thuis ging iedere buur vroeg of laat wel eens over de tong, met als gevolg dat we gebruik moesten maken van zelf verzonnen bijnamen, want echte namen kenden we niet. Mijn man was daar heel inventief in.
Je had bijvoorbeeld die van 'De Schoolmeester', naar het beroep van meneer.
Onze naaste buur heette 'Het Aapje', een klein ventje met een uitgesproken hoge bovenlip.
Aan de andere kant woonden de 'Mollen'. Je gelooft het niet, maar dat was toen een jong gezin met een zoontje waar de rolluiken alleen even in het weekend werden opgetrokken om het gras te maaien en de heg te snoeien. Pure kindermishandeling, naar mijn gevoel. Meer dan eens heb ik op het punt gestaan om Kind en Gezin hierover in te lichten. Onbegrijpelijk!
Je had ook 'Agentschap Tas', de stoephanger en roddeltante van de straat.
De familie 'Pilaarbijters' waren trouwe kerkgangers, maar een goedendag moest je niet verwachten. Niet erg katholiek, naar onze mening.
Verder had je nog het gezin van 'De Coiffeuse'. Al lang geen kapster meer maar het uithangbord hing nog wel aan de gevel. Haar immer hoog opgestoken kapsel als voortdurende herinnering aan de vroegere professie. Welgeteld driemaal heeft zij ooit tegen mij gesproken, telkens om, met haar neus in de kinderwagen, het geslacht van mijn nieuwgeborene te weten te komen. Later, geen woord meer. Zelfs geen knikje. Tot jaren later, toen we al lang verhuisd waren naar een andere gemeente en ik Meneer en Mevrouw Coiffeuse op een onbewaakt ogenblik tegen het lijf liep. Ik zag haar denken : 'Tiens dat is die mevrouw met haar drie dochters die meer dan 10 jaar tegenover ons heeft gewoond'. Ze twijfelde duidelijk of ze al dan niet haar nieuwsgierigheid om te weten te komen wat er van ons geworden was, zou laten zegevieren. Toen heb ik me resoluut omgekeerd. Nu hoefde het voor mij ook niet meer.
Een andere bizar voorval gaat over Mevrouw van 'Den Duiker'. Hun auto had een bumpersticker van een diepzeeduiker, vandaar. Of dit iets met hun beroep of hobby te maken had hebben we nooit kunnen achterhalen. Zij keurden ons geen blik waardig, wat dus ontzettend lastig is als je elkaars pad dagelijks kruist. Zij hadden net als wij 3 kinderen waarvan de jongste een paar jaar ouder dan onze oudste. Wie schetst mijn verbazing toen ik de moeder op een doordeweekse dag op mijn stoep vond, toen ik niets vermoedend de deur opentrok. Voor ik van de verbazing was bekomen, duwde ze me een grote plastiek tas in de hand met de woorden 'voor je kinderen' en was opnieuw verdwenen. Bij nadere inspectie bleek de zak gevuld met kinderkleding, te klein voor haar kroost maar misschien nog bruikbaar door de mijne. Ik heb niet de kans gekregen haar ooit te bedanken. We bleven elkaar nochtans voor de voeten lopen maar haar ogen draaiden steeds even vastberaden de andere richting uit. Jammer toch, als je niet eens weet hoe (h)erkentelijkheid te ontvangen.
Andere mensen, andere automatismen.
Ervaring of niet, onbegrijpelijk!
2.bVB
Maar, zoals men zegt : begrip komt pas met de eigen ervaring.
Er zijn echter van die simpele, dagelijkse dingen waarbij mijn reactie een automatisme is, maar voor anderen blijkbaar helemaal niet.
Zo vind ik het een kwalijke gewoonte, niet te antwoorden op een rechtstreekse vraag. Dat begrijp ik dus nog steeds niet. Als je samen aan tafel zit bijvoorbeeld, geldt er geen uitvlucht van 'ik had het niet gehoord' of 'was dat tegen mij?'. Als ik een zin aan het einde omhoog hoor gaan, sta ik al paraat met een reactie, automatisch. Bij een vraag hoort nu eenmaal een antwoord!
Een ander automatisme voor mij is goedendag zeggen tegen de mensen die ik ken, en ook tegen die ik niet ken, maar mij de moeite van het groeten waard vinden. In tegenstelling tot velen, die wanneer je hun pad kruist, halsstarrig de lippen op elkaar blijven klemmen en geen enkele blijk van herkenning tonen, ook al kennen ze je zeker wél. Voor mij ook onbegrijpelijk en, ronduit vervelend.
In de rijtjeshuisstraat waar ik vroeger woonde, heerste een vrijwel unanieme onverschilligheid ten opzichte van de medebewoners. Op straat althans. Thuis ging iedere buur vroeg of laat wel eens over de tong, met als gevolg dat we gebruik moesten maken van zelf verzonnen bijnamen, want echte namen kenden we niet. Mijn man was daar heel inventief in.
Je had bijvoorbeeld die van 'De Schoolmeester', naar het beroep van meneer.
Onze naaste buur heette 'Het Aapje', een klein ventje met een uitgesproken hoge bovenlip.
Aan de andere kant woonden de 'Mollen'. Je gelooft het niet, maar dat was toen een jong gezin met een zoontje waar de rolluiken alleen even in het weekend werden opgetrokken om het gras te maaien en de heg te snoeien. Pure kindermishandeling, naar mijn gevoel. Meer dan eens heb ik op het punt gestaan om Kind en Gezin hierover in te lichten. Onbegrijpelijk!
Je had ook 'Agentschap Tas', de stoephanger en roddeltante van de straat.
De familie 'Pilaarbijters' waren trouwe kerkgangers, maar een goedendag moest je niet verwachten. Niet erg katholiek, naar onze mening.
Verder had je nog het gezin van 'De Coiffeuse'. Al lang geen kapster meer maar het uithangbord hing nog wel aan de gevel. Haar immer hoog opgestoken kapsel als voortdurende herinnering aan de vroegere professie. Welgeteld driemaal heeft zij ooit tegen mij gesproken, telkens om, met haar neus in de kinderwagen, het geslacht van mijn nieuwgeborene te weten te komen. Later, geen woord meer. Zelfs geen knikje. Tot jaren later, toen we al lang verhuisd waren naar een andere gemeente en ik Meneer en Mevrouw Coiffeuse op een onbewaakt ogenblik tegen het lijf liep. Ik zag haar denken : 'Tiens dat is die mevrouw met haar drie dochters die meer dan 10 jaar tegenover ons heeft gewoond'. Ze twijfelde duidelijk of ze al dan niet haar nieuwsgierigheid om te weten te komen wat er van ons geworden was, zou laten zegevieren. Toen heb ik me resoluut omgekeerd. Nu hoefde het voor mij ook niet meer.
Een andere bizar voorval gaat over Mevrouw van 'Den Duiker'. Hun auto had een bumpersticker van een diepzeeduiker, vandaar. Of dit iets met hun beroep of hobby te maken had hebben we nooit kunnen achterhalen. Zij keurden ons geen blik waardig, wat dus ontzettend lastig is als je elkaars pad dagelijks kruist. Zij hadden net als wij 3 kinderen waarvan de jongste een paar jaar ouder dan onze oudste. Wie schetst mijn verbazing toen ik de moeder op een doordeweekse dag op mijn stoep vond, toen ik niets vermoedend de deur opentrok. Voor ik van de verbazing was bekomen, duwde ze me een grote plastiek tas in de hand met de woorden 'voor je kinderen' en was opnieuw verdwenen. Bij nadere inspectie bleek de zak gevuld met kinderkleding, te klein voor haar kroost maar misschien nog bruikbaar door de mijne. Ik heb niet de kans gekregen haar ooit te bedanken. We bleven elkaar nochtans voor de voeten lopen maar haar ogen draaiden steeds even vastberaden de andere richting uit. Jammer toch, als je niet eens weet hoe (h)erkentelijkheid te ontvangen.
Andere mensen, andere automatismen.
Ervaring of niet, onbegrijpelijk!
2.bVB
woensdag 10 april 2013
Straatenquêtes
U kent dat wel : je loopt door een drukke winkelstraat en al van ver zie je enkele mensen, met een klembord in aanslag, die je zorgvuldig taxeren om te ontdekken of je tot hun doelgroep behoort. Wanneer dat niet het geval is, mag je rustig je weg vervolgen. Oef! Ik haat deze 'lastigvallers' en zeg dan ook per definitie nee op hun verzoek een paar minuten beslag te mogen leggen op mijn kostbare tijd, wanneer ik wel tot hun 'willekeurige' steekproef behoor. Ik begrijp het nut van zulke enquêtes niet. Wat is de relevantie van op een dergelijke manier verkregen informatie? Dus nee bedankt, sorry. Gelukkig blijven deze mensen altijd professioneel vriendelijk ook bij een njet.
Laatst deed de dame van dienst al een hoopvolle stap voorwaarts om me de pas af te snijden toen ze echter opmerkte : oh sorry, ik zoek dames tussen de 30 en de 40 en toen ik U zag naderen, vond ik U jong gekleed, dus.... maar nu zie ik dat U zeker ouder bent.
Ik dacht : leuk, ze schatten me jonger. Of neen, ik kleed me vrij jong, maar ze schatten me zéker ouder dan 40, maar liefst dan toch niet ouder dan ik in werkelijkheid ben.
Dus misschien toch geen compliment.
Ach, age is a state of mind en in mijn hoofd voel ik me nog steeds 20, maar dan met de 'wijsheid' van enkele decennia meer, mag ik hopen.
Ben ik trouwens toch weer even mooi ontsnapt.
2.bVB
Laatst deed de dame van dienst al een hoopvolle stap voorwaarts om me de pas af te snijden toen ze echter opmerkte : oh sorry, ik zoek dames tussen de 30 en de 40 en toen ik U zag naderen, vond ik U jong gekleed, dus.... maar nu zie ik dat U zeker ouder bent.
Ik dacht : leuk, ze schatten me jonger. Of neen, ik kleed me vrij jong, maar ze schatten me zéker ouder dan 40, maar liefst dan toch niet ouder dan ik in werkelijkheid ben.
Dus misschien toch geen compliment.
Ach, age is a state of mind en in mijn hoofd voel ik me nog steeds 20, maar dan met de 'wijsheid' van enkele decennia meer, mag ik hopen.
Ben ik trouwens toch weer even mooi ontsnapt.
2.bVB
vrijdag 25 januari 2013
De Klapdeur
U kent ze wel, de groepjes vriendinnen op café, gezellig keuvelend en lachend, even weg van huis, een paar gestolen uurtjes om hun hart te luchten over kroost, man, job, baas, schoonmoeder... De mannen in hetzelfde etablissement bekijken hen met argusogen. Je ziet ze denken : zo gaat het er dus aan toe als onze vrouwen alleen op pad zijn en ons thuis achterlaten met de kinderen. Ze lijken iets té vrolijk, zo zonder 'huisband' (zoals een oude lerares Frans hen eens noemde). Maar bedenk wel, heren, jullie zitten daar ook en, even weg van huis en haard doet ons evenveel deugd. Onder gelijkgestemde zielen worden er, mijns inziens, heel wat betaalde therapieën uitgespaard, zolang er niet té diep in het glas gekeken wordt uiteraard.
'De Maskes', waaronder ik, hebben ook zo'n maandelijkse sessie. We zijn dan wel niet meer zo meisjesachtig maar we hebben nog geen bloemkoolkapsels en de 'dameswinkels' lopen we nog steeds misprijzend voorbij. Enkel jaren geleden hadden we nog een excuus nodig, onder de vorm van bloemschikken of aerobics, waarna het dan geoorloofd was nog een uurtje te gaan napraten. Maar de cursus bloemschikken liep ten einde en aerobics is al lang passé maar die vierwekelijkse babbel willen we niet meer missen. Voor velen is de 'après' inderdaad minstens even leuk en belangrijk als de activiteit zelf. De kantines zitten er, gelukkig voor de clubkassen, vol van.
De locatie speelt dus echt een ondergeschikte rol, 't is 't gezelschap dat telt en liever desnoods naar een parochiehuis dan recht naar ons huis.
Zo stonden we ooit, op een avond laat, bij onze vaste stek voor een gesloten deur. Dan maar elders naartoe. Omdat we ons nu niet bepaald in het stadscentrum bevonden bleek dit moeilijker dan verwacht. Maar na de les recht naar huis? Vergeet het! 'De Klapdeur', een nooit eerder opgemerkt cafeetje, bleek het enige alternatief. Samen voelden we ons sterk en een beetje stout.
Eenmaal binnen leken we terecht te zijn gekomen ergens in de jaren 60 in het decor van 'De helaasheid der dingen'. Geen probleem, vrije tafeltjes genoeg, alleen een paar eenzame zielen aan de toog. Mannen die al lang geen familie of werk meer hadden om over te zagen en die alleen nog in clichés konden praten. Zo leek het althans. De waard zag met een brede, verbaasde glimlach zijn dagontvangst, in één klap van de deur, al verviervoudigen.
Eerst trokken we ons van de omgeving niets aan, maar we zaten wel echt in het absolute middelpunt van de belangstelling. En we werden gesoigneerd. De stille aanbidders wilden gerust betalen voor het schouwspel en we werden dan ook door hen om beurten getrakteerd al was dat helemaal onze bedoeling niet. Een memorabele avond... Vooral omdat bij ons vertrek bleek dat we alle, door de tooghangers betaalde, consumpties nog niet hadden opgesoupeerd en we tegoedbonnetjes mee naar huis kregen.
Bizar, maar heel slim van de kastelein. Er was voor betaald en hoe groot onze hilariteit ook, we keerden toch nooit terug.
2.bVB
'De Maskes', waaronder ik, hebben ook zo'n maandelijkse sessie. We zijn dan wel niet meer zo meisjesachtig maar we hebben nog geen bloemkoolkapsels en de 'dameswinkels' lopen we nog steeds misprijzend voorbij. Enkel jaren geleden hadden we nog een excuus nodig, onder de vorm van bloemschikken of aerobics, waarna het dan geoorloofd was nog een uurtje te gaan napraten. Maar de cursus bloemschikken liep ten einde en aerobics is al lang passé maar die vierwekelijkse babbel willen we niet meer missen. Voor velen is de 'après' inderdaad minstens even leuk en belangrijk als de activiteit zelf. De kantines zitten er, gelukkig voor de clubkassen, vol van.
De locatie speelt dus echt een ondergeschikte rol, 't is 't gezelschap dat telt en liever desnoods naar een parochiehuis dan recht naar ons huis.
Zo stonden we ooit, op een avond laat, bij onze vaste stek voor een gesloten deur. Dan maar elders naartoe. Omdat we ons nu niet bepaald in het stadscentrum bevonden bleek dit moeilijker dan verwacht. Maar na de les recht naar huis? Vergeet het! 'De Klapdeur', een nooit eerder opgemerkt cafeetje, bleek het enige alternatief. Samen voelden we ons sterk en een beetje stout.
Eenmaal binnen leken we terecht te zijn gekomen ergens in de jaren 60 in het decor van 'De helaasheid der dingen'. Geen probleem, vrije tafeltjes genoeg, alleen een paar eenzame zielen aan de toog. Mannen die al lang geen familie of werk meer hadden om over te zagen en die alleen nog in clichés konden praten. Zo leek het althans. De waard zag met een brede, verbaasde glimlach zijn dagontvangst, in één klap van de deur, al verviervoudigen.
Eerst trokken we ons van de omgeving niets aan, maar we zaten wel echt in het absolute middelpunt van de belangstelling. En we werden gesoigneerd. De stille aanbidders wilden gerust betalen voor het schouwspel en we werden dan ook door hen om beurten getrakteerd al was dat helemaal onze bedoeling niet. Een memorabele avond... Vooral omdat bij ons vertrek bleek dat we alle, door de tooghangers betaalde, consumpties nog niet hadden opgesoupeerd en we tegoedbonnetjes mee naar huis kregen.
Bizar, maar heel slim van de kastelein. Er was voor betaald en hoe groot onze hilariteit ook, we keerden toch nooit terug.
2.bVB
zondag 6 januari 2013
Opgepast voor de hond.
Toen we 15 jaar geleden bezig waren te zwichten voor de aanschaf van een hond, wou ik toch niet blind zijn voor de nadelen en vooràl geen keuze maken met het hart...Dus, nam ik in de bib heel verstandig het boek '1001 redenen om geen hond te nemen' van de plank. Er bleken inderdaad redenen te over om de balans naar de 'nee niet doen' kant te laten overhellen. Het probleem was dat ik het oftewel niet geloofde, grappig vond of, op z'n minst bagatelliseerde. Wat bedoelt was als een pseudo wetenschappelijke waarschuwing bleek te lezen als een ontspannende, grappige roman.
Dus de hond kwam er. Voor de kinderen was de verrassing compleet en hartverwarmend. Ja, één van de voordelen werd al op slag bewaarheid : huisdieren maken gelukkig(er). Wie wordt er niet vertederd door een puppy en lachende kinderen. Een goed begin. Het jonge ding was een handelbare leerling en de stukgebeten schoenen en 'ongelukjes' bleven tot het minimum beperkt. Als kersverse hondeneigenaars vonden we de eerste luidruchtige slobberpartij heel grappig. Luidop dromen voor een hond was iets waar we ook nog nooit van gehoord hadden, maar was al net zo vermakelijk.
Maar toen ons schattig hondje na een half jaar een uit de kluiten gewassen Golden Retriever was geworden, konden we (of in ieder geval ik, als huismoeder van dienst) toch ook niet langer om de nadelen heen.
Zoals, het alomtegenwoordige hondenhaar, ook al heb je pas gestofzuigd.
Of de verplichte dagelijkse wandelingen. Want af en toe even de benen strekken is zowel leuk als gezond maar wanneer het alle dagen moét en je ondertussen elke gevel, voortuin en brievenbus in je buurt van buiten kent is de pret op een koude, natte winteravond (en/of zondagmorgen) ver te zoeken. Het alternatief is een tuin met bruine hoopjes in het gazon. Te verwijderen voor elke maaibeurt, maar liefst elke dag. Ook geen leuke klus!
Geen sok, zakdoek, handdoek, onderbroek....kortom niets wat zacht aanvoelt, is nog veilig. Als je geluk hebt wordt het niet stukgebeten maar alleen geapporteerd. Anders is het met voedsel. Niets kan je nog onbeheerd achterlaten. Niet even de deur gaan openmaken of alle aperitiefhapjes zijn spoorloos verdwenen. Niet de tafel dekken en nog snel even naar het toilet gaan. Gegarandeerd geen kruimel brood of plakje beleg meer te bekennen. Iets gemorst? Geen probleem. Voor je het weet staat de hond naast je te likkebaarden en is de vloer al terug schoon.
Het aan de hond van Pavlov verwante gedrag kan eerlijk gezegd zowel een voordeel als een nadeel zijn. Slapende honden niet wakker maken blijkt in letterlijke zin zééér moeilijk. Je hoeft de koelkast maar open te trekken of je jas aan te doen en ja hoor, ze zijn present.
Zo kan ik dus nog wel even doorgaan, met de aan den lijve ondervonden '1001' nadelen, maar geef toe, je vindt het best grappig.
Natuurlijk zijn er ook de échte leuke, mooie en grappige momenten in het samenleven met een hond. Maar als ik daaraan zou beginnen wordt het waarschijnlijk al snel te pathetisch. Dit is enkel bedoeld als herinnering aan iets waar we met de nodige scepsis aan waren begonnen maar wat uiteindelijk zeker ook een verrijking bleek te zijn.
U snapt het al, na veertien en een half jaar : onze Zia is niet meer.
Deze column ben ik aan haar verplicht.
Ik was met andere woorden een gelukkig baasje. Maar juist daarom, nu even niet meer.
2.bVB
Dus de hond kwam er. Voor de kinderen was de verrassing compleet en hartverwarmend. Ja, één van de voordelen werd al op slag bewaarheid : huisdieren maken gelukkig(er). Wie wordt er niet vertederd door een puppy en lachende kinderen. Een goed begin. Het jonge ding was een handelbare leerling en de stukgebeten schoenen en 'ongelukjes' bleven tot het minimum beperkt. Als kersverse hondeneigenaars vonden we de eerste luidruchtige slobberpartij heel grappig. Luidop dromen voor een hond was iets waar we ook nog nooit van gehoord hadden, maar was al net zo vermakelijk.
Maar toen ons schattig hondje na een half jaar een uit de kluiten gewassen Golden Retriever was geworden, konden we (of in ieder geval ik, als huismoeder van dienst) toch ook niet langer om de nadelen heen.
Zoals, het alomtegenwoordige hondenhaar, ook al heb je pas gestofzuigd.
Of de verplichte dagelijkse wandelingen. Want af en toe even de benen strekken is zowel leuk als gezond maar wanneer het alle dagen moét en je ondertussen elke gevel, voortuin en brievenbus in je buurt van buiten kent is de pret op een koude, natte winteravond (en/of zondagmorgen) ver te zoeken. Het alternatief is een tuin met bruine hoopjes in het gazon. Te verwijderen voor elke maaibeurt, maar liefst elke dag. Ook geen leuke klus!
Geen sok, zakdoek, handdoek, onderbroek....kortom niets wat zacht aanvoelt, is nog veilig. Als je geluk hebt wordt het niet stukgebeten maar alleen geapporteerd. Anders is het met voedsel. Niets kan je nog onbeheerd achterlaten. Niet even de deur gaan openmaken of alle aperitiefhapjes zijn spoorloos verdwenen. Niet de tafel dekken en nog snel even naar het toilet gaan. Gegarandeerd geen kruimel brood of plakje beleg meer te bekennen. Iets gemorst? Geen probleem. Voor je het weet staat de hond naast je te likkebaarden en is de vloer al terug schoon.
Het aan de hond van Pavlov verwante gedrag kan eerlijk gezegd zowel een voordeel als een nadeel zijn. Slapende honden niet wakker maken blijkt in letterlijke zin zééér moeilijk. Je hoeft de koelkast maar open te trekken of je jas aan te doen en ja hoor, ze zijn present.
Zo kan ik dus nog wel even doorgaan, met de aan den lijve ondervonden '1001' nadelen, maar geef toe, je vindt het best grappig.
Natuurlijk zijn er ook de échte leuke, mooie en grappige momenten in het samenleven met een hond. Maar als ik daaraan zou beginnen wordt het waarschijnlijk al snel te pathetisch. Dit is enkel bedoeld als herinnering aan iets waar we met de nodige scepsis aan waren begonnen maar wat uiteindelijk zeker ook een verrijking bleek te zijn.
U snapt het al, na veertien en een half jaar : onze Zia is niet meer.
Deze column ben ik aan haar verplicht.
Ik was met andere woorden een gelukkig baasje. Maar juist daarom, nu even niet meer.
2.bVB
vrijdag 21 december 2012
Terug naar de natuur
Soms zie je iets waarvan je denkt : ah ja, dat was ik helemaal vergeten maar vroeger was dat inderdaad zo.
Zo zag ik laatst in een televisieserie een jongetje dat zijn fiets gewoon tegen de gevel smeet en onbezorgd naar binnenliep. Eerst denk je nog, die verschijnt zodadelijk terug, om het ding vast te maken, met zijn kijvende moeder op de hielen, omdat hij het weer eens vergeten was. Maar nee hoor, in de volgende scene zit hij al gretig slurpend achter zijn bord soep. De serie speelde zich af ergens in de jaren 60 midden in de stad, dus niet eens zo lang geleden. Inderdaad, toen kon je er nog zeker van zijn je tweewieler 's anderendaags in perfecte staat op dezelfde plaats terug te vinden.
De laatste tijd is alles wat niet dubbel vergrendeld is een potentiële én waarschijnlijke buit.
Zo komt het dat je tegenwoordig de gekste opschriften ziet, zoals in het portaal van een kledingzaak bijvoorbeeld, bij een mand met kapstokken : Gratis mee te nemen (mand laten staan !). Of op de toog bij de slager bij een bakje met gratis kruidenzakjes : Eén per klant.
Een mens moet op alles bedacht zijn!
Om terug te komen op de fiets voor de deur : niemand haalt het dezer dagen nog in zijn hoofd hem zonder slot onbeheerd achter te laten. Maar zo kan het toch nog gebeuren enkel een goed vergrendelde, compleet gestripte kader terug te vinden.
Zo ook hangen op bouwwerven 's nachts en in het weekend de ladders en kruiwagens hoog aan de kraan te bungelen.
Ook al ben je ondertussen aan dergelijke beelden gewoon, het blijft een beetje triest dat er door sommigen verondersteld wordt dat alles wat niet vast zit, zo maar kan meegenomen worden.
Zelfs al ligt iets achter vergrendelde deuren, in je auto bv, moet je nog heel goed opletten niet de illusie te wekken dat er zich een mogelijke prooi binnen handbereik bevindt, want gegarandeerd wordt het raampje ingeslagen.
Laat a.u.b. niet je autosleutels binnen op tafel liggen, zichtbaar van in de tuin, zoals een vriendin van mij, want toen laatst het voertuig gestolen bleek, kreeg ze van de politie het verwijt dat ze had geprovoceerd.
Zelfs leegstaande panden, waar in de ogen van een gewoon mens niets meer te halen valt, worden gestript van vloeren, koperen buizen enz..
Zo stond er bij ons in de buurt, langs een 's nachts vrij verlaten baan, een beetje achterin, een oud boerderijtje. Vanaf het moment dat de tuin tekenen van verwaarlozing vertoonde, begonnen er stilaan dingen te verdwijnen. In het begin denk je nog dat bij de laatste storm een deel van de pannen is afgewaaid of dat een stel krakers de voordeur hebben ingetrapt. Als de volgende week de ramen aan diggelen liggen, denk je : dronken vandalen. Telkens ik er voorbij reed was het huisje in verdere staat van ontbinding. Tot ik doorhad dat het hier om een systematische plundering ging. Nooit heb ik er iemand overdag bezig gezien met afbraakwerkzaamheden maar na een jaar of twee was er geen plank, buis of steen meer te bekennen en had de natuur de laatste sporen van bewoning uitgewist.
Van roof gesproken. Of is het dat wat ze tegenwoordig onder recyclage verstaan. De ecologische voetafdruk als het ware uitgewist'!
2.bVB
Zo zag ik laatst in een televisieserie een jongetje dat zijn fiets gewoon tegen de gevel smeet en onbezorgd naar binnenliep. Eerst denk je nog, die verschijnt zodadelijk terug, om het ding vast te maken, met zijn kijvende moeder op de hielen, omdat hij het weer eens vergeten was. Maar nee hoor, in de volgende scene zit hij al gretig slurpend achter zijn bord soep. De serie speelde zich af ergens in de jaren 60 midden in de stad, dus niet eens zo lang geleden. Inderdaad, toen kon je er nog zeker van zijn je tweewieler 's anderendaags in perfecte staat op dezelfde plaats terug te vinden.
De laatste tijd is alles wat niet dubbel vergrendeld is een potentiële én waarschijnlijke buit.
Zo komt het dat je tegenwoordig de gekste opschriften ziet, zoals in het portaal van een kledingzaak bijvoorbeeld, bij een mand met kapstokken : Gratis mee te nemen (mand laten staan !). Of op de toog bij de slager bij een bakje met gratis kruidenzakjes : Eén per klant.
Een mens moet op alles bedacht zijn!
Om terug te komen op de fiets voor de deur : niemand haalt het dezer dagen nog in zijn hoofd hem zonder slot onbeheerd achter te laten. Maar zo kan het toch nog gebeuren enkel een goed vergrendelde, compleet gestripte kader terug te vinden.
Zo ook hangen op bouwwerven 's nachts en in het weekend de ladders en kruiwagens hoog aan de kraan te bungelen.
Ook al ben je ondertussen aan dergelijke beelden gewoon, het blijft een beetje triest dat er door sommigen verondersteld wordt dat alles wat niet vast zit, zo maar kan meegenomen worden.
Zelfs al ligt iets achter vergrendelde deuren, in je auto bv, moet je nog heel goed opletten niet de illusie te wekken dat er zich een mogelijke prooi binnen handbereik bevindt, want gegarandeerd wordt het raampje ingeslagen.
Laat a.u.b. niet je autosleutels binnen op tafel liggen, zichtbaar van in de tuin, zoals een vriendin van mij, want toen laatst het voertuig gestolen bleek, kreeg ze van de politie het verwijt dat ze had geprovoceerd.
Zelfs leegstaande panden, waar in de ogen van een gewoon mens niets meer te halen valt, worden gestript van vloeren, koperen buizen enz..
Zo stond er bij ons in de buurt, langs een 's nachts vrij verlaten baan, een beetje achterin, een oud boerderijtje. Vanaf het moment dat de tuin tekenen van verwaarlozing vertoonde, begonnen er stilaan dingen te verdwijnen. In het begin denk je nog dat bij de laatste storm een deel van de pannen is afgewaaid of dat een stel krakers de voordeur hebben ingetrapt. Als de volgende week de ramen aan diggelen liggen, denk je : dronken vandalen. Telkens ik er voorbij reed was het huisje in verdere staat van ontbinding. Tot ik doorhad dat het hier om een systematische plundering ging. Nooit heb ik er iemand overdag bezig gezien met afbraakwerkzaamheden maar na een jaar of twee was er geen plank, buis of steen meer te bekennen en had de natuur de laatste sporen van bewoning uitgewist.
Van roof gesproken. Of is het dat wat ze tegenwoordig onder recyclage verstaan. De ecologische voetafdruk als het ware uitgewist'!
2.bVB
maandag 3 december 2012
Waar
Als je denkt : dit is al te gek, dit kan geen mens verzinnen, dan is het meestal waar gebeurd.
Het echte leven is inderdaad soms gekker dan het meest bizarre verhaal.
In het vroegere tv-programma, De drie wijzen, moesten 2 kandidaten oordelen over een al dan niet verzonnen verhaal dat 3 bv's kwamen te vertellen. Met voormelde in het achterhoofd kwam je meestal al een heel eind naar de overwinning.
Laat mij U dit vertellen :
Een pientere dame is jarenlang getrouwd met een fout individu. Ze krijgen 2 kinderen. Zij kan hem niet verlaten uit schrik haar kinderen te verliezen. Tien jaar later gaat zijn zaak frauduleus failliet en durft ze eindelijk te vertrekken. Vervolgens stalkt hij haar voortdurend en moet ze daardoor verschillende keren verhuizen, want zijn 'netwerk' beschermt hem, en niet haar. Dan komt zijn medeplichtigheid aan moord aan het licht, wordt daarvoor ook veroordeeld en belandt bijgevolg gelukkig in de cel.
Op zich vind ik dit al redelijk ongelooflijk. Je weet dat zo'n dingen gebeuren, maar dergelijke types behoren liefst niet tot je onmiddellijke entourage.
Zij staat er dan verder wel alleen voor zonder 1 cent onderhoudsgeld, want hij heeft zijn centjes al lang veilig opgeborgen in één of ander belastingparadijs.
Zo raar kan het leven lopen.
Zij was dan misschien wel gevallen voor de mooie praatjes van een foute man, maar voor de rest is zij gelukkig een intelligente, ambitieuze vrouw en komt meer dan behoorlijk op haar pootjes terecht.
Zij gaat hem na alle misère uiteraard niet opzoeken in de gevangenis maar via de kinderen die samen met de grootouders papa wel bezoeken blijft ze op de hoogte. Zo verneemt ze na een paar jaar dat hij een nieuwe vriendin heeft. Iemand die hij nog kent van vroeger en die zelfs gebruik maakt van het private bezoekrecht.
Onvoorstelbaar, niet? Hoe kom je erbij? Wie wil nu zo'n man? Denken wij...
Onze dame vindt het allemaal best, zo laat hij hààr tenminste met rust.
Als één derde van zijn tijd er op zit en hij vervroegd kan vrijkomen kijkt hij daar natuurlijk naar uit om met zijn nieuwe liefde te kunnen gaan samenwonen, maar dan... pleegt die onverwacht zelfmoord. Waarom toch?
Een paar dagen later staat er plots een vriend bij de, ondertussen, ex-gevangene op de stoep om zijn hart uit te storten. Zijn vriendin heeft toch wel zelfmoord gepleegd zeker! En... omdat zij nog getrouwd was met een ander wist hij niet waar naartoe met zijn verdriet...
U raadt het al : het ging over één en dezelfde persoon.
Ah, daarom dus! Zo lang zij kon bepalen wanneer ze hem in de gevangenis kon bellen of bezoeken was het allemaal nog net te organiseren met 1 man en 2 minnaars, maar nu hij vrijkwam kon ze haar beloftes aan hem niet nakomen en zou ze moeten kiezen.
Een scenario voor een derderangssoap, denkt U?
Onvoorstelbaar inderdaad, en dus......WAAR!
2bVB
Het echte leven is inderdaad soms gekker dan het meest bizarre verhaal.
In het vroegere tv-programma, De drie wijzen, moesten 2 kandidaten oordelen over een al dan niet verzonnen verhaal dat 3 bv's kwamen te vertellen. Met voormelde in het achterhoofd kwam je meestal al een heel eind naar de overwinning.
Laat mij U dit vertellen :
Een pientere dame is jarenlang getrouwd met een fout individu. Ze krijgen 2 kinderen. Zij kan hem niet verlaten uit schrik haar kinderen te verliezen. Tien jaar later gaat zijn zaak frauduleus failliet en durft ze eindelijk te vertrekken. Vervolgens stalkt hij haar voortdurend en moet ze daardoor verschillende keren verhuizen, want zijn 'netwerk' beschermt hem, en niet haar. Dan komt zijn medeplichtigheid aan moord aan het licht, wordt daarvoor ook veroordeeld en belandt bijgevolg gelukkig in de cel.
Op zich vind ik dit al redelijk ongelooflijk. Je weet dat zo'n dingen gebeuren, maar dergelijke types behoren liefst niet tot je onmiddellijke entourage.
Zij staat er dan verder wel alleen voor zonder 1 cent onderhoudsgeld, want hij heeft zijn centjes al lang veilig opgeborgen in één of ander belastingparadijs.
Zo raar kan het leven lopen.
Zij was dan misschien wel gevallen voor de mooie praatjes van een foute man, maar voor de rest is zij gelukkig een intelligente, ambitieuze vrouw en komt meer dan behoorlijk op haar pootjes terecht.
Zij gaat hem na alle misère uiteraard niet opzoeken in de gevangenis maar via de kinderen die samen met de grootouders papa wel bezoeken blijft ze op de hoogte. Zo verneemt ze na een paar jaar dat hij een nieuwe vriendin heeft. Iemand die hij nog kent van vroeger en die zelfs gebruik maakt van het private bezoekrecht.
Onvoorstelbaar, niet? Hoe kom je erbij? Wie wil nu zo'n man? Denken wij...
Onze dame vindt het allemaal best, zo laat hij hààr tenminste met rust.
Als één derde van zijn tijd er op zit en hij vervroegd kan vrijkomen kijkt hij daar natuurlijk naar uit om met zijn nieuwe liefde te kunnen gaan samenwonen, maar dan... pleegt die onverwacht zelfmoord. Waarom toch?
Een paar dagen later staat er plots een vriend bij de, ondertussen, ex-gevangene op de stoep om zijn hart uit te storten. Zijn vriendin heeft toch wel zelfmoord gepleegd zeker! En... omdat zij nog getrouwd was met een ander wist hij niet waar naartoe met zijn verdriet...
U raadt het al : het ging over één en dezelfde persoon.
Ah, daarom dus! Zo lang zij kon bepalen wanneer ze hem in de gevangenis kon bellen of bezoeken was het allemaal nog net te organiseren met 1 man en 2 minnaars, maar nu hij vrijkwam kon ze haar beloftes aan hem niet nakomen en zou ze moeten kiezen.
Een scenario voor een derderangssoap, denkt U?
Onvoorstelbaar inderdaad, en dus......WAAR!
2bVB
maandag 22 oktober 2012
Soap
Tot mijn scha en schande moet ik toegeven ook lichtelijk verslaafd te zijn aan een soap. Natuurlijk alleen maar omdat iedereen anders hier in huis dat ook is.
Gelukkig maar één bepaalde en niet de hele dagelijkse waslijst. Laten we hem voor de gemakkelijkheid 'Overal en altijd' noemen, een typische saopnaam, niet? Jaren heb ik mij er zonder veel moeite tegen verzet. Je hebt toch wel iets beters te doen dan elke dag naar die onzin te kijken! Want laten we eerlijk zijn, als dat het echte leven moet voorstellen : arme wij! Iedereen doet het, vroeg of laat, met iedereen en al het ongeluk van de wereld moet door een paar sukkelaars getorst worden. Er wordt ook wat afgeruzied, uiteraard, maar na het obligate felle en vooral lange tegensputteren komt alles uiteindelijk steevast weer goed. Vergeven en vergeten. Zussen of beste vrienden die met elkaars partner gaan lopen leggen het weer bij. Slachtoffers vergeven verkrachters, kidnappers, moordenaars... Niemand zo vergevingsgezind als een saoppersonage.
Tenzij er natuurlijk een niet te helen vete wordt voorgeschreven door de scenaristen, want ambiance moet er zijn. Dan wordt er weer overdreven in de andere richting. Geen manier wordt onbenut gelaten om de ander het leven zuur te maken, met meestal de fatale climax, mét open einde, bij de seizoensfinale.
En plots zit je dan drie maanden zonder.
Je wilt het niet toegeven maar je hebt een kater. Het rustpunt in je dag is verdwenen. Dat zalige moment onderuit samen knus in de sofa, verstand op nul. Na het zomerreces ben ik hiervan gelukkig al lang genezen en hoop ik dat de echte adepten in huis ook over hun verslaving heen zijn. Maar dan worden de avonden weer langer en killer en de buis lonkt. Voor je het beseft is iedereen, ik incluis, weer in wintersaopmodus.
Nu ben ik, tot ergernis van mijn huisgenoten, toch een vrij nuchtere kijker. Ik wil nog een beetje fierheid bewaren. Met andere woorden : ik kan mij vaak niet onthouden van commentaar op de meest onzinnige dingen, gaande van kledingstijl over fouten in het verhaal en totale afwezigheid van realiteitszin naar de absurditeit van sommige dialogen.
Maar als onder vrienden of familie de hele tv-programmatie de revue passeert kan ik in het saophoofdstuk dus wel volgen. Anders dan de echte hipsters die op zo een moment een domper op de vrolijkheid moeten drukken door te zeggen 'wij hebben geen tv'. Een korte verbaasde, voor sommigen, schaamtevolle stilte tot gevolg. Maar de harde kern keuvelt dan tot mijn ergernis nog uitgebreid verder over hun favoriete personages alsof het bv over hun echte buren gaat.
Ik weet niet wat erger is, dat of er een hele column aan wijden.
2.bVB
Gelukkig maar één bepaalde en niet de hele dagelijkse waslijst. Laten we hem voor de gemakkelijkheid 'Overal en altijd' noemen, een typische saopnaam, niet? Jaren heb ik mij er zonder veel moeite tegen verzet. Je hebt toch wel iets beters te doen dan elke dag naar die onzin te kijken! Want laten we eerlijk zijn, als dat het echte leven moet voorstellen : arme wij! Iedereen doet het, vroeg of laat, met iedereen en al het ongeluk van de wereld moet door een paar sukkelaars getorst worden. Er wordt ook wat afgeruzied, uiteraard, maar na het obligate felle en vooral lange tegensputteren komt alles uiteindelijk steevast weer goed. Vergeven en vergeten. Zussen of beste vrienden die met elkaars partner gaan lopen leggen het weer bij. Slachtoffers vergeven verkrachters, kidnappers, moordenaars... Niemand zo vergevingsgezind als een saoppersonage.
Tenzij er natuurlijk een niet te helen vete wordt voorgeschreven door de scenaristen, want ambiance moet er zijn. Dan wordt er weer overdreven in de andere richting. Geen manier wordt onbenut gelaten om de ander het leven zuur te maken, met meestal de fatale climax, mét open einde, bij de seizoensfinale.
En plots zit je dan drie maanden zonder.
Je wilt het niet toegeven maar je hebt een kater. Het rustpunt in je dag is verdwenen. Dat zalige moment onderuit samen knus in de sofa, verstand op nul. Na het zomerreces ben ik hiervan gelukkig al lang genezen en hoop ik dat de echte adepten in huis ook over hun verslaving heen zijn. Maar dan worden de avonden weer langer en killer en de buis lonkt. Voor je het beseft is iedereen, ik incluis, weer in wintersaopmodus.
Nu ben ik, tot ergernis van mijn huisgenoten, toch een vrij nuchtere kijker. Ik wil nog een beetje fierheid bewaren. Met andere woorden : ik kan mij vaak niet onthouden van commentaar op de meest onzinnige dingen, gaande van kledingstijl over fouten in het verhaal en totale afwezigheid van realiteitszin naar de absurditeit van sommige dialogen.
Maar als onder vrienden of familie de hele tv-programmatie de revue passeert kan ik in het saophoofdstuk dus wel volgen. Anders dan de echte hipsters die op zo een moment een domper op de vrolijkheid moeten drukken door te zeggen 'wij hebben geen tv'. Een korte verbaasde, voor sommigen, schaamtevolle stilte tot gevolg. Maar de harde kern keuvelt dan tot mijn ergernis nog uitgebreid verder over hun favoriete personages alsof het bv over hun echte buren gaat.
Ik weet niet wat erger is, dat of er een hele column aan wijden.
2.bVB
woensdag 12 september 2012
Vrijdagmiddag
Na een week hard naar een deadline toewerken, wilden we onszelf belonen en vrijdagmiddag eens rustig gaan lunchen.
We hadden in de buurt een klein eethuisje zonder kapsones uitgekozen. Voor ons was dit het eerste bezoek maar we hadden ons wel laten leiden door enkele veelbelovende culinaire kritieken in de plaatselijke pers. De naam van het etablissement was ondertussen wel verandert, wat meestal betekent, ook iemand anders achter het fornuis. Maar de kaart was veelbelovend en de vriendelijke bediening hartverwarmend. Bij een heerlijk huiswijntje zaten we dus even later hoopvol te wachten op wat komen ging. Daar we beiden nogal dol zijn op pasta en scampi's, hadden we ons laten verleiden door een gelijknamig gerecht.
Toen onze borden op tafel verschenen, zagen we echter allerminst wat we hadden verwacht. We konden ons nochtans niet echt bedrogen voelen want wat we hadden besteld, hadden we ook gekregen, namelijk gekookte pasta met een stuk of 8 scampi's met verder..... niets. Geen groenten, geen sausje, geen kruiden.
Eén van mijn uitgangspunten bij restaurantbezoek is : kies nooit wat je thuis ook kan eten. Nu, dit kon ik, met mijn beperkte kookkunsten, ook nog klaarstomen én véél beter.
Heel even hebben we nog overwogen om het toch maar op te eten, maar opeten zonder morren, betekent ook betalen en dat kon ik echt niet opbrengen voor deze miskleun. Mijn eega wenkte dus toch maar de vriendelijke ober om voorzichtig te informeren of het sausje misschien vergeten was. Enige verontschuldiging, verbazing of desnoods verontwaardiging van zijn kant hadden we kunnen begrijpen maar in plaats daarvan keerde hij met een simpele 'ik zal eens horen' naar achter terug.
De, naar onze mening, warme poedermelk met een kleurtje, de naam saus compleet onwaardig, arriveerde, na heel wat geharrewar in de keuken, zo'n 20 minuten later toen de pasta net van temperatuur was om er een fris slaatje van te maken.
Op zo'n moment denk je dat je het vervolg van het scenario wel kent :
Je pikt dit niet en doet met enige, weliswaar ongewilde, stemverheffing je beklag. De kelner doet dan heel verwonderd want heeft nog nooit met enig ongenoegen te maken gehad. De mensen aan de naburige tafeltjes kijken geïrriteerd jouw richting uit en na het nodige getouwtrek krijg je, in het beste geval, een gratis drankje van het huis en steevast alsnog de rekening gepresenteerd.
Wie schetst onze verbazing als we, wanneer we de man opnieuw onze richting uit wenken, hij voor we iets kunnen zeggen, de borden voor onze neus weggrist met de woorden 'ja sorry, we weten dat het niet te eten is maar U hoeft niet te betalen hoor'. Totaal van de kaart blijven we dus, bijna letterlijk, op onze honger zitten. Een beetje beduusd lachend kijken we stiekem alle kanten uit : toch geen verborgen camera zeker. Nee dus. De lekkere wijn moesten we zelfs ook niet betalen.
Onnodig erop te wijzen dat deze zaak ondertussen zijn deuren definitief gesloten heeft. Problemen met de kok veronderstel ik....
Die middag staat niet op onze lijst van leuke uitjes, maar zeker wel op die van de memorabele momenten en waar we dit later ook vertellen : ambiance verzekerd!
2.bVB
We hadden in de buurt een klein eethuisje zonder kapsones uitgekozen. Voor ons was dit het eerste bezoek maar we hadden ons wel laten leiden door enkele veelbelovende culinaire kritieken in de plaatselijke pers. De naam van het etablissement was ondertussen wel verandert, wat meestal betekent, ook iemand anders achter het fornuis. Maar de kaart was veelbelovend en de vriendelijke bediening hartverwarmend. Bij een heerlijk huiswijntje zaten we dus even later hoopvol te wachten op wat komen ging. Daar we beiden nogal dol zijn op pasta en scampi's, hadden we ons laten verleiden door een gelijknamig gerecht.
Toen onze borden op tafel verschenen, zagen we echter allerminst wat we hadden verwacht. We konden ons nochtans niet echt bedrogen voelen want wat we hadden besteld, hadden we ook gekregen, namelijk gekookte pasta met een stuk of 8 scampi's met verder..... niets. Geen groenten, geen sausje, geen kruiden.
Eén van mijn uitgangspunten bij restaurantbezoek is : kies nooit wat je thuis ook kan eten. Nu, dit kon ik, met mijn beperkte kookkunsten, ook nog klaarstomen én véél beter.
Heel even hebben we nog overwogen om het toch maar op te eten, maar opeten zonder morren, betekent ook betalen en dat kon ik echt niet opbrengen voor deze miskleun. Mijn eega wenkte dus toch maar de vriendelijke ober om voorzichtig te informeren of het sausje misschien vergeten was. Enige verontschuldiging, verbazing of desnoods verontwaardiging van zijn kant hadden we kunnen begrijpen maar in plaats daarvan keerde hij met een simpele 'ik zal eens horen' naar achter terug.
De, naar onze mening, warme poedermelk met een kleurtje, de naam saus compleet onwaardig, arriveerde, na heel wat geharrewar in de keuken, zo'n 20 minuten later toen de pasta net van temperatuur was om er een fris slaatje van te maken.
Op zo'n moment denk je dat je het vervolg van het scenario wel kent :
Je pikt dit niet en doet met enige, weliswaar ongewilde, stemverheffing je beklag. De kelner doet dan heel verwonderd want heeft nog nooit met enig ongenoegen te maken gehad. De mensen aan de naburige tafeltjes kijken geïrriteerd jouw richting uit en na het nodige getouwtrek krijg je, in het beste geval, een gratis drankje van het huis en steevast alsnog de rekening gepresenteerd.
Wie schetst onze verbazing als we, wanneer we de man opnieuw onze richting uit wenken, hij voor we iets kunnen zeggen, de borden voor onze neus weggrist met de woorden 'ja sorry, we weten dat het niet te eten is maar U hoeft niet te betalen hoor'. Totaal van de kaart blijven we dus, bijna letterlijk, op onze honger zitten. Een beetje beduusd lachend kijken we stiekem alle kanten uit : toch geen verborgen camera zeker. Nee dus. De lekkere wijn moesten we zelfs ook niet betalen.
Onnodig erop te wijzen dat deze zaak ondertussen zijn deuren definitief gesloten heeft. Problemen met de kok veronderstel ik....
Die middag staat niet op onze lijst van leuke uitjes, maar zeker wel op die van de memorabele momenten en waar we dit later ook vertellen : ambiance verzekerd!
2.bVB
zaterdag 21 juli 2012
Verboden te roken
Met het algemene rookverbod in horecazaken, bedrijven en openbare gebouwen is het in één klap overal een stuk vrijer ademen. Als niet-roker is dit letterlijk een hele opluchting.
Maar in het straatbeeld geeft dat aanleiding tot de meest onvoorziene en onverwachte taferelen.
Het begon met grotere terrassen bij cafés en restaurants of op z'n minst een bank voor de deur. Leuk! Maar zelfs in het late najaar bleven de stoelen buiten staan en verschenen er bovendien kleurrijke dekentjes en warmtestralers. Was onze mentaliteit veranderd? Wilden we met z'n allen niet toegeven aan de naderende winter? Als niet-roker leg je aanvankelijk écht niet eens de link. Tot de temperatuur zo fors daalt dat het buiten zitten/staan alleen nog door mensen met een verslaving kan verantwoord worden. Overal vallen nu de groepjes koukleumende mensen op bij kantoorgebouwen of onder afdakjes aan de uitgang van een supermarkt, en realiseer je je na de eerste verbaasde vaststelling : oh ja, rokers!
Voor de rest zie je de meest bizarre situaties.
Bij een ziekenhuis zitten bijvoorbeeld patiënten in rolstoel en met baxter hun obligate sigaretje te roken. Hopelijk zijn die niet in behandeling voor een hart- of longziekte.
Aan de deur bij de kapper zag ik laatst een dame met schort, de haren in de week voor een tweekleurige balayage, inderdaad, je geloofd je ogen niet, sigaret in de mond. Hoe kom je erbij? Mooi is anders. Je gaat toch naar de kapper om goed voor de dag te komen en dan sta je daar zo te kijk. Ze leek inderdaad niet echt gelukkig en tuurde onrustig de straat af, waarschijnlijk bang om door een bekende in deze toestand betrapt te worden.
Maar medelijden kan ik niet echt hebben met de bannelingen. Wel met de soms eenzame zielen, binnen aan een tafeltje voor twee, wiens gezelschap, na de sigaret, pas op de tweede plaats komt.
Of met de verder werkende niet-rokers zonder pafpauze die bovendien de uitwisseling van de allerlaatste nieuwtjes missen en zich, figuurlijk dan, buitengesloten voelen. Je zou er bijna van gaan roken. (maar niet echt natuurlijk).
2.bVB
Maar in het straatbeeld geeft dat aanleiding tot de meest onvoorziene en onverwachte taferelen.
Het begon met grotere terrassen bij cafés en restaurants of op z'n minst een bank voor de deur. Leuk! Maar zelfs in het late najaar bleven de stoelen buiten staan en verschenen er bovendien kleurrijke dekentjes en warmtestralers. Was onze mentaliteit veranderd? Wilden we met z'n allen niet toegeven aan de naderende winter? Als niet-roker leg je aanvankelijk écht niet eens de link. Tot de temperatuur zo fors daalt dat het buiten zitten/staan alleen nog door mensen met een verslaving kan verantwoord worden. Overal vallen nu de groepjes koukleumende mensen op bij kantoorgebouwen of onder afdakjes aan de uitgang van een supermarkt, en realiseer je je na de eerste verbaasde vaststelling : oh ja, rokers!
Voor de rest zie je de meest bizarre situaties.
Bij een ziekenhuis zitten bijvoorbeeld patiënten in rolstoel en met baxter hun obligate sigaretje te roken. Hopelijk zijn die niet in behandeling voor een hart- of longziekte.
Aan de deur bij de kapper zag ik laatst een dame met schort, de haren in de week voor een tweekleurige balayage, inderdaad, je geloofd je ogen niet, sigaret in de mond. Hoe kom je erbij? Mooi is anders. Je gaat toch naar de kapper om goed voor de dag te komen en dan sta je daar zo te kijk. Ze leek inderdaad niet echt gelukkig en tuurde onrustig de straat af, waarschijnlijk bang om door een bekende in deze toestand betrapt te worden.
Maar medelijden kan ik niet echt hebben met de bannelingen. Wel met de soms eenzame zielen, binnen aan een tafeltje voor twee, wiens gezelschap, na de sigaret, pas op de tweede plaats komt.
Of met de verder werkende niet-rokers zonder pafpauze die bovendien de uitwisseling van de allerlaatste nieuwtjes missen en zich, figuurlijk dan, buitengesloten voelen. Je zou er bijna van gaan roken. (maar niet echt natuurlijk).
2.bVB
donderdag 12 juli 2012
Solden
30 juni was het weer zover : het begin van de solden. We willen ons er echt niet in wagen! We zijn toch niet zot zeker! Maar ... de daarop volgende dagen zijn al bezet en in de voormiddag is het nog niet zo druk en die ene favoriete winkel lonkt.
Dus ... wijle weg.
Er is niets zo leuk als mooie soldenspullen op de kop tikken voor het volgende seizoen of dat favoriete vestje kopen aan minder dan de helft van de prijs. Missie geslaagd!
Voldaan kuieren we vanaf 11 u rustig verder langs de overige winkels. Niets moet meer. Maar dié winkel kan nog wel even. Je weet maar nooit. En ja, we willen wel het een en ander passen.
Tot onze verbazing treffen we voor de pashokjes een wegversperrend bord met het opschrift : Today the fittingrooms are closed... Hoogst verbaasd hang ik het topje en de pantalon al terug op het eerste het beste rek. Het jasje is wel heel mooi. Dat kan ik snel even over aantrekken. Een vrije spiegel vinden is een andere zaak. Achteraan in de winkel vind ik eindelijk mijn onverstoorde evenbeeld. Tot een verkoopster me wegjaagt met de woorden dat dit hier de schoenenafdeling is en je in deze spiegel derhalve alleen je voeten voorzien van potentieel nieuw schoeisel mag bekijken.
Mijn verontwaardiging is compleet.
Ik verlaat de winkel zonder iets te kopen maar niet zonder mijn ongenoegen te uiten aan de overbezette garante.
Zij verschuilt zich uiteraard achter de van hogerhand opgelegde regels en het feit dat er altijd mag worden geruild. Inderdaad, degene die de wetten bepaalt moet nooit rechtstreeks de klachten aanhoren en ontevreden klanten te woord staan. Dat is het lot van het voetvolk. Leuk is anders.
Het beroepen op de zogezegde makkelijke ruilpolitiek vind ik trouwens respectloos ten opzichte van de minder assertieve consument. 't Is de eerste soldendag dus kopen zal je, met of zonder passen. De meeste ontgoochelde klanten durven toch niet terug te komen of vinden er binnen de gepaste termijn de tijd niet voor.
Als je toch het lef hebt, kan je alleen ruilen tegen een tegoedbon die je alsnog in dezelfde winkel moet besteden. Dus één keer de kassa gepasseerd zijn ze zeker van het geld. Van misleiding gesproken.
Mensen die de eerste dag komen zijn er zich wel van bewust een massa gelijkgezinden aan te treffen en verwàchten een lange rij bij de pashokjes. Ze kunnen dan zelf beslissen de fout te willen maken om te kopen zonder passen. Pas dan is het ruilen zonder geldteruggave eerlijk.
En dan het verbieden van een bepaalde spiegel! Te gek voor woorden.
Van colère (vergeef mij het franse woord, zij mogen wel in het Engels) niets kopen is hun verdiende loon. Ik troost mij glimlachend met de gedachte dat ze die dag ook wel niet veel bikinietjes verkocht zullen hebben.
Later op een leuk terras, voldaan, met onze gepaste en uitgebreid gespiegelde aankopen onder het tafeltje, dromen we er samen van enkel rebelse vrienden zonder gêne op te trommelen die gewoon alles, tot slipjes en bh's toe, in de winkel zouden passen. Aandacht in de plaatselijke pers verzekerd. Maar die gratis reclame gunnen we hen niet!
2.bVB
Dus ... wijle weg.
Er is niets zo leuk als mooie soldenspullen op de kop tikken voor het volgende seizoen of dat favoriete vestje kopen aan minder dan de helft van de prijs. Missie geslaagd!
Voldaan kuieren we vanaf 11 u rustig verder langs de overige winkels. Niets moet meer. Maar dié winkel kan nog wel even. Je weet maar nooit. En ja, we willen wel het een en ander passen.
Tot onze verbazing treffen we voor de pashokjes een wegversperrend bord met het opschrift : Today the fittingrooms are closed... Hoogst verbaasd hang ik het topje en de pantalon al terug op het eerste het beste rek. Het jasje is wel heel mooi. Dat kan ik snel even over aantrekken. Een vrije spiegel vinden is een andere zaak. Achteraan in de winkel vind ik eindelijk mijn onverstoorde evenbeeld. Tot een verkoopster me wegjaagt met de woorden dat dit hier de schoenenafdeling is en je in deze spiegel derhalve alleen je voeten voorzien van potentieel nieuw schoeisel mag bekijken.
Mijn verontwaardiging is compleet.
Ik verlaat de winkel zonder iets te kopen maar niet zonder mijn ongenoegen te uiten aan de overbezette garante.
Zij verschuilt zich uiteraard achter de van hogerhand opgelegde regels en het feit dat er altijd mag worden geruild. Inderdaad, degene die de wetten bepaalt moet nooit rechtstreeks de klachten aanhoren en ontevreden klanten te woord staan. Dat is het lot van het voetvolk. Leuk is anders.
Het beroepen op de zogezegde makkelijke ruilpolitiek vind ik trouwens respectloos ten opzichte van de minder assertieve consument. 't Is de eerste soldendag dus kopen zal je, met of zonder passen. De meeste ontgoochelde klanten durven toch niet terug te komen of vinden er binnen de gepaste termijn de tijd niet voor.
Als je toch het lef hebt, kan je alleen ruilen tegen een tegoedbon die je alsnog in dezelfde winkel moet besteden. Dus één keer de kassa gepasseerd zijn ze zeker van het geld. Van misleiding gesproken.
Mensen die de eerste dag komen zijn er zich wel van bewust een massa gelijkgezinden aan te treffen en verwàchten een lange rij bij de pashokjes. Ze kunnen dan zelf beslissen de fout te willen maken om te kopen zonder passen. Pas dan is het ruilen zonder geldteruggave eerlijk.
En dan het verbieden van een bepaalde spiegel! Te gek voor woorden.
Van colère (vergeef mij het franse woord, zij mogen wel in het Engels) niets kopen is hun verdiende loon. Ik troost mij glimlachend met de gedachte dat ze die dag ook wel niet veel bikinietjes verkocht zullen hebben.
Later op een leuk terras, voldaan, met onze gepaste en uitgebreid gespiegelde aankopen onder het tafeltje, dromen we er samen van enkel rebelse vrienden zonder gêne op te trommelen die gewoon alles, tot slipjes en bh's toe, in de winkel zouden passen. Aandacht in de plaatselijke pers verzekerd. Maar die gratis reclame gunnen we hen niet!
2.bVB
Abonneren op:
Posts (Atom)